|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه ايران96/5/22: پيشنهاد رسولي عضو هيات مديره «بنياد اميد ايرانيان» در گفت و گو با «ايران»: نهادي غيردولتي متولي «گفت و گوي ملي» شود
magiran.com  > روزنامه ايران >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 6650
پنجشنبه دوم آذر ماه 1396



خدمات سايت




 
MGID2825
magiran.com > روزنامه ايران > شماره 6567 22/5/96 > صفحه 3 (سياسي) > متن
 
      


پيشنهاد رسولي عضو هيات مديره «بنياد اميد ايرانيان» در گفت و گو با «ايران»: نهادي غيردولتي متولي «گفت و گوي ملي» شود


نويسنده: ابراهيم بهشتي

عارف، ناطق نوري و علي لاريجاني مي توانند هسته اصلي پيشبرد گفت و گوي ملي را تشكيل دهند
    
    نيم نگاه
    
    در جريان اصولگرا ظرفيت هاي ريشه داري همچون ناطق نوري، امامي کاشاني، علي لاريجاني و محمدرضا باهنر هستند که «گفت وگوي ملي» را کاملاً ضروري و لازم مي دانند
    آقايان عارف و رئيس دولت اصلاحات در سال هاي اخير از موضع ايجابي اين ايده را مطرح کردند. دغدغه اين افراد به عنوان ظرفيت هاي حوزه اصلاح طلبي به هيچ عنوان در بردارنده جوانب سلبي نبوده و نيست
    چارچوب کلي اين ايده، برقراري گفت وگوي فراجناحي بين همه کساني است که به جمهوري اسلامي، مردم سالاري ديني، محوريت رهبري، حفظ منافع ملي و ضرورت تعالي و پيشرفت کشور اتفاق نظر دارند
    هم امروز و هم در گذشته جريان خط امام و اصلاحات يکي از اصلي ترين بازوهاي موثر در به ثمر رسيدن انقلاب اسلامي، جنگ تحميلي، اداره کشور در شئونات مختلف بوده و هستند
    حضور اصلاح طلبان در حاکميت و پذيرفته شدن شان از سوي حاکميت، مناقشه برانگيز نيست

