|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
مطبوعات ايران
مقالات و پژوهش ها
قوانين، کتب، آموزش
مطبوعات جهان

خدمات سايت



 
  magiran.com > اخبار و مطالب حوزه مطبوعات و رسانه
 

70 سال اخبار جعليmagiran.com: 70 سال اخبار جعلي
 
 

 ايرنا 14/2/96
در يادداشت روزنامه «نيويورك تايمز» مي خوانيد:
70 سال اخبار جعلي

تهران-ايرنا-اتحاد جماهير شوروي بزرگترين نمونه كشوري است كه در قرن بيستم از تبليغات و اطلاعات براي كنترل و محدود كردن شهروندانش يعني «70سال اخبار جلعي» استفاده كرد.
    «گال بكرمن» ستون نويس روزنامه «نيويرك تايمز» در يادداشتي براي اين روزنامه، محدوديت هاي رسانه هاي روسي در دوران اتحاد جماهير شوروي را سوژه خبري قرار داده است. وي مي نويسد: «ميخائيل گورباچف» آخرين رييس دولت اين كشور، در تابستان 1990 ميلادي و برهه زماني حساسي كه كشورش در حال سقوط از اصلاحات به فروپاشي بود در گفت وگويي با مجله تايم (Time) اعلام كرد كه 'من از دروغ بيزارم.' اين جمله فقط به اين دليل انقلابي بود كه از دهان يكي از رهبران شوروي خارج شده بود.
    ظاهرا وي فقط در حال اجراي سياست گلاسنوست خود بود، تحولي كه همراه با پرسترويكا ، بعنوان سياست بازسازي اقتصاد فرمايشي اتحاد جماهير شوروي به منظور نجات كشور از سقوط آزاد ژئوپليتيكي، معرفي شد. گورباچف با اين باور كه بيان صادقانه و بدون محدوديت مطبوعات و جرايدي كه از اختيار نقد و بررسي برخوردارند، كتاب هاي تاريخ بدون اسامي حذف شده و دولت شفاف و پاسخگو مي‌تواند بناي متزلزل در حال فروپاشي حكومت كمونيستي را نجات دهد، وارد اين قمار شد.
    بكرمن مي افزايد: اسكات شين (Scott Shane)، خبرنگار بالتيمور سان (Baltimore Sun) در مسكو (كه اكنون گزارشگر نيويورك تايمز است) در مقاله اي تحت عنوان 'آرمانشهر در حال فروپاشي: چگونه اطلاعات به اتحاد جماهير شوروي پايان داد'، نوشت كه گلاسنوست براي رهبر شوروي 'يك دستگاه جوشكاري' بود كه با آن 'مي‌توانست لايه‌هاي رنگ قديمي و پوسته پوسته شده را از جامعه شوروي جدا كند. اما نظام كمونيستي نشان داد كه هيزمي خشك و آماده اشتعال است.'
    ما در غرب همواره شجاعت گورباچف براي ورود به اين قمار را ستوده ايم اگرچه وي در اين قمار يك امپراطوري را باخت اما او اين قمار را تحت فشار انجام داد.
    اين ايده كه يك رابطه بهتر با حقايق مي تواند براي يك اتحاد جماهير ضعيف شده، رهايي‌ بخش باشد، ايده اي جديد نبود. گورباچف در واقع مباحث و استدلال هاي جنبش مخالفي را تكرار و مورد بهره برداري قرار مي داد كه به مدت ده ها سال بر حقانيت مخالفت خود پافشاري كرده بود.
    وي تاكيد مي كند: اتحاد جماهير شوروي بزرگترين نمونه كشوري است كه در قرن بيستم از تبليغات و اطلاعات براي كنترل و محدود كردن شهروندانش يعني «70سال اخبار جلعي» استفاده كرد.
    صدمين سالگرد انقلاب بلشويك نيز لحظه مهمي است براي اين كه نقش اين انقلاب در ايجاد يك جريان مخالف قدرتمند در لايه هاي زيرين جامعه مدني مسكو و لنينگراد نيز مورد تمجيد و ستايش واقع شود.
    واكنش هاي منفي داخلي عليه رژيم شوروي فقط در دهه 1960 ميلادي شروع به پديدار شدن كرد، يعني زماني كه حرارت سياسي دوران پسااستالين در روسيه در حال فروكش كردن بود. سركوب ها با محاكمه نويسندگان هزل‌ نويسي نظير «يولي دانيل» (Yuli Daniel) و «آندره سينياوسكي» (Andrei Sinyavsky) در اوايل 1966 ميلادي آغاز شد.
