|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
مطبوعات ايران
مقالات و پژوهش ها
قوانين، کتب، آموزش
مطبوعات جهان

خدمات سايت



 
  magiran.com > اخبار و مطالب حوزه مطبوعات و رسانه
 

غرب چگونه روزنامه نگاري مي كند؟ مرور راهنماي اخلاق حرفه اي روزنامه نيويورك تايمزmagiran.com: غرب چگونه روزنامه نگاري مي كند؟ مرور راهنماي اخلاق حرفه اي روزنامه نيويورك تايمز
 
 
سعيد اردكان زاده يزدي
 شرق 23/2/95

غرب چگونه روزنامه نگاري مي كند؟ مرور راهنماي اخلاق حرفه اي روزنامه نيويورك تايمز

بسيار اتفاق افتاده كه روزنامه نگاران ايراني با حال وهواي كار حرفه اي روزنامه نگاريِ غربي روبه رو شوند؛ در اوقاتي كه به تحريريه هاي روزنامه هاي بين المللي آمريكايي و اروپايي سر مي زنند، هنگامي كه كتاب هاي راهنماي روزنامه نگاري آنها را مي خوانند يا حتي وقتي رسانه هايشان را رصد مي كنند. همين اتفاق مي تواند در مواجهه با يكي از كتاب هاي راهنماي نيويورك تايمز رخ دهد. وقتي كه روزنامه نگار ايراني كتابچه «روزنامه نگاري اخلاقي» نيويورك تايمز را كه حكم راهنماي اخلاق حرفه اي كاركنان اين روزنامه را دارد مي خواند، انواع مقايسه ها و حسرت ها ممكن است به ذهنش خطور كند؛ ازجمله اينكه روزنامه نگاران نيويورك تايمز چقدر بيشتر از ايراني ها مستقل از اقتصاد و سياست – شركت ها و احزاب- عمل مي كنند، چقدر بنيه اقتصادي قوي تري دارند كه به نهادهاي دولتي وابسته نشوند، چه ميزان تفكيك بيشتري ميان تحريريه و بخش آگهي هاي آنها وجود دارد و نظاير آن. اين مقايسه ها و حسرت ها، اگر ناشي از نبود اعتماد به نفس و باور اغراق آميز به بي نقصي رسانه هاي غربي نباشد، ممكن است صَرفِ افسوس خوردن براي قابليت هاي روزنامه نگار ايراني شود؛ اينكه اگر آنها در ساختار رسانه هايي امثال نيويورك تايمز قرار مي گرفتند چه كارهاي خارق العاده اي مي توانستند انجام دهند و چه ركوردهايي را كه مي توانستند جابه جا كنند. البته در معدود مواردي اين اتفاق رخ داده و روزنامه نگاران ايراني در رسانه هاي غربي – نه از نوع فارسي زبان آن- هضم شده اند و كار خود را هم مطابق استاندارد بين المللي پيش برده اند. با اين حال، مي شود پا را فراتر گذاشت و بدون مرعوب شدن، اين طور ادعا كرد كه اصلاروزنامه نگاريِ رسانه اي مثل نيويورك تايمز با آنچه در ايران روزنامه نگاري خوانده مي شود، مقايسه كردني نيست؛ چون در عين شباهت اسمي، از يك ريشه و جنس نبوده اند و نيستند؛ روزنامه نگاري اي كه در كشورهاي صنعتي پيشرفته شروع شده، فلسفه اي داشته، نيازهايي را برطرف مي كرده و بر پايه هايي قرار داشته كه در ايران، آن فلسفه و كارايي و ريشه ها وجود نداشته است. در ايران، دولت ها رسانه ها را با الگو گرفتن از غرب ساخته اند يا رسانه هاي مستقل اوليه را تسخير كرده اند، بر آنها به شدت نظارت