|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه كيهان96/1/31: انفاق علاج دلبستگي به دنيا
magiran.com  > روزنامه كيهان >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 21750
پنجشنبه بيست و هفتم مهرماه 1396



خدمات سايت




 
MGID2827
magiran.com > روزنامه كيهان > شماره 21603 31/1/96 > صفحه 10 (اخبار كشور) > متن
 
      


زلال بصيرت 
انفاق علاج دلبستگي به دنيا



پرستش خداي يگانه و ايمان به روز قيامت، اولين مسئله اي بود كه همه انبياء در آغاز بعثتشان مردم را بدان دعوت مي كردند و پايه همه برنامه هايشان بر آن استوار بود؛ اما پيغمبر اكرم(ص) در همان آغاز دعوتشان، در كنار اين دو اصل بر اهميت كمك به فقرا و مستمندان تكيه كردند.
    
    ايمان به آخرت؛ همسنگ کمک به محرومان
    آيات سال اول بعثت، يعني زماني كه هنوز دعوت پيغمبر اسلام گسترش پيدا نكرده بود، بر موضوع كمك به ايتام، فقرا، محرومان و گرسنگان تاكيد فراوان دارد و دقت در آنها ما را به اهميت اين موضوع واقف مي كند. در سوره هاي كوچك قرآن، به آياتي نظير آيات (1تا3 ماعون ؛ فجر ، 19 و20) برمي خوريم. اين آيات درباره كساني خبر مي دهد كه قيامت و كيفر و پاداش را انكار مي كنند و حساب و كتاب را نمي پذيرند. مي فرمايد: «منكران قيامت كساني هستند كه يتيم را قبول نمي كنند و به اطعام گرسنگان اهميّت نمي دهند و بدان سفارش نمي كنند. ميراث گذشتگان را يك جا مي خورند و علاقه وافري به جمع مال دارند». اينان كساني اند كه قيامت را قبول ندارند. قرآن بين اعتقاد به قيامت و حساب و كتاب با كمك به مستمندان و خدمت به محرومان ارتباط برقرار مي كند. اگر كسي اعتقاد به قيامت و حساب و كتاب داشته باشد به مال دنيا بيش از حد دلبستگي پيدا نمي كند، ميراث گذشتگان را يك جا نمي بلعد و سهمي هم براي فقرا قرار مي دهد، نه تنها آنچه از دستش بر مي آيد به ايتام و فقرا كمك مي كند، ديگران را هم به اين كار تشويق مي كند. آنان كه چنين نمي كنند، كساني اند كه به آخرت ايمان ندارند. اين مسئله بسيار مهمي است كه قرآن ايمان به آخرت را با كمك به فقرا همسنگ مي كند و نفي اين كمك ها را دليل اين مي داند كه فرد، ايمان به آخرت ندارد. در همان آغاز بعثت پيغمبر، اين مطالب به مردم گفته مي شود. در آيات شريفه ديگري مي فرمايد: كساني كه از گردنه بگذرند؛ از بلاها، از گرفتاريها و عذابهاي ابدي نجات پيدا مي كنند. آن گردنه، خوراندن غذا به ديگران است، چه مي داني كه اين گردنه چيست؟ آن گردنه، روز درماندگي، روز كمي نعمت، روز گرفتاري و قحطي و گراني است(سوره بلد). كساني كه همت كنند در چنين ايامي به داد محرومان برسند از گردنه گذشته اند و نجات يافته اند؛ اما اگر در اين ايام انسانها در فكر منافع خودشان باشند، هرگز از گردنه نمي گذرند و نهايتاً در عذاب ابدي گرفتار خواهند شد.
    بين ايمان و عمل رابطه اي است. ايمان به آخرت با بعضي اعمال، رابطه تنگاتنگ دارد. اگر بر ايماني كه در آغاز پيدا مي شود اين اعمال مترتب شد، آن ايمان تقويت مي شود و ثابت مي ماند. اگر بر عكس، با اعمال ضدش همراه شد به تدريج ايمان از بين مي رود و به كفر منتهي مي شود. ايمان به آخرت با ديگر خواهي و به فكر محرومان بودن توام است. نمي شود كسي پاداش كار خير را در آخرت باور داشته باشد و هيچ كاري نكند. براي مثال، كسي كه هزار تومان سرمايه دارد و مي داند اگر آن را به كار اندازد، پس از يك سال اين هزار تومان يك ميليون مي شود، آيا از اين كار امتناع مي كند؟ كسي كه به آخرت ايمان دارد مي داند اگر مالش را صرف فقرا كند، روز قيامت هزاران برابر سود برايش باقي خواهد ماند. اگر چنين نكند معلوم مي شود كه باور ندارد.
    وقتي انسان مي بيند خمس و زكات بر او واجب است، اما بدان عمل نمي كند، آنگاه كه مي داند احسان به والدين و كمك به ارحام و خويشاوندان فقير بر او تكليف است، اما به آن توجه نمي كند، با وجدان خود درگير مي شود. از يك طرف به پول علاقه فراوان دارد و از سوي ديگر وجدانش ناراحت است كه تكاليفش را عمل نمي كند. او مي كوشد تا اين تضاد بين مال دوستي و اعتقاد به آخرت را در درون خود حل كند. اگر مال دوستي غالب بشود، اين تضاد به نفع مال دوستي و دنيا پرستي و به ضرر ايمان به آخرت تمام مي شود؛ يعني آدمي آرام آرام به خود تلقين مي كند كه اين حرفها خرافه اي بيش نيست(روم / 10) تكذيب آيات الهي، كفر و ارتداد، يك باره گريبان آدمي را نمي گيرد. كارهاي بد، آهسته آهسته روح ايمان را در او مي خشكاند: «حبّ الدّنيا راس كلّ خطيئة».( کافي ج: 3 ص:197) آدمي هر بار به گناه آلوده تر مي شود، از ايمانش كاسته مي شود و سرانجام به ورطه كفر سقوط مي كند. براي همين است كه اين همه دعا مي كنيم تا عاقبت به خير شويم.
    
