|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد93/9/11: تماشاگر كليد من است
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4341
شنبه 24 فروردين 1398


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3122 11/9/93 > صفحه 1 (صفحه اول) > متن
 
      


تماشاگر كليد من است
گفت وگو با بهمن فرمان آرا كارگردان نمايش «مردي براي تمام فصول»

نويسنده: مهدخت اكرمي، حافظ روحاني

بهمن فرمان آرا در طول اين سال ها بارها تمايلش را براي بر صحنه بردن «مردي براي تمام فصول»، نمايشنامه ستايش شده رابرت بولت اعلام كرده بود: چه در محافل خصوصي و چه در گفت وگوهاي مختلف. اتفاقي كه در نهايت پس از گذر سال ها و فراز و فرودهاي تاريخي مختلف مقدور شد تا اين نمايش با بازي رضا كيانيان در نقش سِر تامس مور، صدراعظم برجسته هنري هشتم و نظريه پرداز علم سياست به روي صحنه تالار وحدت برود. بي ترديد واكنش ها و موضع گيري هاي سياسي فرمان آرا در طول اين سال ها به ما، بينندگان، اين نمايش كمك مي كند تا درك كنيم كه چرا فرمان آرا تا اين حد مصر بود تا اگر قرار است تنها يك بار اجراي نمايشي روي صحنه را تجربه كند، آن تجربه اجراي اين متن باشد. بهمن فرمان آرا جدا از كار هنري اش، چهره يي مورد وثوق و احترام بوده و هست، در موضع گيري هايش همواره ثابت قدم بوده است، با اهالي هنر و فرهنگ از هنرمند گرفته تا روزنامه نگار و روشنفكر با احترام برخورد كرده و همواره منتقد قدرت بوده و هست. زماني كه گفت در دوره يي كار نخواهد كرد، پاي حرفش ايستاد و كار نكرد و شايد از همين رو باشد كه علاقه مندان فراواني براي تماشاي «مردي براي تمام فصول» او به تالار وحدت مي روند تا تالار نمايشش هر شب پر باشد. اما حكايت «مردي براي تمام فصول» حكايت سياستمداري است كه حاضر نمي شود پا روي قانون بگذارد، مردي كه به بهاي جانش حاضر به كتمان قانون نمي شود. بي ترديد فرمان آرا با اصرار بر اجراي اين نمايش به همين حقيقت، به اهميت و احترام به قانون نظر داشته، چيزي كه كم و بيش در گفت وگوهايش هم به آن اذعان كرده است، ولي جدا از گفته هاي خودش چه سندي زنده تر از اجرا. پس با وجود ضعف هاي اجرا، نمايش با استقبال فراوان مواجه شده است. لااقل روشنفكران حاضر شده اند كه بي توجه به ضعف هاي اجرايي به فرمان آرا، پايمردي اش و ايستادگي تامس مور دل ببندند.
    من از بچگي هميشه همراه پدر و مادرم به تئاتر سعدي مي رفتم و نمايش هايي كه مي ديدم همه اجراي متون كلاسيكي بودند كه به صورت جدي اجرا مي شد. زماني كه دانشجو بودم و براي تماشاي تئاتر به انگلستان مي رفتم، يكي از زيباترين خاطراتم تماشاي نمايش كرگدن يونسكو بود به كارگرداني اورسن ولز كه سه بار براي اين نمايش بليت ايستاده خريدم. به همين دليل اين مساله از ابتدا براي من اهميت داشت
    رضا كيانيان در اين نمايش در نقش تامس مور، كاملاخود رضا كيانيان است. مثلاكنترل صددرصدي كه پل اسكوفيلد در فيلم زينه مان در تك تك حركاتش دارد، در بازي رضا كيانيان نيست. ما مقداري نقش ها را تعديل كرديم. مثلادر يك جا نياز به عصبانيت شديد نديديم يا در جايي ديگر تحقير در چهره را لازم نديديم. شايد در نمايش ما نقش ريچ، شبيه ترين شخصيت به فيلم فرد زينه مان است
     هشت سال پيش قرار بود نمايش مردي براي تمام فصول را اجرا كنيد و به دلايلي اين اتفاق نيفتاد. در اين هشت سال هيچ فعاليت تئاتري ديگري نداشتيد تا بالاخره شرايط مهيا شد و تقريبا با همان بازيگراني كه آن سال انتخاب كرده بوديد توانستيد اين نمايش را به روي صحنه ببريد. نكته يي كه توجهم را جلب كرد اين بود كه احساس كردم شما دغدغه اجراي تئاتر نداشتيد و فقط به خاطر اين متن بود كه مي خواستيد نمايشي را به روي صحنه ببريد.
    بخشي از اين صحبت كاملاحقيقت دارد: من تئاتر را هميشه دوست داشتم و از طرفدارانش بودم. قبل از انقلاب هم هميشه ١٥ روز در سال به انگلستان مي رفتم فقط براي اينكه تئاتر ببينم و اين يكي از لذت هاي زندگي من بود. اما تئاتر كار نكردن من صرفا به اين دليل بوده كه جزو آن دسته افرادي هستم كه دوست دارند كنترل كارشان به دست خودشان باشد. به نظرم تئاتر مديوم هنرپيشه است و زماني كه پرده بالامي رود، من در مقام كارگردان هيچ كاره ام: فقط مي توانم نكاتي را يادداشت و بعد از هر اجرا به بچه ها يادآوري كنم. در يك دوره به دليل ضعف اقتصادي و خست دولت در سرمايه گذاري در بخش تئاتر، به اجبار تئاترها به دو يا سه نفر محدود و تنها با يك ميز و صندلي اجرا مي شدند. حتي يكسري از متن هاي كلاسيك را طوري دراماتورژي كردند كه هنرپيشه ها با شلوار جين روي صحنه مي رفتند. هميشه دلم مي خواست يك تئاتر كلاسيك را با متني كه مورد توجه باشد، اجرا كنم.
    