كرده اند و معمولااجازه غيردولتي شدن رسانه هاي تاثيرگذار را هم نداده اند. تاريخ رسانه هاي ايراني پر از انبوهي از پستي و معدود بلندي هاي ياس و اميد بوده است؛ در زمان هايي كه دولت هاي ايران عمدتا به دليل ضعف در اِعمال اقتدار يا آشفتگي هاي سياسي، كمتر سخت گرفته اند، رسانه ها شكوفا شده اند و هر وقت دولت ها سخت گيري بيشتري داشته اند، رسانه ها به انزوا رفته اند. در طول تاريخ معاصر، ميزان استقلال رسانه هاي ايراني متغيري بوده مستقيما وابسته به ميزان ضعف دولت ها، نه توسعه يافتگي سياسي و اجتماعي آنها؛ بنابراين خواندن كتابچه راهنماي اخلاق روزنامه نگاريِ نيويورك تايمز شايد به اين كار نيايد كه حس مقايسه روزنامه نگاران ايراني را – كه در فضاي بالاتر از رسانه ها تاثيري ندارند- برانگيزد تا خود را به كار حرفه ايِ مستقل تر نزديك كنند؛ بلكه شايد بيشتر به اين كار بيايد كه ببينند دنياي ديگري از روزنامه نگاري هم – كه البته به دور از كاستي نيست- وجود دارد و تا رسيدن به شرح صدرِ كافي كشورشان براي آن نوع كار، بايد صبر كنند و حساسيت هاي خود را حفظ كنند يا دست كم بدانند چنين حساسيت هايي وجود دارد. تا فرارسيدنِ آن آينده احتمالي، گاهي پيش آمده كه روزنامه نگاران ايراني خواسته اند به آن دنياي ديگر، پلي بزنند و خودي نشان دهند، اما تا كنون، شكنندگي و موقتي بودن آن پل – كه اغلب در دوران هاي گشايش سياسي ساخته شده بوده- به قدري نبوده است كه سنتي پايدار ايجاد كند.
     كتاب «روزنامه نگاري اخلاقي» نيويورك تايمز در سال ٢٠٠٤ منتشر شده است. اين كتاب به «بايد و نبايدهاي»هاي روزنامه نگاري در اين نشريه پرداخته و چه بسا مواردي از همين كتابچه كه روزنامه نگاران نيويورك تايمز زير پا گذاشته باشند. بااين حال، نبايد آن را صرفا جزوه اي شيك و تظاهري و براي خاك خوردن روي طاقچه دانست؛ غربي ها معمولاوقت خود را براي نوشتن مقرراتي كه خود هم نخواهند به آن عمل كنند، هدر نمي دهند. استثنائات عملي را هم دليلي بر ناديده گرفتن غيررسمي كل قانون برنمي شمارند. اگر نقدي بر رسانه هايي مثل نيويورك تايمز وجود داشته باشد، در مقياس كلان، نقدي است ساختاري بر نزديكي رسانه هاي جريان اصلي غرب با نهادهاي ثروت و قدرت كه بايد در مجالي ديگر آن را ارزيابي كرد. فعلادر مقياس خُرد، مي توان در همين رسانه ها زواياي دقيقي از كار حرفه اي را درك كرد. كتابچه «روزنامه نگاري اخلاقي» در ٥٤ صفحه، شامل ١٤ فصل، موضوعات مختلفي را از لزوم حفظ انصاف در كار خبري تا احتياط در سرمايه گذاري هاي ماليِ خبرنگاران، شامل مي شود. ساختار اين كتابچه شبيه به قانوني ريشه گرفته از سنت هاي يك حرفه متكي به تاريخ خود است، با ١٥٥ بند كه در ادامه، منتخبي از جذاب ترين بندهاي آن براي روزنامه نگار ايراني، با همان شماره اي كه در كتاب اصلي داشته ترجمه شده است.
