|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
مطبوعات ايران
مقالات و پژوهش ها
قوانين، کتب، آموزش
مطبوعات جهان

خدمات سايت



 
  magiran.com > اخبار و مطالب حوزه مطبوعات و رسانه
 

روزنامه ‌نگاران چگونه مي ‌نويسندmagiran.com: روزنامه ‌نگاران چگونه مي ‌نويسند
 
 
پیتر کول
 مدرسه همشهري 22/10/94

روزنامه ‌نگاران چگونه مي ‌نويسند


    ترجمه مسعود خرسند
    
    روزنامه‌نگاران معمولاً هر آنچه را كه مي‌نويسند «داستان[1]» مي‌نامند؛ نه مقاله، نه گزارش، بلكه «داستان»؛ گاهي هم آن را مطلب مي‌نامند. اين نه فقط در مورد گزارشگران بلكه در مورد همه دست‌اندركاران تحريريه مصداق دارد؛ از دبيران سرويس‌ها گرفته تا ويراستاران و كارشناسان و ورزشي‌نويس‌ها تا خود سركار خانم يا جناب آقاي سردبير. كلماتي كه در نشريات منتشر مي‌شود، يا روي آنتن مي‌رود، يا در اينترنت پخش مي‌شود، همه «داستان» شمرده مي‌شود.
    
    «داستان» جالب به نظر مي‌رسد، اما «گزارش» كسالت‌بار مي‌نمايد. از نظر برخي، «داستان» به معناي قصه‌اي خيالي است، همان كه: «مامان برام يك قصه بگو». «داستان‌ها» كوتاه و بلند و ساختگي و واقعي‌اند. داستان‌هاي واقعي يعني آن چيزهايي كه واقع شده‌اند، اتفاق افتاده‌اند. ما در مكالمات خود، در بازگويي تجربيات و رويدادهايي كه در آن‌ها حاضر يا ناظر بوده‌ايم، در واقع داستان تعريف مي‌كنيم. نكته مهم در مورد يك داستان اين است كه ديگران تمايل به شنيدن آن دارند، زيرا جالب توجه يا سرگرم‌كننده است. در غيراين‌صورت داستان‌گو حوصله‌مان را سر مي‌برد.
    
    بنابراين، روزنامه‌نگاران براي خوانندگان‌شان داستان مي‌نويسند تا به آنها بگويند كه چه چيزهايي در جريان است، تا آنها را با خبر سازند، جذب كنند، سرگرم نمايند، مات و متحيرشان كنند، مايه تفريح‌شان شوند، ناراحت‌شان كنند، آنها را بالا بكشند. موضوع داستان بسته به نوع و ماهيت مطبوعات و مخاطبان آن، متنوع خواهد بود. سردبيران درست و حسابي مطبوعات، تصوير روشني از اينكه چه نوع مردمي نشريه آنها را مي‌خوانند در ذهن دارند و براي علايق و دل‌مشغولي‌ها و گاه پيش‌داوري‌هاي آنها خوراك تهيه مي‌كنند. و علاوه بر اين‌ها، نشريه شامل جزء مهم ديگري هم هست؛ موضوعات جالبي كه شانسي به دست مي‌آيند ــ همان داستان‌هايي كه آدم انتظارش را ندارد، مثل مطالب بخش «ماجراهاي شاخ‌دار»[2]، مطالب راجع به وضعيت‌هاي بشري پوچ و احمقانه و همچنين سخت و پر مشقت.
    
    روزنامه‌نگاري اساساً يك بازي ساده است. اينكه يك چيزهايي پيدا كني و راجع به آنها براي ديگران حرف بزني. اما پيدا كردن، خودش مستلزم انواع مهارت‌ها است، زيرا آن‌هايي كه در قدرت هستند غالباً ترجيح مي‌دهند كه ما خيلي ندانيم. روزنامه‌نگاري عبارت است از جوابگو نگه داشتن اين‌طور آدمها، برملا كردن حقه‌بازي‌ها و رياكاري‌هايشان و سوءاستفاده‌هايشان از قدرت.اين شامل كنترل آنها بر جريان اطلاعات، توانايي‌شان در دفن خبرهاي بد، منحرف كردن اذهان و آب را گل‌آلود كردن هم مي‌شود. روزنامه‌نگار درست و حسابي بايد سئوالات سخت بپرسد و جواب‌ها را زير سئوال ببرد، بايد به عمق برود و سپس توضيح دهد و روشن سازد كه كدام مقام، به عمد يا به علت نارسايي در كلام، معلوم شده كه گيج، ‌ناقص يا اصلاً دروغگوست. روزنامه‌نگاري نامفهوم، چيزي جز يك روزنامه‌نگاري بد نيست و از همين‌رو هيچ محلي از اعراب ندارد.
    