     چرا براي اجرا تالار وحدت را انتخاب كرديد؟
     بدون تالار وحدت، اين نمايش قابل اجرا نبود چون مخارج آن قابل برنگشت نيست. ٤٥ سال از عمر تالار وحدت مي گذرد و هنوز در ايران هيچ سالني مشابه تالار وحدت نداريم. شهرهاي كرمان، شيراز، اصفهان و... از ما دعوت كرده اند تا نمايش مان را در شهرهاي شان به اجرا درآوريم، من به تمام شان گفته ام كه طراح صحنه و مشاورم را مي فرستم تا امكان اجراي اين تئاتر را در سالن هاي تان بررسي كنند چون اگر عمق ميدان صحنه كم شود، نمايش به خوبي قابل اجرا نخواهد بود و بازيگران در دست و بال يكديگر مي روند.
    
     درواقع اگر بخواهيم كلي نگاه كنيم، اين متن انگيزه يي شده براي تئاتر كار كردن شما.
    بله، درست است. كاري كه هميشه مي خواستم انجام بدهم بالاخره اتفاق افتاد و نمي دانم آيا امكان دوباره كار كردن پيش مي آيد يا نه.
    
     از دهه ٨٠ به بعد، انتخاب متن كلاسيك براي كارگردان هاي تئاتر ما كمتر شده و كساني كه متن كلاسيك را به روي صحنه مي برند انگشت شمارند. مي توان گفت اجراي شما با حفظ كردن فضاي كلاسيك، جريان جديدي در تئاتر امروز ما است چون سال هاست كارگردانان ما به سمت متون كلاسيك نرفته اند و اگر رفته اند، متون را به شكل امروزي دراماتورژي كرده اند تا مخاطب بيشتر پذيراي آن باشد.
    زماني كه مي خواستيم كار را شروع كنيم، به آقاي مرادخاني گفتم از شما غير از سالن، چيز ديگري نمي خواهيم چون با اين روال آشنا هستم و مي دانستم بايد كميسيوني تشكيل بشود تا ببيند چقدر بودجه تعلق مي گيرد و اين مانعي بود كه مي خواستم از سر راه بردارم. از طرفي ديگر ممكن بود با مخالفت كساني كه سال هاست در عرصه تئاتر كار مي كنند مواجه شويم كه اعتراض كنند چرا به كسي كه براي نخستين بار نمايشي را به روي صحنه مي برد چنين سرمايه يي داده مي شود. بنابراين اين مساله را از سر راه مان برداشتيم و همه چيز از نظر اجرايي آسان تر شد. اجازه داديم هر چند بار مي خواهند نمايش را بازبيني كنند تا به ايراد اجرايي برنخوريم چون دنبال اين نبوديم كه بخواهيم چيزي را در پشت اين ماجرا پنهان كنيم. تنها از سه مورد ايراد گرفتند كه مسائل مهمي نبود و آن را برطرف كرديم و در كليت اجرا مشكلي نداشتند.
    