     ٢٨. نيويورك تايمز خود هزينه هاي پذيرايي كردن نمايندگانش از منابع خبري (شامل مقامات دولتي) يا سفر براي پوشش دادن آنها را تقبل مي كند. در برخي موقعيت هاي كاري و در بعضي فرهنگ ها، ممكن است پذيرفتن يك وعده غذا يا خوردن يك نوشيدني كه منبع خبري برايشان مي خرد، اجتناب ناپذير باشد؛ براي مثال، نياز نيست گزارشگر نيويورك تايمز هر دعوتي براي مصاحبه با يك مدير را به منظور صرف ناهار در سالن پذيرايي اختصاصي شركت آن مدير، رد كند؛ جايي كه براي گزارشگر سخت، بلكه غيرعملي است صورت حساب غذا را پرداخت كند. بااين حال، در صورت امكان، گزارشگر بايد جايي قرار بگذارد كه بتواند پول غذا را حساب كند؛ براي مثال، پذيرفتن يك كيك و قهوه ساده در نشست خبري ضرري ندارد؛ اما كاركنان روزنامه نبايد در صبحانه يا ناهاري شركت كنند كه به طور مرتب از سوي چهره هاي «خبرساز» براي مطبوعات تدارك داده مي شود، مگر اين كه نيويورك تايمز هزينه غذاي كاركنانش را بپردازد.
     ٢٩. كاركنان نيويورك تايمز نبايد اياب وذهاب يا اقامت رايگان يا باتخفيف را بپذيرند، به جز جايي كه شرايط خاص براي ما انتخاب هاي كمي باقي مي گذارد يا چاره ديگري نداريم. اين شرايط در سفرهاي نظامي يا علمي يا مسافرت هاي ديگري به وجود مي آيند كه فراهم كردن سفري جايگزين براي آن غيرعملي است؛ براي مثال، پرواز خارجي يك هواپيماي جتِ تجاري كه در حين آن با يك مدير مصاحبه مي شود؛ وقتي چنين شرايط ويژه اي پيش مي آيد كاركنان بايد با افراد بالادست خود، دبير استانداردهاي حرفه اي يا معاون سردبير مشورت كنند.
     ٣٠. كاركناني كه براي نمايش هاي هنري نقد مي نويسند يا اتفاقات ورزشي يا ديگر وقايعي را پوشش مي دهند كه شركت در آنها مستلزم پرداخت پول است (براي مثال، نمايشگاه خودروي نيويورك) مي توانند دعوت نامه هاي مطبوعاتي يا بليت هايي را كه بنا به عرف در دسترس آنها قرار داده مي شود بپذيرند. هيچ يك از ديگر كاركنان، حتي دبيران بخش هاي فرهنگي و ورزشي، نبايد بليت هاي رايگان را بپذيرند، حتي وقتي كه قيمت يك بليت هم پرداخت مي شود كاركنان نبايد از موقعيت خود در نيويورك تايمز استفاده كنند تا جاي نشستن يا صندلي اي را انتخاب كنند كه سخت به دست مي آيد، مگر اينكه نمايش ربط روشني به كار آنها داشته باشد.
     ٣٣. كاركنان نبايد هديه، بليت، تخفيف، بازپرداخت يا ديگر مشوق هايي را بپذيرند كه از هر شخص يا سازماني ارائه مي شود كه به وسيله نيويورك تايمز پوشش داده مي شوند يا اين احتمال دارد كه پوشش داده شوند. (استثنا در اين زمينه مي تواند شامل وسايل پيش پاافتاده اي با ارزش اسمي كمتر از ٢٥ دلار باشد، مانند ماگ يا فنجاني كه لوگوي شركت روي آن حك شده است)؛ هديه ها بايد با يك توضيح مودبانه بازگردانده شوند. كليشه نامه براي استفاده در اين موقعيت، در ضميمه يك آمده است.
     ٣٥. كاركنان نبايد هر چيزي را كه نوعي پاداش براي پوشش دادن مطلوب يا مشوق براي جايگزيني يا چشم پوشي از پوشش دادن نامطلوب يك موضوع تعبير شود بپذيرند. ممكن است كاركنان سهمي در پول بازچاپ مطالبي كه در نيويورك تايمز نوشته است و طبق قراردادهاي مربوط به حق مولف به روزنامه پرداخت مي شود داشته باشند. همچنين ممكن است كاركنان، در پول پرداخت شده از سوي طرف هاي غيررسانه اي براي اجازه استفاده يا بازچاپ محتواهاي نيويورك تايمز در آگهي ها يا تبليغات سهمي داشته باشند. بااين حال، سهم آنها نبايد براي هر مطلب بيشتر از ٢٠٠ دلار شود.