    حب دنيا ؛ منشا تمام گناهان و خطاها
    انساني كه ايمان دارد و خدا را باور كرده، دروغ نمي گويد اما آلودگي به دنيا، خودخواهي، خودپرستي و لذت پرستي، ايمان را ضعيف و كم رنگ مي كند، تاجايي كه ديگر چيزي باقي نمي ماند. اگر در اجتماع مي بينيد كساني روزگاري در راه خير بودند، جبهه رفتند، معلول شدند، اما بعدها منحرف شدند و ضد انقلاب شدند و گفتند دين، افيون جامعه است و نه تنها افيون ملت هاست، افيون حكومت ها نيز مي باشد، سرّش همين است. اينان چند صباحي براي ادامه تحصيل به خارج از كشور رفتند؛ اما زرق و برقهاي آنجا چشمشان را گرفت و گفتند چرا ما از اين امكانات و از اين وسايل عيش و نوش لذت نبريم، آخوندها نمي گذارند، بايد آخوندها را برداشت تا مشكل حل بشود. اين چنين شد كه برگشتند و سناريوي براندازي حكومت را ترسيم كردند.
    
    انفاق ؛ راه کم کردن محبت دنيا
    بهترين چيزي كه مي تواند انسان را از اين عاقبت به شرّي نجات بدهد اين است كه انسان با ممارست، محبت دنيا را در دل كم كند، بهترين راهِ اين كار انفاق است: «لن تنالوا البرّ حتي تنفقوا مما تحبون.»(آل عمران / 92) دنيا پرست مي خواهد آنچه را در دست ديگران است نيز تصاحب كند، ضدّش اين است كه آدمي آنچه را خودش دارد به دست خود انفاق كند؛ آن وقت عشق به دنيا پيدا نمي شود و ايمان به آخرت ثابت مي گردد. قرآن مي فرمايد: « از اموالشان زكات بگير، تا بدين وسيله پاكشان كني و (اموالشان را) نمو دهي و درباره آنان دعاي خير كن كه دعاي تو مايه آرامش آنان است و خدا شنوا و داناست». (توبه/103) ما به اشتباه گمان مي كنيم صدقه دادن، زكات دادن و انفاق كردن، مال را پاك مي كند و آن را رشد مي دهد؛ اما فرهنگ قرآن چيز ديگري است. خداوند مي فرمايد: «از اموالشان زكات بگير، تا بدين وسيله پاكشان كني» نمي فرمايد: «اموالشان را پاک کني»، وقتي صدقه را از مردم مي گيري نه تنها مالشان را پاك مي كني، خودشان را نيز پاك مي كني. دلبستگي به دنيا آلودگيِ خودِ انسان است. روح انسان به واسطه علاقه به دنيا آلوده است. وقتي آدمي انفاق مي كند، اين علاقه و آلودگي را از خود دور مي سازد و پاك مي شود. حاصل اينكه بين ايمان به آخرت و كمك به ديگران رابطه اي ناگسستني برقرار است. تعبير جالب قرآن اين است كه مي فرمايد: « كسي كه منكر آخرت است به اطعام ديگران سفارش نمي كند» (ماعون/3). نمي فرمايد خودش طعام نمي دهد، بلكه تكيه قرآن بر سفارش كردن به اطعام است.
    بيانات آيت الله مصباح يزدي (دام ظله) در جمع پرسنل كميته امداد همدان ؛14/7/79
    زلال بصيرت روزهاي پنج شنبه منتشر مي شود.
    زلال بصیرت: انفاق علاج دلبستگي به دنيا
    


 روزنامه كيهان، شماره 21603 به تاريخ 31/1/96، صفحه 10 (اخبار كشور)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 27 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
نشريه مطالعات زبان و ادبيات غنايي
متن مطالب شماره 23، تابستان 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است