     شما خودتان نخواستيد اين متن كلاسيك را كمي مدرن كنيد؟ فكر نكرديد شايد مخاطب با اين شكل از اجرا ارتباط برقرار نكند؟
    من از بچگي هميشه همراه پدر و مادرم به تئاتر سعدي مي رفتم و نمايش هايي كه مي ديدم همه اجراي متون كلاسيكي بودند كه به صورت جدي اجرا مي شد. زماني كه دانشجو بودم و براي تماشاي تئاتر به انگلستان مي رفتم، يكي از زيباترين خاطراتم تماشاي نمايش كرگدن يونسكو بود به كارگرداني اورسن ولز كه سه بار براي اين نمايش بليت ايستاده خريدم. به همين دليل اين مساله از ابتدا براي من اهميت داشت.
    
     منظورتان از تئاتر كلاسيك دقيقا درام لباسي است؟
    نه الزاما، شما حتي مي توانيد يكي از نمايشنامه هاي يوجين اونيل را هم اجرا كنيد. مساله اين است كه مدرن كردن آثار را صرفا به دليل مسائل اقتصادي نمي پذيرم و مثلاهملتي كه كباده به دست بگيرد، هملت من نيست. به عنوان مثال نمايشنامه آوازه خوان طاس اثر يونسكو، مربوط به دهه ٥٠ ميلادي است و ما الان در سال ٢٠١٤ هستيم، بنابراين بايد ببينيد آيا تغييراتي كه در نمايشنامه مي دهيد قابل توجيه است؟ من موسيقي اين نمايش را به كارن همايون فر سفارش دادم و با يك اركستر درست و حسابي اجرا كرد. فقط به دليل مسائل اقتصادي بود كه نتوانستم اركستر را به صورت زنده به مدت ٤٥ شب به روي صحنه بياورم، بنابراين از موسيقي ضبط شده استفاده كردم. در تمام صحنه هاي اين نمايشنامه يك خانه اشرافي وجود دارد كه پله يي دارد و تمام ورود و خروج ها از آن صورت مي گيرد. منوچهر شجاع ايده يي داد كه تمام صحنه را به صورت پله درست كنيم، چون در تمام زندگي، آدم ها در طبقات مختلف، بالاو پايين مي روند. ما در پس زمينه، يك طراحي كاملامدرن براي يك درام لباسي داريم و آنقدر اصرار نداشتيم كه طراحي كاملامطابق الگوي اصلي باشد: ولي كاملابه متن وفادار مانديم. البته نمايشنامه اصلي چهار ساعت و نيم بود ولي به دليل طولاني شدن زمان نمايش، آن را تبديل به يك نمايش دوساعته كرديم.
    
     البته سه، چهار شب اول نمايش دو ساعت و نيمه اجرا شد.
    در اجراهاي اول ورود و خروج ها بايد هماهنگ مي شدند و اين روي مدت زمان نمايش تاثير مي گذاشت كه بعد از چند اجرا كم كم به زمان واقعي رسيديم. مثلابعد از چند اجرا به بچه ها گفتم نمي خواهم صحنه محاكمه طولاني شود، بنابراين از آنها خواستم اتهامات را سريع بخوانند و از آن عبور كنند. در نظر گرفتن اين گونه مسائل در محاسبات زماني تاثير زيادي مي گذارد. به نظرم يكي از اشتباهات ما اين بود در متني كه به مردم داديم بايد اطلاعاتي در مورد دوره تاريخي اين نمايشنامه مي نوشتيم.
    