    
    سيد حسن رسولي عضو شوراي عالي سياستگذاري اصلاح طلبان، عضو هيات مديره بنياد اميد ايرانيان و منتخب مردم تهران براي شوراي شهر پايتخت است. رسولي از ايده عارف براي طرح «گفت وگوي ملي» دفاع مي کند و معتقد است که اين طرح مختص جريان هاي سياسي درون مجلس نيست و گستره اي به وسعت ايران دارد. او به موفقيت اين طرح خوشبين است و مي گويد جريان ها و شخصيت هاي معقولي در جريان اصولگرا وجود دارند که آنها هم از گذر حوادث و تحولات سال هاي گذشته به ايده گفت وگو روي خوش نشان خواهند داد.
     ٭٭٭
    آقاي محمدرضا عارف رئيس فراکسيون اميد مجلس شوراي اسلامي اخيراً از ضرورت طرحي به نام «گفت وگوي ملي» سخن گفته و تاکيد داشته که اگر چنين طرحي اجرايي شود، اختلافات بزرگان نظام در فضاي دوستانه حل و فصل مي شود. شما مشخصاً چه بازخوردي از اين ايده در بين جريان هاي سياسي ديده ايد؟
    دکتر عارف از موضع يک چهره برجسته اصلاح طلب، رئيس فراکسيون اميد مجلس دهم و نيز رئيس شوراي عالي سياستگذاري اصلاح طلبان، ضرورت از سرگيري «گفت وگوي ملي» را به عنوان يکي از نيازهاي جدي امروز کشور مطرح کرد. بدون شک انسجام و همگرايي ملي به معناي افزايش وحدت بين همه نحله هاي فکري، جريان هاي سياسي، قواي سه گانه، نهادهاي حکومتي، سازمان هاي مردمي و همه موثرين در آرايش صحنه سياسي کشور، يکي از مهم ترين راهبردهاي مورد نياز کمک به استحکام نظام جمهوري اسلامي شناخته مي شود.
    امام عظيم الشان همواره «وحدت» را رمز پيروزي توصيف مي کردند و بدرستي نيز همين وحدت، رمز پيروزي ما در بهمن 57 و دوران دفاع مقدس بود و توانست جلوي خيل عظيمي از براندازان داخلي و خارجي را بگيرد.
    رهبر معظم انقلاب اسلامي نيز همواره و متناوباً به اين مهم تاکيد داشته و دارند. از طرفي متاسفانه در سال هاي اخير مشاهده شده موثرين صحنه سياسي کشور، بعضاً به جاي گفت وگوي رودررو، مواضع خود را از طريق تريبون هاي رسمي اعلام مي کنند. بي ترديد تداوم اين گفت وگوي رسانه اي بين ارکان نظام، بزرگ ترين آفت وحدت ملي خواهد بود.
    چه هر زماني بين افراد و عناصر نهادهاي موثر در طراحي و معماري يک وضعيت- چه در سازمان هاي اداري و نهاد فرهنگي و اجتماعي و چه در مقياس ملي در گستره يک کشور-از دامنه گفت وگو بين عناصر موثر کاسته شود، مبادله اطلاعات که لازمه تصميم گيري صحيح و بهينه است، مختل مي شود و متقابلاً در شرايط فقدان اطلاعات بهنگام و صحيح، بدگماني، ابهام آفريني، سوء تفاهم، سوء نيت و بعضاً تخاصم و دشمني، فضاي تصميم گيري مديريت کشور را اشغال مي کند و آثار و عواقب منفي متوجه منافع ملي مي شود.
    براي غلبه پيدا کردن بر اين آسيب جدي، دکتر عارف به همراه تعدادي از نمايندگان مجلس دهم، بدرستي ايده «گفت وگوي ملي» را مطرح کردند. اين موضوع البته در سال هاي گذشته هم طرح شد. امام خميني(ره) در دهه 60، مرحوم حبيب الله عسگر اولادي در دهه 80 و رئيس دولت اصلاحات با ايده گفت وگوي تمدن ها، پيشقدم اين عرصه بودند.
    فکر مي کنم چنانچه محافل سياسي، دستگاه هاي حکومتي و قواي سه گانه به اين مهم بپردازند و رسانه ها و وسايل ارتباط جمعي به مدد اين طرح بشتابند، مي توان اميدوار بود بسياري از سوء تفاهم ها ميان جريان ها و گروه هاي مختلف سياسي، قابل برطرف شدن است و همان قدر که اين غبار ها کنار زده شود، با حفظ مواضع سياسي متفاوت، زمينه گسترش اخوت بين ياران انقلاب فراهم تر مي شود.
    
    بنابراين ايده مطرح شده از سوي آقاي عارف منحصر به درون مجلس نيست؟
    بله؛ کاملاً همين گونه است. ببينيد در اين مورد بايد به اندازه کافي ادبيات توليد شود؛ درست اين است که نهادي غير دولتي به صورت مردمي، متولي و متصدي انجام گفت وگوهاي ملي باشد و از طريق دانشگاه ها، مراکز آموزش عالي، مراکز فکري و انديشه گاه ها، احزاب، گروه هاي سياسي و صدا و سيما بستر گفت وگوها را فراهم کند.
    بر اين اساس بسيار مناسب است يک نهاد بي طرف، منصف، کارآمد و دلسوز «گفت وگوي ملي» را دنبال کند. البته مجلس به لحاظ جايگاهي که در قانون اساسي دارد، به عنوان «خانه ملت» مي تواند پيشقدم باشد.
    
