|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد96/1/31: مريد عليه مراد
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3816
پنجشنبه چهارم خرداد ماه 1396



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3787 31/1/96 > صفحه 16 (صفحه آخر) > متن
 
      


كرگدن نامه 
مريد عليه مراد


نويسنده: سيد علي ميرفتاح

نامزدهاي رياست جمهوري ستادي را به استخدام درمي آورند و كارهاي تبليغي و رسانه اي را به آنها محول مي كنند. اما خواسته و ناخواسته نسبتي كه بين «ستاد» و «نامزد» برقرار مي شود، نسبت مريدان است با مراد. گاهي مريدان باعث اعتبار و آبروي مراد خود مي شوند، گاهي هم –بلكه اغلب اوقات - آبرويش را مي برند و در ميان مردم سكه يك پولش مي كنند. ستادهاي انتخاباتي مناسباتي پيچيده دارند و اداره كردن شان سخت تر از چيزي است كه بشود تصور كرد. مثلا ستاد به اين نتيجه مي رسد كه براي تبليغ كانديداي مورد نظرش ترانه بسازد. با شناختي كه از خود كانديدا داريم مي توانيم حدس بزنيم كه اين رجل سياسي محترم اين قرطي بازي ها را خوش نمي دارد و هيچ نمي پسندد كه نامش مثل ترجيع بند توسط خواننده ترانه تكرار شود. اما مريدان قيافه كارشناسي به خود مي گيرند و از او مي خواهند كه به ستاد اعتماد كند و مدام توي برنامه و كارشان ان قلت نياورد. اينكه مي گويم مناسبات داخل ستادها پيچيده است ناظر به همين گردن نهادن به اقتضائات دوره و زمانه و راضي نگه داشتن خيل مريدان است. خيلي وقت ها مراد بيچاره سر گيجه مي گيرد كه آيا بايد با اعضاي ستادش مخالفت كند و آنها را از خود برنجاند يا با وجود ميل باطني اش با ميل آنها راه بيايد و عرض خودش را ببرد. كانديدايي را مي شناختم كه عبوس بود و خنده روي لبانش نمي نشست. ستادش عين روز براي شان مسجل بود كه با اين چهره، راه به جايي نمي برند. مشاوره مي دادند، خواهش مي كردند، تحكم مي كردند كه لااقل جلوي دوربين بخندد و مهرباني كند كه نمي كرد و نمي خنديد. گويي اصلا بلد نبود بخندد. شب آخر اعضاي اصلي ستاد سنگ هاي شان را با او وا كندند كه «بايد پا روي نفست بگذاري و لااقل به خاطر اهداف عاليه، بخندي.» حتي مي خواستند معلم خنده بگيرند تا به كانديداي شان تبسم ياد بدهد. آنقدر بحث كردند و دليل آوردند و حجت كارشناسانه رو كردند كه بالاخره كانديداي گرامي پذيرفت در آن ده، بيست دقيقه جلوي دوربين بخندد و خوش خلقي كند. اما حاصل كار چنان مشمئزكننده شد كه حتي فاميل نزديكش هم از او منصرف شدند و رو به سوي ديگري كردند. بعضي ها اينطورند و نمي توانند همانطوري كه لبخند به چهره دارند حرف بزنند. او هم چند دقيقه حرف زده، بعد به اشاره اعضاي ستادش شروع كرده به تبسم زوركي. براي همين ناخواسته حرفش را از ياد مي برده. موقع حرف، خنده فراموشش مي شده، موقع تبسم حرف از يادش مي رفته. اما برخلاف نظر كارشناسان ستاد تبليغات، خنده به بعضي صورت ها مطلقا نمي آيد. بعضي ها وقتي مي خندند، نه تنها دوست داشتني نمي شوند بلكه ترسناك هم مي شوند... من اين مثال را خيلي سر بسته زدم اما فكر كنم توانستم منظورم را بيان كنم كه گاهي عيب از كانديداها نيست بلكه به هر دليلي اينها با طناب مريدان سينه چاك به چاه مي افتند. شما را به خدا عِرض كانديداهاي مورد نظر خود را نبريد و آنها را مضحكه عام و خاص نكنيد. هر نامزدي مناسب نيست كه شعر بخواند. هر اسمي در ترانه و سرود خوش نمي نشيند. هر دهاني مناسب شعر خواندن نيست. هر آدمي را نمي شود كارگرداني كرد. هر كسي را نمي شود محبوبش كرد... رحم الله من عرف قدره. واقعاً خوشا به سعادت مرادهايي كه تحتالحنكشان را دست مريدان نمي دهند و براي كسب چند راي بيشتر خود را خوار و خفيف نمي كنند. به خدا اگر همين كانديداهاي موجود، هميني كه هستند هيچ كار نكنند بيشتر راي مي آورند تا اينكه براي شان ترانه بسازيد، كرامت بتراشيد، به عمليات محير العقول وادارشان كنيد، به ژانگولرشان بكشيد و... خوب وقتي اينها عمري در حال و هواي شاعرانه نبوده اند و انسي با مقوله شعر نداشته اند، چه اصراري است كه براي شان شعر بنويسيم و بدهيم دست شان كه بخوانند؟ وقتي هيچ نسبتي با نقاشي و تئاتر و سينما نداشته اند، چه اصراري است كه هنرشناس شان جا بزنيم؟ اينها افراد ناشناخته كه نيستند. سي سال است كه در تلويزيون و روزنامه و پشت تريبون ملاقا ت شان كرده ايم و مي دانيم در چه حال و هوايي هستند. آيا به نظر شما اين تغييرات يك شبه را نبايد به حساب «خلاف واقع» بگذاريم؟ تاكيد مي كنم كه در اغلب موارد اين نان هاي بيات تغيير و مقبوليت را ستادها توي دامن اين بندگان خدا مي گذارند. مي آيند سرمه به چشم بكشند بدتر باعث شوخي و مسخره مي شوند.
    كرگدن نامه: مريد عليه مراد
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3787 به تاريخ 31/1/96، صفحه 16 (صفحه آخر)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 35 بار
    



آثار ديگري از "سيد علي ميرفتاح"

  خلاف قاعده بازي
سيد علي ميرفتاح، اعتماد 1/3/96
مشاهده متن    
  بوي خوش كامروايي
سيد علي ميرفتاح، اعتماد 30/2/96
مشاهده متن    
  از انتهاي يك راه طي شده
سيد علي ميرفتاح، اعتماد 26/2/96
مشاهده متن    
  عبور از بحران هاي دست ساز
سيد علي ميرفتاح، اعتماد 24/2/96
مشاهده متن    
  اقتضاي كار سياسي
سيد علي ميرفتاح، اعتماد 23/2/96
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
پژوهش نامه تاريخ اجتماعي و اقتصادي
متن مطالب شماره 2 (پياپي 502)، پاييز و زمستان 1395را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است