     به نظر من متن اين نمايشنامه، كارگردان را به سمت روش اجرايي خاص خودش سوق مي دهد.
    رضا كيانيان در اين نمايش در نقش تامس مور، كاملاخود رضا كيانيان است. مثلاكنترل صددرصدي كه پل اسكوفيلد در فيلم زينه مان در تك تك حركاتش دارد، در بازي رضا كيانيان نيست. ما مقداري نقش ها را تعديل كرديم. مثلادر يك جا نياز به عصبانيت شديد نديديم يا در جايي ديگر تحقير در چهره را لازم نديديم. شايد در نمايش ما نقش ريچ، شبيه ترين شخصيت به فيلم فرد زينه مان است. اما مثل تمام آدم بدهاي متن ها، آدم جالب داستان، او است.
    
     انتخاب بعضي از بازيگران مثل آقاي كيانيان از پيش تر اعلام شده بود و عده يي از بازيگران هم قبلابا شما كار كرده بودند. مثلاانتخاب اميررضا دلاوري به عنوان نقش پادشاه برايم جالب بود. چگونه بعضي از اين بازيگران به نمايشنامه اضافه شدند؟
    در ابتدا براي نقش پادشاه، حسن معجوني را انتخاب كرده بودم. اما درست زماني كه مي خواستيم اين نمايش را كار كنيم آقاي معجوني جاي ديگري مشغول به كار بود. پس از آن افراد مختلفي را براي اين نقش ديدم و روزي كه اميررضا دلاوري آمد، از نظر شكل و شمايل احساس كردم براي اين نقش مناسب است. چون نمي خواستم نقش پادشاه را يك فرد چاق بازي كند، متوجه شدم آقاي دلاوري جدا از اينكه از جنبه ظاهري به نقش ما مي آيد، احساس خل مآبانه بودن پادشاه را هم مي تواند به خوبي در بازي اش به نمايش بگذارد. مدت زيادي صرف شد تا اين امير دلاوري كه روي صحنه مي بينيد، به اين شكل درآيد. البته او هم به خوبي به نكاتي كه اشاره مي كردم، دقت و توجه مي كرد. در فيلم آخرم با تعدادي از هنرپيشه هاي تئاتر كار كردم كه همه شان نقش هاي كوچكي در فيلم دارند و با رضا مولايي هم در آن فيلم كار كرده بودم كه در اين نمايش براي نقش لوپر او را انتخاب كردم. با فرزين صابوني در خاك آشنا كار كرده بودم و با بهناز جعفري هم در دو فيلم همكاري داشتيم. با محمدرضا مالكي در فيلم دلم مي خواد كار كرده بودم اما علي رضا محمدي تنها بازيگري بود كه براي نخستين بار با او همكاري مي كردم. از طرفي چون زياد به تماشاي تئاتر مي روم، اغلب بازيگران تئاتر را مي شناسم. حميد پورآذري كه مشاور من در اين نمايش بود، با گروه هاي تئاتري و عوامل پشت صحنه آشنايي داشت و بدون كمك حميد اين كار براي من امكان پذير نبود چون با اينكه سر صحنه حضور داشتم اما انرژي سر وكله زدن روي صحنه را نداشتم. اينكه خودم نقش كاردينال را بازي كردم به اين دليل بود كه دلم هواي اورسن ولز را كرده بود، وگرنه آدم چاق ديگري براي بازي كردن اين نقش پيدا مي شد!
    
     فكر نمي كنيد به خاطر حضور حميد پورآذري و مشاوره ايشان كه سال هاست در كنار دكتر رفيعي كار مي كنند، طراحي صحنه كمي به سمت كارهاي آقاي رفيعي متمايل شده است؟
    نه، طراحي صحنه كاملاايده منوچهر شجاع بود و اگر من قبول نمي كردم به اين شكل درنمي آمد. اما من ظرافتي در استفاده از پله ها به عنوان يكي از اجزاي شاخص اين نمايشنامه ديدم. در اين نمايشنامه از نظر اجرا، اهميت نقش طبقات كاملابه چشم مي خورد. چون انگلستان در قرن شانزدهم و حتي حالا، جامعه يي بسيار طبقاتي است. يعني از جايگاهي كه داريد به سادگي نمي توانيد بپريد و جزو طبقات بزرگان جامعه انگلستان بشويد، هميشه فاصله و توقفگاهي بين اين دو جايگاه وجود دارد. زماني كه هشت سال پيش قرار بود با آقاي رفيعي كار كنيم، طرحي كه براي صحنه دادند با اين طرح كاملامتفاوت بود.
    
