|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه شرق 96/1/31: آنچه درباره راي ايرانيان خارج از كشور نمي دانيد
magiran.com  > روزنامه شرق  >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 2990
پنجشنبه بيست و هفتم مهرماه 1396



خدمات سايت




 
MGID2387
magiran.com > روزنامه شرق > شماره 2844 31/1/96 > صفحه 12 (زاويه) > متن
 
      


آنچه درباره راي ايرانيان خارج از كشور نمي دانيد


نويسنده: حنيف رهبري

درحالي که بيش از يک ميليون و ٤٠٠ هزار نفر از حدود سه ميليون ترکيه اي هايي که خارج از کشورشان زندگي مي کنند در رفراندوم سرنوشت ساز روز يکشنبه شرکت کردند، در انتخابات حساس رياست جمهوري ۹۲ در ايران فقط ۱۱۶ هزار نفر از شهروندان خارج از کشور شرکت کرده بودند. طبق اظهارات دبيرکل شوراي عالي امور ايرانيان خارج از کشور، پنج تا شش ميليون ايراني خارج از کشور زندگي مي کنند که هفت درصد از جمعيت کل کشور را شامل مي شود. با اين حساب، مشارکت ۱۱۶ هزارنفري در انتخابات سال ۹۲ معادل مشارکت تنها دو درصد ايشان در آن انتخابات است که در مقايسه با مشارکت حدود ۵۰ درصدي ترکيه اي هاي خارج از کشور، ناچيز به نظر مي رسد. مشکل دسترسي به صندوق هاي اخذ راي يکي از مهم ترين دلايل مشارکت کم ايرانيانِ خارج از کشور است تا آنجا که در برخي کشور ها – از جمله کانادا با جمعيت زياد ايرانيان – چندين سال است که هيچ صندوق رايي وجود ندارد. اما به نظر مي رسد دلايل ريشه اي تري براي مشارکت محدود وجود دارد.
    عصر جمعه ۲۴ خرداد ۹۲ و قبل از اينکه شعبه اخذ در شهر سن ديه گو ايالت کاليفرنيا بسته شود، خودم را بعد از هفت ساعت رانندگي به صندوق رساندم و راي دادم. آن موقع به وقت ايران، ساعت حدود پنج بامداد بود. در طول چند ساعت رانندگي برگشت، اخبار شمارش آرا و فاصله نزديک روحاني با حدنصاب ۵۰ درصد، به تدريج روي شبکه هاي اجتماعي منتشر مي شد و من خوشحال از اين گمان بودم که به سهم خود در رساندن آراي روحاني به ۵۰ درصد، کمک کردم. آراي نهايي استان هاي مختلف اعلام مي شد و بر آن اساس کل آراي روحاني نيز اعلام؛ اما هرچه منتظر ماندم، مجموع آراي خارج از کشور نه از سوي وزارت کشور و نه شوراي نگهبان، اعلام نشد.
    اگرچه فقط ايراني ها نيستند که از حق شرکت در انتخابات رياست جمهوري کشورشان از خارج از کشور برخوردارند (شهروندان بسياري از کشورها از چنين حقي برخوردارند)، اما شايد شرايط راي دادن ايرانيان جزء سخت ترين شرايط در مقايسه با کشورهاي کم وبيش هم تراز ايران است. کشورهاي ديگر به روش هاي مختلف سعي بر ايجاد امکان مشارکت شهروندانشان در انتخابات ها را دارند؛ مکانيسم هايي مانند راي پستي براي تسهيل راي دادن که از جمله در انتخابات مقدماتي حزب دموکرات آمريکا استفاده مي شود. سال گذشته آمريکايي هاي خارج از کشورشان راي هاي خود را پست کردند و هيئت چندنفره منتخب آنها به رهبري برادر برني سندرز، در مجمع انتخاباتي حزب دموکرات شرکت و اعلام راي کردند. اما در شرايطي که شهروندان بسياري از کشورها علاوه بر انتخابات رياست جمهوري و رفراندوم ها، حتي در انتخابات مجلس نيز حق راي دارند و حتي فراتر از آن، در مواردي صاحب کرسي در مجلس/سناي کشورشان هستند (مانند فرانسه که طبق قانون اساسي، فرانسويان مقيم خارج حتي در مجلس ملي و سنا صاحب کرسي هستند)، به نظر مي رسد آراي ايرانيان خارج از کشور چندان جدي گرفته نمي شود. با اين اوصاف قياس با کشور همسايه ترکيه که رئيس جمهورش (اردوغان) براي کسب راي ترکيه هاي خارج از کشورشان حتي حاضر به جنگ لفظي با مقامات سياسي ديگر کشورها مي شود (از جمله جنگ لفظي يک ماه پيش بين اردوغان و مقامات آلمان و هلند بر سر برگزاري ميتينگ تبليغاتي)، بيشتر در حد يک روياي دست نيافتني به نظر مي رسد.