     ٣٦. كاركنان مي توانند هر هديه يا تخفيفي را كه در دسترس همه مردم است بپذيرند. به طور معمول، آنها همچنين آزادند از تخفيف هاي مرسوم «شركت نيويورك تايمز» كه به همه كاركنان خبرنگار و غيرخبرنگارش ارائه مي كند (مانند پول كرايه خودرو) بهره ببرند و كاركنان مي توانند بليت رايگان موزه ها يا ديگر مزايايي را بپذيرند كه به همه كاركنان شركت نيويورك تايمز به دليل حمايت هاي اين شركت از موسسات فرهنگي گوناگون ارائه مي شود.
     ٣٧. بااين حال، كاركنان بايد مراقب باشند تخفيف هاي بزرگ – حتي آنهايي كه با مذاكره شركت نيويورك تايمز ارائه مي شوند- ممكن است باعث به وجودآمدن تعلق خاطر شود؛ به ويژ ه در كساني كه دستي در پوشش دادن شركت ها يا صنايع ارائه كننده آن تخفيف دارند. براي مثال، اگر جنرال موتورز تخفيف هاي تجاري مهمي براي تمام كاركنان شركت نيويورك تايمز ارائه كرد، گزارشگر پوشش دهنده نمايشگاه خودروي ديترويت بدون اين كه امكان بروز جانبداري از اين شركت را با دبير مسئول خود مطرح كند نبايد آن را بپذيرد. اگر هريك از اين تخفيف ها باعث بروز شَكِ تاثير در كار شود، كاركنان بايد با آن را با دبير گروه خود در ميان بگذارند و قبل از پذيرش آن، دبير استانداردهاي حرفه اي يا معاون سردبير را مطلع كنند.
     ٣٩. براي كاركنان نيويورك تايمز انجام كار روابط عمومي، چه با دستمزد چه بدون دستمزد، با كار اصلي شان تعارض ذاتي دارد. كاركنان نبايد به افراد يا سازمان ها مشاوره بدهند كه چطور در تعامل با رسانه هاي خبري موفق باشند (حتي اگر فعاليت هاي معمولي روزنامه را شرح دهند و فرد مناسبي در روزنامه را به كساني در بيرون معرفي كنند). براي مثال، آنها نمي توانند به كانديداهاي انتخابات مشاوره بدهند، گزارش هاي سالانه موسسات را بنويسند يا ويرايش كنند يا در برنامه ريزي تيم هاي ورزشي همكاري داشته باشند. آنها نبايد در كارگاه هاي روابط عمومي اي شركت كنند كه براي دسترسي به افرادي از نيويورك تايمز، از شركت كنندگان هزينه ورودي مي گيرند يا آن دسترسي را جزء مزيت هاي كارگاه به شمار مي آورند. همچنين آنها نبايد در يك نظرسنجي شركت كنند كه عقيده آنها را درباره روابط مطبوعاتي يك سازمان يا تصوير عمومي آن مي پرسد؛ بااين حال، آنها آزادند براي كمك به موسساتي مانند مدرسه فرزندشان، يك موزه كوچك، يك اجتماع خيريه يا مذهبي، مسئوليت قبول كنند.
     ٤٠. كاركنان نمي توانند به عنوان نويسنده اصلي، نويسنده پشت پرده يا نويسنده همكار براي افرادي كار كنند كه آن افراد در مطالبي كه كاركنان روزنامه مي نويسند يا ويرايش، جمع آوري يا مديريت مي كنند حضور دارند يا احتمال حضور آنها وجود دارد. همچنين كاركنان نمي توانند چنين ماموريتي را براي سازمان هايي كه از آن افراد حمايت مي كنند بر عهده بگيرند.