     طراحي لباس چطور؟
    من به نگار نعمتي و ندا نصر كه طراحي لباس را انجام دادند، گفتم هرچه نقاشي و عكس از آن دوره وجود دارد تهيه كنيد و خوب خرج كنيد تا لباس ها كاملاواقعي به نظر برسند. به محض اينكه لباس ها آماده شد، بچه ها در يك حس و حال ديگري رفتند و شكل بازي ها تغيير كرد. ما آگاهانه اين هزينه را انجام داديم كه لباس ها كاملاقرن شانزدهمي به چشم بيايند، در حالي كه بك گراند و اجراي مان يك مقدار مدرن است.
    
     اتفاقا نگار نعمتي در نمايش شكار روباه آقاي رفيعي، طراح لباس بودند.
    كاري كه من مي خواستم انجام بدهم و انجام دادم، اين بود كه كسي را از سينما وارد اين كار نكردم. فقط از آدم هاي تئاتري استفاده كردم: چه پشت صحنه، چه روي صحنه. به عقيده من افراد تئاتري جماعتي به هم پيوسته هستند و از نظر بازي روي صحنه آزادند: صحنه براي شان جاي غريبي نيست. بازيگراني كه در سينما كار مي كنند، لنز و دوربين و كارگردان از آنها محافظت مي كند بنابراين نمي توانند روي صحنه راحت بازي كنند. با اينكه رضا كيانيان در سينما هم بازي مي كند اما من بيشتر او را به عنوان هنرپيشه تئاتر مي شناسم. به همين دليل اصرار داشتم تمام عوامل حتما تئاتري باشند تا بتوانيم حس و حالي را كه مد نظرمان بود در كار به خوبي درآوريم.
    
     يكي از ويژگي هاي نقش تامس مور اين است كه بسيار خوب شخصيت پردازي شده و مي تواند خودش را روي صحنه به خوبي نشان بدهد. فارغ از توانايي هاي آقاي كيانيان، شما به عنوان كارگردان چقدر دست او را در ايفاي اين نقش باز گذاشتيد و چقدر بازي ايشان خارج از اختيار شما بوده؟
    اتفاقا سعي كردم دست او را باز نگذارم. بيشتر به اين دليل كه رضا در بازي اش حركاتي دارد كه بعضي از آنها اصلابه شخصيت تامس مور نمي خورد. در ابتداي تمرين ها هم بحث هايي در اين زمينه داشتيم و به او گفتم تو الان براي من ٦٠ درصد از تامس مور هستي و ٤٠ درصد ديگر را هم از تو مي خواهم. بعضي از ريزه كاري هاي بازي با شروع اجرا تمام نمي شوند و در زمان اجرا هم ممكن است بارها در چاله بيفتيد. بعضي از جزييات در طول اجرا ممكن است بارها گوشزد شوند. البته اين موارد ريزه كاري هايي بسيار كوچك هستند و گاهي در حد جابه جايي يك كلمه هستند. مثل استفاده از كلمه آدم به جاي كلمه انسان: همين يك لغت ساده معني جمله را به كل تغيير مي دهد. يكي از اصول عمده تمرينات ما اين بود كه كارهاي امروزي را از بازيگران بگيريم. چون بازيگران امروزي فيزيك شان به بازي ها و رفتارهاي امروزي عادت كرده است. مثلاجوان هاي امروزي در دست زدن به يكديگر عادت دارند، مثلاشما نمي توانيد دست هانري را بگيريد، فقط ممكن است انگشترش را جلو بياورد و دستش را ببوسيد، اما هرگز نمي توانيد به او دست بزنيد. ما چندين ماه روي اين قضيه كار كرديم تا بتوانيم عادت هاي روزمره را از بچه ها بگيريم و سعي كرديم رفتار تمام بازيگران كاملادرباري باشد و سرسري انجام نشود.
    
