آرشیو شنبه ۸ دی ۱۳۹۷، شماره ۲۲۰۸۶
معارف
۸

رفع حجاب منیت ضامن تجلی خدا در انسان

حجاب برای زنان به معنای حیا و عفت است؛ اما حجاب برای نفس انسانی و روح آدمی به معنای دوری از خدا و خلاف اخلاق الهی است. آدمی باید حجاب میان خود و خدا را بردارد، همان کاری که پیامبر(ص) کرد. پیامبر(ص) به عنوان نخستین مظهر از مظاهر تجلیات الهی و صادر نخست، به طور طبیعی بی حجاب با خدا دیدار دارد و وحی و گفتمان خدا بی هیچ پرده و حجابی است. البته یک حجاب مه مانندی میان خدا و خلق است که از آن به مقام عماء تعبیر شده است. این به دلیل همان محدودیت ذاتی انسان و خلق است؛ زیرا برای خداوند اسمای مستاثری است که هنوز ظهور و تجلی نداشته است و همین موجب می شود که ما تنها با خدایی آشنا باشیم و معرفت داشته باشیم که خدای ظهور است و در اسما و صفاتی ظهور و تجلی یافته است.

به هرحال، از نظر آموزه های قرآنی بویژه در آیات نخست سوره نجم آمده است که پیامبر(ص) بدون هیچ حجابی با خدا دیدار داشته و خداوند بی حجابی به او وحی کرده و سخن گفته است. از آیات دیگر قرآن به دست می آید که همه می توانند با سرمشق گیری از آن حضرت(ص) به این مقام برسند. ازنظر قرآن خداوند با همه هستی این گونه رابطه دارد: الدانی فی علوه و العالی فی دنوه؛ خدا نزدیک در عین عالی بودن و عالی در عین نزدیکی است (دعای 47 صحیفه سجادیه)؛ زیرا خداوند می فرماید: هو معکم اینما کنتم؛ خدا با شماست هرجا که باشید (حدید/4)، پس اگر خداوند با ما در همه جا است و حتی از رگ های گردن ما نزدیکتر است(سوره ق) یا اینکه حائل میان خودمان و خودمان است؛ یعنی یحول بین المرء و قلبه (انفال، 24) باید گفت که ما اگر پرده و حجاب خودیت و منیت را برداریم خدا را در همین نزدیکی و حتی نزدیک تر از نفس خودمان می یابیم.

پس بی واسطه نیز می توانیم خدا را در خود متجلی ببینیم، بویژه آنکه خداوند بر همه چیز احاطه دارد و ما نیز جزیی از احاطه علمی و رویتی خدا هستیم؛ پس اگر حجاب و حائل را برداریم پیش از آنکه خودمان را ببینیم خدا را می بینیم.