     ٤١. كاركنان نبايد درگير مشاوره هاي مالي شوند (به جز در مطالبي كه مي نويسند). آنها، چه در قبال پرداخت پول چه بدون پرداخت پول، نبايد سرمايه ديگران را مديريت كنند، توصيه هايي درباره سرمايه گذاري پيشنهاد كنند يا يك شركت سرمايه گذاري يا نظاير آن را اداره كنند يا به چنين شركت هايي كمك كنند. آنها نبايد دست به انجام كاري بزنند كه نيازمند ثبت شدن نامشان به عنوان مشاور سرمايه گذاري باشد. با اين حال، آنها مي توانند با برنامه ريزي هاي مالي معمول، به اعضاي خانواده خود كمك كنند يا در نقش مدير اجرائي يا اداره كننده دارايي هاي خويشاوندان و دوستان شان يا در نقش قيم و نگهدارنده اموال منصوب شده از جانب دادگاه خدمت كنند.
     ٥٠. كاركنان نبايد وارد مسابقاتي شوند كه از سوي افراد يا گروه هايي حمايت مي شوند كه در مطالب پوشش داده شده به وسيله نيويورك تايمز داراي منافع مستقيم هستند. آنان نبايد داور اين مسابقات باشند يا جوايزشان را بپذيرند. مثال متداول، مسابقاتي است كه به وسيله انجمن هاي تجاري، سياسي يا حرفه اي براي قضاوت پوشش امور آن انجمن ها برگزار مي شود. دبير استانداردهاي حرفه اي يا معاون سردبير مي توانند استثناهايي را براي رقابت هايي قائل شوند كه در آنها حاميان مالي متعهد شده اند مسابقات داراي زاويه نگاه وسيع و قضاوت هاي مستقل باشد؛ مثل جوايز دانشگاه ميسوري براي روزنامه نگاري مصرفي كه مدت هاست به وسيله جي سي پني حمايت مالي مي شود.
     ٥٤. كاركناني كه ناخواسته جوايزي را از گروه هايي برنده شده اند كه پذيرش آنها در اين دستورالعمل منع شده بايد مودبانه اين جوايز را نپذيرند. يك كليشه پاسخ به اين جوايز در ضميمه ٢ آمده است.
     ٥٥. معمولاكاركنان روزنامه در پذيرش مدارك افتخاري، مدال ها و ديگر جوايز از كالج ها، دانشگاه ها و ديگر موسسات آموزشي آزادند. كساني كه حوزه خبريِ آموزش عالي را پوشش مي دهند يا دبير اين حوزه ها هستند بايد نسبت به ظهور هر نوع صميميت يا مطلوبيت نسبت به اين موسسات حساس باشند. اگر شكي در اين زمينه وجود دارد بايد با دبير استانداردهاي حرفه اي يا معاون سردبير مشورت شود.
     ٥٦. كاركناني كه تجهيزات، وسايل نقليه يا ديگر كالاها را براي ارزيابي يا نوشتن مرور و نقد بر آنها قرض مي گيرند، بايد موارد قرض گرفته شده را در سريع ترين زمان ممكن بازگردانند. به صورت مشابه، مواردي كه براي عكاسي قرض گرفته مي شوند، مثل لباس هاي مُد روز يا مبلمان، بايد سالم بازگردانده شوند.
     ٥٧. روزنامه نگاران مي توانند كتاب ها، موسيقي ها، نوارها، ديسك هاي فشرده و برنامه هاي رايانه اي را كه به قصد نوشتن مرور و نقد فرستاده مي شود نزد خود نگه دارند، اما نه اينكه آنها را به فروش برسانند يا كپي كنند. چنين اقلامي مي تواند در نشست هاي خبري هم عرضه شود. اگر روزنامه نگار نمي خواهد توليدات ضبط شده يا ديجيتالي و همچنين نوارها و ديسك ها را نگه دارد بايد آنها را از بين ببرد يا به فرستنده اش بازگرداند؛ آنها نبايد كپي شوند، دور انداخته شوند يا جايي رها شوند كه اين احتمال وجود داشته باشد به دست كساني بيفتد كه غيرقانوني آنها را كپي كنند يا مورد استفاده مجدد قرار دهند.
     ٦٢. روزنامه نگاران جايي در زمين بازي سياست ندارند. كاركنان روزنامه حق دارند كه راي بدهند اما آنها نبايد كاري كنند كه پرسشي درباره بي طرفي حرفه اي آنها يا نيويورك تايمز پيش بيايد. به خصوص، آنها نبايد به نفع كسي كارزار تبليغاتي راه بيندازند، به نفع كسي در تظاهرات شركت كنند، از يك نامزد انتخاباتي پشتيباني كنند، راي جمع كنند يا تلاش كنند كه يك قانون تصويب شود.