     آيا قبل از اجرا هنرپيشه ها را تشويق به ديدن فيلم فرد زينه مان كرديد؟
    همه شان قبل از اينكه من بگويم به اين فيلم رجوع كرده بودند.
    
     ترجيح شما اين بود كه فيلم را ببينند يا نبينند؟
    اين فيلم در تلويزيون هم نشان داده شده بود و اين مساله يي براي من نبود. البته به امير دلاوري گفتم بازي رابرت شاو را حتما ببيند. شخصيت اين پادشاه شخصيت خطرناكي است، به اين دليل كه يك قدرت تام دارد و حالش هيچگاه قابل پيش بيني نيست و اين نقش را رابرت شاو به خوبي در فيلم زينه مان ايفا كرده است. با فرزين هم سر اين موضوع كه چه نوع كرام ولي مي خواهيم صحبت كرديم. كرام ولي كه در فيلم بازي مي كند خباثتي را در آرامش نشان مي دهد و من به فرزين گفتم هرچه ميزان خباثت را كمتر بگيري براي تو بيشتر قدرت نمايي مي كند. چون معمولاآدمي كه زياد محكم نيست بيشتر داد مي زند و به فرزين گوشزد كردم كه در بعضي از اجراها زيادي از حد داد مي زند.
    
     البته نوع صداي فرزين صابوني طوري است كه حتي اگر داد هم نزند مي تواند خباثت و قدرت اين كاراكتر را نشان دهد.
    ما روي اين صدا بسيار كار كرديم. افرادي مثل بهناز جعفري، خانم رضوي و محمدرضا مالكي كنترل بيشتري روي نقش هاي شان داشتند ولي با بقيه افراد از بالاتا پايين نقش را مرور كرديم.
    
     اگر بعد از ٤٥ شب، نمايش با موفقيت به اتمام برسد، فروش بليت در اين ٤٥ شب هزينه يي كه كرديد تامين خواهد كرد؟
    بله، هزينه يي كرديم توجيه اقتصادي خواهد داشت. يك مقدار از اين استقبال هم به خاطر كنجكاوي مردم است كه مي خواهند ببينند بهمن فرمان آرا بعد از چندين سال چه كرده است. اما دركل موقعيت اين كار، متن و اجرا هم به موفقيت آن كمك مي كند. البته يكي از دلايل پافشاري براي اجرا در تالار وحدت هم همين مساله بود. چون در سالن هاي ديگر حتي اگر ٩٠ شب هم اجرا داشته باشيم باز اين هزينه برنمي گردد.
    
     درگفت وگوهاي قبلي تان گفته بوديد كه به خوبي روي متن اشراف داشتيد. در متن اصلي به شخصيت زن ها توجه بيشتري شده اما در اجرا اين را كمتر مي بينيم و كارايي خاصي از زنان اين نمايش به چشم نمي خورد. در متن اصلي دختر تامس مور در زندگي او و تصميم گيري هايش تاثيرگذار بوده اما در اين نمايش كمتر اين حضور و تاثير را حس مي كنيم. آيا خودتان نخواستيد زنان حضور پررنگ تري در اين نمايش داشته باشند؟
    وقتي يك متن را كه اجراي اصلي آن ٤ ساعت و نيم طول مي كشد مي خواهيد آن را به دو ساعت برسانيد، خواه ناخواه بايد مقداري از متن اصلي را كم كنيد. ما سعي كرديم قصه اصلي را حفظ كنيم. مثلاصحنه كاردينال وُلزي ٩ صفحه است كه ما آن را در ٢ صفحه خلاصه كرديم. چون به يكسري از مكالمات سياسي كه مربوط به اسپانيا و پاپ و... بود، نياز نداشتيم. سعي كرديم آن مقداري از قصه را نگه داريم كه در حفظ مسير اصلي داستان به ما كمك كند. مثلازني را كه رشوه مي دهد كلااز متن حذف كرديم. با اميد سهرابي هم كه متن را تنظيم مي كرديم، بيشتر سعي كرديم قصه اصلي را سرپا نگه داريم و نقش هر كسي را كه حذف آن به داستان لطمه يي وارد نمي كرد حذف يا تعديل كرديم. اما هدف مان آگاهانه كمرنگ كردن نقش زن ها نبود. يكسري گفت وگوهاي تاريخي پيچيده در متن وجود دارد كه حتي زماني كه زينه مان هم از آنها در فيلم استفاده كرده، باز خط داستان را چسبيده چون او هم مجبور بوده فيلم را در يك ساعت و ٤٠ دقيقه خلاصه كند.
    