    در نهايت فقط يك هدف وجود دارد: وادار كردن خواننده به خواندن داستان. اگر آنها چنين نكنند، پيدا كردن موضوع و تعريف كردن آن چه فايده‌اي دارد؟[سخن من]، مربوط به آن مرحله‌اي است كه خواننده در مورد خواندن داستان دارد تصميم مي‌گيرد. [مقصودم] مرحله‌ خواندن يا حتي خواندن مقداري از نوشته نيست. [بلكه مقصودم] وقتي است كه خواننده تازه با اولين كلمه برخورد كرده، يا شايد يك تصوير، يك نقل قول يا هر وسيله‌ي جلب‌توجه كننده‌ ديگري كه براي جلب خواننده به داستان به‌كار گرفته شده، نظرش را جلب كرده است. در اينجا ما به مرحله‌اي رسيده‌ايم كه خواننده قصد دارد آخرين آزمون را هم انجام دهد و تصميم بگيرد كه همه يا بخشي از داستان را بخواند. در اين‌جا بحث بر سر نگارش است.
    
    خواندن مطبوعات با خواندن كتاب فرق دارد. در مطبوعات، خواندن، گزينشي است و لزومي به خواندن كل نشريه نيست. براي خواندن يك روزنامه معمولاً وقت نسبتاً كمي گذاشته مي‌شود. از خواننده‌ مطبوعات، برخلاف خواننده‌ يك رمان ادبي، انتظار نمي‌رود كه براي اين كار تلاش و كوششي انجام دهد. او يك جمله يا يك پاراگراف را دوبار نمي‌خواند تا آنچه گفته شده برايش روشن‌تر شود. درهم‌وبرهم بودن مطلب تقريباً هميشه معادل كنار گذاشتن كل داستان و رفتن به سراغ مطلب ديگر است. بسياري از خوانندگان مطبوعات به جاي خواندن مطالب، يك تكه از آن را مي‌خوانند يا يك تورقي مي‌كنند تا حال و هواي ماجرا دست‌شان بيايد.
    
    بنابراين، نگارش روزنامه‌نگارانه با نگارش خلاقانه و اديبانه فرق دارد. بسياري از جوانان خيال مي‌كنند چون «هميشه عاشق نوشتن» بوده‌اند يا از هشت‌سالگي شروع كرده‌اند به شعر سرودن، پس دوست دارند روزنامه‌نگار شوند. بي‌ترديد اين كافي نيست و چه بسا اصلاً سدي در برابر موفقيت در روزنامه‌نگاري باشد. اين گفته‌ مشهور از «نيكولاس تاملين» فقيد است كه: «تنها ويژگي‌هاي اساسي براي توفيق واقعي در روزنامه‌نگاري عبارت است از: مثل موش مكار بودن، رفتار ظاهرالصلاح داشتن و يك‌خرده هم توانايي ادبي»[3]. او توانايي نگارش را هم جزو ويژگي‌ها آورده است اما در رده‌ي سوم و آن هم با صفتي حقير. نگارش اهميت دارد، اما آن را هنر به حساب نياوريد. آن را يك كار حساب كنيد، نوشتن به عنوان انجام يك شغل، نوشتن يعني كنار هم گذاشتن اطلاعات به نحوي كه خواننده را به جذب آن اطلاعات مايل كند.
    
    در دوراني كه اكثريت عظيمي از كساني كه به روزنامه‌نگاري وارد مي‌شوند مدرك دانشگاهي دارند (و بايد از آن استقبال كرد زيرا روزنامه‌نگاري در دنياي پيچيده امروز يك كار انديشه‌ورزانه است) اين موضوع نيز شايان يادآوري است كه نوشتن براي مطبوعات بسيار متفاوت از نوشتن مقالات دانشجويي در دانشگاه است. هيچ مجالي براي ترسيم طرح اوليه مقاله و رسيدن به نتيجه در انتهاي مقاله وجود ندارد؛ روزنامه‌نگار بايد بلافاصله توجّه خواننده را به چنگ آورد.
    
    ساده و جذاب نوشتن، طوري‌كه خوانندگان به خواندن ادامه دهند و توضيح دادن طوري‌كه همه خوانندگان بفهمند و بخواهند متوجه شوند، كار دشواري است. اين همان كاري است كه نگارش روزنامه‌نگارانه بايد انجام دهد.
    
     

View: 958 - Print: 1 - Email: 1
اين مطلب را در سايت ماخذ آن ببينيد:
http://www.hamshahritraining.ir/news-3854.aspx





 

 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه مطالعات حقوقي
متن مطالب شماره 4 (پياپي 804)، زمستان 1395را در magiran بخوانيد.

 

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است