    چندي پيش، دبيرکل شوراي عالي امور ايرانيان خارج از کشور پيشنهاد کرد ايرانيان خارج از کشور هم داراي نماينده اي در مجلس شوند. مشابه همين پيشنهاد از سوي دکتر جواد تقي زاده، رئيس دانشکده حقوق و علوم سياسي دانشگاه مازندران، نيز طرح شده است. اما در شرايطي که به نظر مي رسد تحقق چنين امري مشکلات قانوني دارد، بهتر است تلاش وزارت امور خارجه و شوراي عالي امور ايرانيان خارج از کشور معطوف به تضمين همان حق راي شرکت در انتخابات – که مصرح در قانون است – و به رسميت شناختن آن شود. طبق آمار، در سال ۸۸ تنها حدود صد هزار نفر و در سال ۹۲ – با وجود کمترشدن صندوق هاي خارج از کشور - حدود ۱۱۶ هزار نفر از ايرانيان خارج از کشور در انتخابات شرکت کردند. اما اشتياق، حس مسئوليت پذيري و علاقه ايرانيان به مشارکت سياسي در بسياري مواقع به دليل عدم امکان رسيدن به صندوق راي به جايي نمي رسد. روايت هاي زير، مشتي از خروار اشتياق و چه بسا سختي هاي ايرانيان خارج از کشور براي رسيدن به صندوق راي و پاسداشت اين جلوه دموکراسي است:
    ايالت آريزونا، آمريکا: از چند مدت قبل از انتخابات رياست جمهوري ۹۲، زمزمه هايي در شبکه هاي اجتماعي و در جمع هاي دوستانه شروع شده بود: راي مي دهيم، نمي دهيم، شرکت کردن در انتخابات چه فايده اي دارد؟ کم کم موعد انتخابات نزديک مي شد و اين بحث در بين ما در گرفت که اصلا مگر در شهر ما حوزه راي گيري داير مي شود که درباره راي دادن صحبت مي کنيم؟ قديمي ترها گفتند شهر در انتخابات سال ۸۸ صندوق داشته و احتمال زياد امسال هم مانعي نيست که صندوق داشته باشد. اما حدود يک هفته قبل از انتخابات خبر رسيد تعداد صندوق هاي اخذ راي را در ايالات متحده نصف کرده اند و هر شهري صندوق مي خواهد، بايد درخواست بدهد. ما فکر نمي کرديم تعداد زيادي راي دهنده وجود داشته باشد اما وقتي اين موضوع عمومي تر مطرح شد، ديديم افراد خيلي بيشتري اعلام اشتياق کردند که شهر ما نيز صندوق داشته باشد. به اين ترتيب با بزرگان و معتمدان شهر صحبت شد، افرادي اعلام آمادگي کردند که براي نظارت سر صندوق و محل مناسب نيز تدارک ديده شد. با وجود پيگيري چندباره از دفتر حفاظت منافع و وعده اينکه صندوق مي رسد، تنها دو، سه روز قبل از انتخابات، دفتر حافظ منافع خبر داد که اين شدني نيست و در هيچ شهري در ايالت آريزونا صندوق اخذ راي وجود نخواهد داشت. نزديک ترين شهري که صندوق داشت ٦٦٠ کيلومتر با شهر ما فاصله داشت و اين براي اکثريت ما که کارمند يا دانشجو بوديم و برنامه کاري مشخصي داشتيم، فاصله زيادي بود و امکان حضوريافتن به اين راحتي نبود. بااين حال، موضوع راي دادن و حق تعيين سرنوشت براي بعضي از ما اين قدر زياد بود که در روز کاري، ماشين کرايه کرديم و بيش از هزارو ٣٠٠ کيلومتر را در يک شبانه روز طي کرديم تا راي بدهيم. حتي وقتي به محل راي گيري رسيديم هم وطنان ديگري را هم ديديم که با طي مسافت زياد با وسيله شخصي يا از طريق ديگر خودشان را رسانده بودند. با تمام اين حرف ها تعداد بيشتري از دوستانمان، با وجود علاقه به شرکت در انتخابات، محروم از استفاده از حق خود شدند چون با محدوديت ساعات کاري، طي اين فاصله زياد ممکن نبود.