    اين ايده آيا يک طرح مطالعاتي و تحقيقاتي هم به همراه دارد؟ يعني اين مختصاتي که شما براي انجام آن ترسيم مي کنيد، بر اساس يک ايده مکتوب و کارشناسي شده است؟
    بله؛ سال ها پيش در بنياد باران به رياست رئيس دولت اصلاحات و در سال هاي اخير در بنياد اميد ايرانيان به رياست دکتر عارف به اين مهم پرداخته اند و به طور مشخص فهرستي از مهم ترين فرصت ها و چالش هاي تعالي کشور تدوين شده است. پاره اي از اين چالش ها با حوزه گفتمان هاي رايج سياسي کشور مرتبط است.
    به عنوان مثال امروز اصلي ترين چالش کشور در حوزه اقتصاد، توليد و اشتغال است. در چنين فضايي سرمايه گذاري خارجي زماني تقويت مي شود که ابتدا سرمايه گذاران داخلي وارد فضا شوند. ما ملاحظه مي کنيم بناست قراردادي با توتال بسته شود و ماه ها در کريدور مراجع تصميم گير سير مي کند و کلي وقت گرفته مي شود تا به يک اجماع ملي و وحدت نظر همگاني برسيم.
    اين در حالي است که اگر موضوع سرمايه گذاري که لازمه رونق توليد و افزايش اشتغال است، به عنوان يک موضوع صرفاً اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي به بحث گذاشته شود و مراکز فکر و انديشه دو جناح سياسي اصلاح طلب و اصولگرا به صورت روشمند، علمي و حرفه اي به اين موضوع بپردازند، در آن صورت مشخص خواهد شد در چه بخش هايي اتفاق نظر جناحي وجود دارد، نقاط افتراق کجاست، چگونه مي توان بر دامنه نقاط مشترک افزود و از نقاط تفرقه انگيز کاست. به اين ترتيب نظريه اي در سطح کشور توليد شود که يک همفکري و اتفاق نظر درباره آن وجود داشته باشد. پس از اين اتفاق نظر تئوريک و نظري، قوه مقننه، دستگاه هاي اجرايي، بنگاه هاي اقتصادي، بخش خصوصي و ساير نهادها در چارچوب اين وحدت گفتماني وارد ميدان مي شوند.
    بنابراين گفت وگوي ملي، سرفصل هاي مختلفي دارد؛از جمله نقش و جايگاه زنان در عرصه اداره کشور. امروز در برخي رشته هاي دانشگاهي قريب 70 درصد دانشجويان، زنان و دختران ما هستند. درباره بحث اقوام و مذاهب و مقوله هايي از اين دست نيز به اندازه کافي مطالعه شده است. مرکز پژوهش هاي مجلس شوراي اسلامي، مرکز مطالعات مجمع تشخيص مصلحت نظام، مرکز بررسي هاي استراتژيک رياست جمهوري و دانشگاه هاي مختلف دست شان از اين مقولات پر است و حالا زمان آن رسيده سياست ورزان بستر لازم براي گفت وگوي ملي را فراهم کنند.
    