     آنها نبايد دكمه (بَج) كارزارهاي تبليغاتي را به لباس شان بزنند يا از ديگر نشانه هاي هواداري سياسي استفاده كنند. آنها بايد تشخيص دهند كه يك برچسب روي صندوق عقب خودروي خانوادگي شان يا علامت يك كارزار انتخاباتي در زمين چمن جلوي خانه شان ممكن است به اشتباه تعبير شود؛ بدون اهميت داشتن اينكه چه كسي از اهل منزل واقعا آن برچسب يا نشانه را زده است.
     ٦٣ . كاركنان روزنامه نبايد خود به هيچ نامزد يا جريان انتخاباتي پول بدهند يا برايش پول جمع كنند. با آسان شدن دسترسي به اسناد عموميِ شركت كنندگان در كارزارهاي انتخاباتي به وسيله اينترنت، هر پرداخت پولي از سوي كاركنان نيويورك تايمز، خطر بزرگِ اين تاثير نادرست را به همراه دارد كه روزنامه از كسي جانبداري مي كند.
     ٧٢. نيويورك تايمز همان قدر منصفانه و با روي باز با آگهي دهندگان خود رفتار مي كند كه با خوانندگان و منابع خبري خود. روابط بين نيويورك تايمز و آگهي دهندگان به اين شرط ادامه دارد كه خبر و آگهي كاملااز يكديگر جدا باشند؛ هر يك از طرفين، اجبارها و منافع متفاوتي دارد و هيچ كدام نبايد سعي كنند بر يكديگر تاثير بگذارند.
     ٧٣. اعضاي بخش خبري روزنامه با اجتناب از بحث درباره نيازها، اهداف و مسائل آگهي ها بايد بي طرفي و عينيت خود را حفظ كنند، به جز جايي كه نيازها يا مشكلات آنان به طور مستقيم به كار بخش خبري مربوط باشد. براي مثال، در بسياري از موارد، بخش هاي خبري و آگهي مي توانند به درستي درباره صفحه آرايي و شكل ظاهري روزنامه يا زمان بندي بخش هاي ويژه تبادل نظر كنند.
     ٧٦. هيچ كس كه زير لوگوي روزنامه نيويورك تايمز در بخش خبري كار مي كند (به جز وقتي كه به وسيله دبير اجرائي ماموريت داشته باشد) نبايد اطلاعاتي را با بخش آگهي يا با متصديان آگهي درباره زمان بندي يا محتواي آگهي ها، يا زمان بندي يا محتواي مطالب، يا ماموريت هايي كه كاركنان، خبرنگاران آزاد، دبيران، هنرمندان، طراحان يا عكاسان انجام مي دهند، ردوبدل كند.
     ٧٧. نام نيك نيويورك تايمز متعلق به هيچ يك از ما نيست. هيچ كس حق ندارد براي اهداف شخصي آن را خدشه دار كند.
     ٧٨. كاركنان نبايد از كارت هاي پرسنلي نيويورك تايمز براي اهدافي كه به كار در اين روزنامه ربطي ندارد، استفاده كنند. كارت ها نبايد براي جلب توجه ويژه يا مزاياي سازمان هاي دولتي، تجاري يا ديگر سازمان ها مورد استفاده قرار بگيرد (مگر هنگامي كه اين كارت ها براي يك مزيت قابل دسترس براي همه كاركنان نيويورك تايمز به خاطر روابط خيرخواهانه آن مورد نياز باشد؛ مثل بليت هاي رايگان موزه متروپليتن).
     ٧٩. كاركنان نبايد از نوشت افزار، كارت هاي ويزيت، كاغذهاي سربرگ دار يا ديگر محصولات نيويورك تايمز براي هر هدفي جز كار روزنامه استفاده كنند.