    ايالت پنسيلوانيا، آمريکا: يک هفته اي تا انتخابات رياست جمهوري ۹۲ مانده بود و بحث درباره انتخابات بين دوستانم که در يک شهر ساکن بوديم، خيلي گرم بود. شنيده بوديم دوره هاي قبل شهر ما حوزه راي گيري داشت و ما هم خيلي مشتاق بوديم تا جمعه در انتخابات شرکت کنيم، ولي هنوز خبر موثقي درباره انتخابات پيش ِرو نداشتيم. چند نفر از دوستان تصميم گرفتند يک گروه فيس بوکي براي شهرمان تشکيل داده تا راحت تر اخبار انتخابات، از جمله مکان حوزه انتخاباتي را پوشش دهند. اما خبري از حوزه نبود و هرچه به انتخابات نزديک تر مي شديم نگراني مان بيشتر مي شد. در بهترين حالت براي راي دادن مي شد تا واشنگتن دي سي رفت که چندين ساعت با شهر ما فاصله دارد و اين براي خيلي از ايراني ها مشکل بود که در يک روز کاري تا واشنگتن بروند و برگردند. تا اينکه صبح روز قبل از انتخابات متوجه شديم به دليل فشارهاي مختلف، براي شهر ما حوزه اي در نظر گرفته نشده است. اغلب دوستان ناراحت و نااميد شده بودند اما تعدادي از دوستان دست از پيگيري برنداشتند و در نهايت با تماس و گفت وگوي حضوري با دفتر حفاظت منافع ايران و نمايندگي ايران در سازمان ملل، موفق شدند در زماني کوتاه دفتر را راضي کنند و سرانجام حوزه اخذ راي در شهر ما تشکيل شد. اميدوارم امسال هم مثل چهار سال پيش شهر ما حوزه انتخاباتي داشته باشد تا ما نيز بتوانيم نقشي در تعيين سرنوشت خود و کشورمان داشته باشيم.
    توکيو، ژاپن: از روز اول که از ايران رفتم به فکر حفظ ارتباط با فضاي داخل ايران بودم. اين گونه هم دِينم را مي توانستم به مردم کشورم ادا کنم و هم بهبود کشورم زمينه بازگشتم پس از اتمام تحصيل را فراهم مي کرد. از طرف ديگر، آنچه در ماه هاي اول زندگي دانشجويي در ژاپن برايم محرز شده بود، تاثير سياست هاي دولت ايران بر زندگي ايرانيان خارج از کشور بود. از چندماه قبل از انتخابات ۹۲ مي شد عمق شکاف ديدگاه بين ايرانيان خارج از کشور را به شدت حس کرد. بحث ها را ابتدا به گعده هاي ايراني در توکيو و سپس به فضاهاي مجازي بين ايرانيان کل ژاپن رساندم. روزهايي را به ياد دارم که ساعت ها از طريق اسکايپ، تلفني يا رو در رو سعي مي کردم با هم وطنان ايراني ام درباره لزوم شرکت در انتخابات و راي به روحاني گفت وگو کنم. براي خيلي از ايرانيانِ ژاپن، زندگي با استانداردهاي بالاي ژاپن سطح انتظاراتشان را از اوضاع سياسي ايران به مراتب بالاتر برده بود و در همين فضاست که از قضا راي انداختن به صندوق تلاش بيشتري مي طلبد. اخذ راي تک تک شهروندان ايراني خارج از کشور آنها را نسبت به دولت خود دلگرم تر مي کند. روز راي گيري که در ايران يک روز جمعه بود در ژاپن يک روزِ کاري است. آن هم روزِ کاري در کشوري که يک دقيقه غيبت با توبيخ و عواقب سنگين همراه است و حضور کارکنان اهميت زيادي دارد. به شکر خدا دو صندوق از سوي سفارت جمهوري اسلامي در دو قطب جمعيتي ايرانيان تدارک ديده شد: يکي در اساکا و ديگري در توکيو. قطب جمعيتي ديگري نيز از ايرانيان در توهوکو وجود دارد که از داشتن صندوق محروم بودند. از معدود دفعاتي بود که مي ديدم در روز راي گيري- که خوشبختانه تا دو ساعت پس از ساعات کاري يعني تا ساعت هفت بعداز ظهر تمديد شد- چنين جمع متکثري از ايرانيان، با وجود داشتن سلايق مختلف و باورهاي متنوع، براي حفظ منافع ملي شان به توافق رسيده و خود را با همه سختي ها و مسافت هاي طولاني در توکيو به سفارت رسانده بودند. من هم با جمعي از دوستان دانشجو و محقق قرار گذاشتيم ساعت شش بعداز ظهر راي خود را به صندوق بيندازيم. فکر مي کنم براي همه آن روز به يک خاطره خوب از هم بستگي ملي تبديل شد.
    آنچه درباره راي ايرانيان خارج از كشور نمي دانيد
    


 روزنامه شرق ، شماره 2844 به تاريخ 31/1/96، صفحه 12 (زاويه)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 93 بار
    



آثار ديگري از "حنيف رهبري"
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
پژوهش نامه قرآن و حديث
متن مطالب شماره 20، بهار و تابستان 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است