    با بروز اعتراضات و محاكمات بيشتر كه به دنبال آن صورت گرفت، مخالفان با معماي جالبي مواجه شدند: چگونه مي توان در سايه اطلاعاتي كه سر راه آنها قرار مي گرفت، مبارزه موثرتري انجام داد. آنها تقريبا هر روز از جزئيات بازجويي ها خبردار مي شدند و اخبار مربوط به گذران زندگي در كمپ هاي كار اجباري و همچنين بازرسي ها و دستگيري ها دهان به دهان مي گشت.
    مخالفان مي توانستند تبليغات مخصوص به خود را ارايه دهند، تبليغاتي كه در آن سركوب گري ها و بدرفتاري‌ها بزرگنمايي و از دايره واژگان غني 'اراذل و اوباش' و 'عناصر ضد اجتماعي' در سخنراني ها و بيانيه‌ هاي طويل و خسته كننده عليه خود دولت استفاده شود. اما آنها اين كار را نكردند. مخالفان در عوض ترجيح دادند كه تبليغات خود را تا جاي ممكن كاملا غيرمغرضانه و بي‌ طرفانه ترويج كنند. آنها به چيزي رسيدند كه بايد آن را بي طرفي ناميد.
    نسل هاي مختلف شهروندان شوروي آموخته بودند كه 'واقعي بودن' را مفهومي كاملا نسبي تلقي كنند. مطالب روزنامه ها نه به عنوان انعكاسي از حقايق بلكه به عنوان وسيله اي براي تمجيد و ستايش دولت خوانده مي شد. به اين ترتيب در مردم نيز اين احساس به وجود آمد كه 'خود يا خويشتن هاي خصوصي موثق' (authentic private selves) از آنها جدا شده است، خويشتني كه اغلب به ظاهر و سخنان عمومي آنها هيچ ارتباطي نداشت.
    با توجه به ميزان اتكاي جامعه شوروي به اين دوگانگي و نفاق چند دهه اي، شايد عجيب و خوشبينانه باشد كه بگوييم صادقانه و به سادگي سخن گفتن توانست در دهه 1960 اين قدرت را براي مخالفان به همراه آورد. اما همين طور بود. «ليودميلا الكسيوا» (Lyudmila Alexeyeva)، يكي از نخستين موسسان روزنامه «كرونيكل» (A Chronicle of Current Events)، يك روزنامه زيرزميني كليدي فعال در جمع آوري حقايق، در تشريح مساله فوق، آن را جذابيتي تقريبا مذهبي تشريح مي‌كند: 'براي هر يك از ما كه در كرونيكل كار مي كرديم، اين (صادقانه و به سادگي سخن گفتن) به آن معنا بود كه خود را متعهد بدانيم كه نسبت به حقيقت وفادار باشيم، يعني خود را از آلودگي و پليدي تفكر دوگانه (double-think) پاك كنيم، تفكري كه به تمام ابعاد زندگي در شوروي راه يافته بود.' وي در ادامه نوشت: 'تاثيرگذاري كرونيكل برگشت‌ ناپذير است. هر يك از ما به تنهايي اين مسير را طي كرديم، اما همه ما آنهايي كه از مسير اين تولد دوباره عبور كرده اند را مي شناسيم.'
    در تهايت اين روزنامه نگار نيويورك تايمز اعنقاد دارد؛ اين تعهد دقيق براي مسئوليت پذير كردن اتحاد جماهير شوروي در مقابل قوانين داخلي و معاهدات بين‌ المللي، روزنامه كرونيكل نمايانگر تولدي دوباره از جامعه مدني نيز بود. كرونيكل، جامعه اي كوچك و روزنامه اي بود كه كاملا بر مبناي صفحات نازك و پوست پيازي شكل گرفته بود، نوشته هايي از مخالفان كه به شكل پنهاني و غيرقانوني تكثير و توسط خود آنها منتشر مي شد، اما روزنامه جايي بود كه آنها مي‌توانستند به عنوان شهروند فعاليت كنند، يعني نقض حقوق بشر و مدني را مشاهده و آن را گزارش نمايند.
    
    از: گال بكرمن
    منبع: نيويورك تايمز، آوريل 2017
    لينك متن اصلي مقاله
    https://www.nytimes.com/2017/04/10/opinion/how-soviet-dissidents-ended-70-years-of-fake-news.html?em_pos=small&emc=edit_ty_20170410&nl=opinion-today&nl_art=4&nlid=61896751&ref=headline&te
    انتشاردهنده:سهراب انعامي علمداري
    پژوهشم**11885**2040
     

View: 64 - Print: 1 - Email: 1
اين مطلب را در سايت ماخذ آن ببينيد:
http://www.irna.ir/fa/News/82516474/





 

 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه علوم و مهندسي سطح ايران
متن مطالب شماره 31، 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است