     ١٢١. كاركنان بخش اخبار كسب وكار و امور مالي دائما با اطلاعات حساسي كار مي كنند كه روي نرخ هاي مالي تاثير مي گذارد. به دليل اين حساسيت، آنها در معرض الزامات اضافي و سخت تري قرار دارند؛ كاركنان در بخش اخبار فناوري و بخش اخبار رسانه ها نيز در معرض مقررات مشابهي قرار دارند چراكه در همان وضعيت بخش امور مالي به سر مي برند.
     ١٢٢. اعضاي اين سه بخش (مورد اشاره در بند ١٢١)، نبايد در بازار نقش بازي كنند. به عبارت ديگر، آنها نبايد دست به خريدوفروش كوتاه مدت بزنند (سهامي را بخرند و آنها را تا كمتر از سه ماه بعد بفروشند). آنها نبايد در كوتاه مدت حق خريد يا حق فروشي را معامله كنند، چيزي را پيش خريد يا پيش فروش كنند يا سهامي را بفروشند. هركدام از اين كارها مي تواند اين طور تلقي شود كه يك عضو روزنامه در حال معامله از طريق سوءاستفاده از اطلاعاتي است كه در دسترس عموم قرار ندارد.
     

View: 471 - Print: 1 - Email: 1
اين مطلب را در سايت ماخذ آن ببينيد:
http://www.magiran.com/npview.asp?ID=3357491



همچنين بخوانيد:
اخلاق در رسانه؛ درسي كه بايد دوباره آموخت
رييس دانشكده ارتباطات دانشگاه علامه: رسانه ابزار مبارزه با رقيب در دست سياسيون است
گفت ‌و گو با علي صالح ‌آبادي - مدير مسوول «ستاره صبح»: توصيه به رسانه ‌اي‌ ها و سياسيون با بيتي از حافظ!
گفت ‌و گو با رييس دانشكده خبر: «رسانه بايد از قدرت فاصله بگيرد»
وضعيت اخلاق حرفه ‌اي در رسانه ‌ها چگونه است؟ از عملكرد يالثارات تا تشبيه شيمون پرز به هويج!
گفت ‌و گو با مهدي مطهرنيا - كارشناس مسائل سياسي: وقتي بي‌ اخلاقي تكنيك‌ خبري مي ‌شود!
كيان روزنامه ‌نگاري با عدم پايبندي به اخلاق حرفه ‌اي در خطر است
گفت ‌و گو با فياض زاهد - روزنامه ‌نگار و مدرس دانشگاه/ چهره‌ هاي سياسي نبايد در سمت‌ هاي رسانه ‌اي قرار گيرند
رعايت اخلاق رسانه در گفت ‌و گو با علي‌ گرانمايه ‌پور/ بي‌اخلاقي‌ هايي كه از سياسيون به مطبوعات مي‌ رسد!
بيژن نفيسي تشريح كرد: دلايل بي ‌اخلاقي برخي رسانه ‌ها چيست؟
گفت‌ و گو با يك مدرس ارتباطات: رسانه ‌اي كه براي جلب توجه ناسزا مي‌ گويد!
مدعيان ضد روزنامه ‌نگاري زرد، بيش از آنها پرده‌ دري مي ‌كنند؛ در نشست «رسانه و اخلاق» مطرح شد
همه رسانه ها بايد يك نظام نامه اخلاقي داشته باشند؛ در ميزگرد شفقنا مطرح شد
سيد فريد قاسمي؛ ميثاق ‌نامه روزنامه نگار فاقد ضمانت اجرايي است
تلاش براي حفظ اخلاق حرفه اي روزنامه نگاري
حرمت نگه داريم
نخستين هم‌ انديشي «سواد رسانه ‌اي و اخلاق حرفه‌ اي» برگزار شد
فرقاني: پايبندي به اصول اخلاقي حرفه اي در كار رسانه يك ضرورت است
علي جنتي: اعتبار و اعتماد به رسانه در گرو رعايت اعتدال و اخلاق است





 

 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
مجله پژوهش علوم سلامت و نظامي
متن مطالب شماره 4 (پياپي 56)، Autumn 2016را در magiran بخوانيد.

 

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است