     شما نمي خواستيد به جاي اجراي تئاتر، فيلم اين داستان را بسازيد؟
    نه، زينه مان فيلم زيبايي از اين داستان ساخته است و اگر ما در انتها از نمايش تصويربرداري مي كنيم به اين خاطر است كه اين نمايش ثبت شود.
    
     در صحبت هاي تان گفتيد كه وقتي اجرا شروع مي شود كارگردان فقط به عنوان يك تماشاچي قلمداد مي شود. به عنوان يك تماشاگر چقدر از نمايشي كه روي صحنه اجرا مي شود رضايت داريد؟
    ٩٠ درصد از اجراي اين نمايش رضايت دارم. كاري كه از دستم برمي آمده انجام داده ام. وقتي كه به تماشاي نمايش مي نشينم، بيشتر حواسم به تماشاگران است. گاهي مي بينم در يك جاي خاصي از اجرا ٢٠٠ نفر همزمان تكان مي خورند و هميشه بايد به اين فكر كنم كه چرا چنين اتفاقي افتاده است. اين حركت نشان دهنده خستگي است و يك مساله مسري در تئاتر است. من اين قسمت را به خاطر مي سپارم كه كجا اين اتفاق افتاد و فردا شب قبل از اجرا در مورد آن با بچه ها صحبت مي كنيم. در واقع تماشاگر كليد من است و هميشه دقت مي كنم چند نفر در حين اجرا تكان مي خورند يا چند نفر در ميانه نمايش سالن را ترك مي كنند. اينها جزيياتي است كه روي آن حساسيت دارم.
    
     با توجه به حساسيت شما روي فيزيك بازيگران، آيا نمي خواستيد ايستايي بازيگران كمتر باشد و روي صحنه تحرك بيشتري داشته باشند؟ فكر نمي كنيد اين كار نتيجه بهتري مي داد؟
    فكر مي كنم اين مساله بيشتر سليقه يي است. وقتي بازيگر زياد راه مي رود، زور و جذبه ديالوگ گرفته مي شود. من مي توانستم عروسي هنري را از نمايش حذف كنم ولي به نظرم تصويري است كه جالب است. از روز اول به مسوول نور گفتم موقعي كه تامس مور براي اعدام شدن از پله ها بالامي رود، آنقدر نور مي خواهم كه قديس شدن او به خوبي نشان داده شود. باشكوه اجرا شدن اين صحنه آنقدر برايم اهميت دارد كه دلم مي خواهد تماشاگر پس از اتمام نمايش، نشئه از سالن خارج شود. خوب اين يك مساله سليقه يي است و اصرار شخصي من بود كه به اين صورت نورپردازي شود. به نظرم علي رفيعي يكي از بزرگ ترين طراحان صحنه مملكت ما است و زماني كه به تماشاي نمايش هاي ايشان مي نشينم احساس مي كنم از تماشاي يك تابلوي زيبا لذت مي برم. ما هم در حد بضاعت مان سعي كرديم به زيبايي شناسي كار توجه كنيم.
    تماشاگر كليد من است / گفت وگو با بهمن فرمان آرا كارگردان نمايش «مردي براي تمام فصول»
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3122 به تاريخ 11/9/93، صفحه 1 (صفحه اول)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 164 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
نشريه مهندسي بهداشت محيط
متن مطالب شماره 2 (پياپي 602)، زمستان 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است