    همان طور که اشاره کرديد، شخصيت هاي برجسته يا حزبي کشور پيش از اين نيز از ضرورت گفت وگوي ملي سخن گفته اند که البته چندان هم منتج به نتيجه نبود؛ سوال اينجاست که آقاي عارف از موضع ايجابي به باز طرح اين دغدغه پرداختند يا سلبي؟ به عبارت ساده تر آيا مي بينند مقدمات و شرايط فراهم تر از گذشته است يا آسيب ها و خطرات تشديد شده و بايد فکري اساسي کرد؟
    تا جايي که در جريان هستم، آقايان عارف و رئيس دولت اصلاحات در سال هاي اخير از موضع ايجابي اين ايده را مطرح کردند. دغدغه اين افراد به عنوان ظرفيت هاي حوزه اصلاح طلبي به هيچ عنوان در بردارنده جوانب سلبي نبوده و نيست.
    بر همين اساس از اصطلاح «گفت وگوي ملي» استفاده کردند. «گفت وگوي ملي» همانند هر گفت وگويي مي تواند به همدلي و هم نظري بينجامد. اگر چنانچه ما در محيط خانواده تعارض افکار، تنش و تشنج داشته باشيم، قبل از هر تجويزي توصيه مي کنند اعضاي خانواده رودررو صحبت کنند تا بتوانند نقطه نظر پيدا و پنهان خود را همان گونه که هست، دريافت کنند و با گمانه زني و بدگماني نسبت به طرح مطالب ديگران برخورد نکنند. در جامعه کل هم اين قاعده جاري و ساري است.
    تا جايي که بنده در جريان هستم، جنبه هاي ايجابي آن مطرح است. به عبارتي چارچوب کلي اين ايده، برقراري گفت وگوي فراجناحي بين همه کساني است که به جمهوري اسلامي، مردم سالاري ديني، محوريت رهبري، حفظ منافع ملي و ضرورت تعالي و پيشرفت کشور اتفاق نظر دارند. طبيعي است درباره راهکارهاي رسيدن به اين اهداف متعالي، نقطه نظرات متفاوتي مطرح است که از طريق آغاز «گفت وگوي ملي» مي توان فاصله ها را کاهش داد.
    برخي منتقدان اصلاح طلبي، اين ايده ها را ناظر به اين مي دانستند که اصلاح طلبان مي خواهند به بهانه گفت وگوي ملي خود را از آنچه که آنها اتهامات گذشته مي خوانند مبرا ساخته و راه را براي ورود به حاکميت فراهم سازند. در حقيقت آنها مي گويند اين ايده بيشتر از آنکه يک راهبرد باشد، تاکتيک است.
    من اين گونه تعابير را از شخصيت هاي ريشه دار اصولگرا نشنيده ام؛ فکر مي کنم که آن بخش از نيروهاي تندروي اصولگرا که در زمان مسئوليت شان در دولت و مجلس کارنامه قابل دفاعي نداشتند، از اين گزاره به عنوان يک شيوه تبليغاتي براي بيرون راندن اصلاح طلبان از صحنه سياسي استفاده مي کنند.
    هم امروز و هم در گذشته جريان خط امام و اصلاحات يکي از اصلي ترين بازوهاي موثر در به ثمر رسيدن انقلاب اسلامي، جنگ تحميلي، اداره کشور در شئونات مختلف بوده و هستند.
    واضح و مبرهن است اگر ظرفيت اصلاحات نبود، الان دولتي اعتدالگرا در راس قوه مجريه قرار نداشت؛ اگر ظرفيت اصلاح طلبي نبود، مجلس دهم به عنوان مجلس معتدل و خردمند شکل نمي گرفت.
    اگر اصلاح طلبان مورد پذيرش مردم نبودند، امروز شوراهاي اکثر کلانشهر ها به صورت يکدست از اصلاح طلبان برگزيده نمي شد. به بيان ديگر حضور اصلاح طلبان در حاکميت و پذيرفته شدن شان از سوي حاکميت، مناقشه برانگيز نيست. سال گذشته من از اسحاق جهانگيري شنيدم رهبر انقلاب در ملاقات جهانگيري به صراحت اعلام کرده بودند: «من (رهبر معظم انقلاب اسلامي) هيچ مشکلي با اصلاح طلبان ندارم و سال 92 آمادگي داشتم دکتر عارف اصلاح طلب رئيس جمهوري بشود و تمام دولت او از بين اصلاح طلبان باشد.»
    بنابراين برخلاف گزاره نخ نما شده که از سوي اصولگرايان ريشه دار و دلسوز شنيده نشده، نمي توان انگيزه رهبران اصلاحات از جمله رئيس دولت اصلاحات و دکتر عارف را زير سوال برد. به عبارتي طرح اين موضوع تاکتيکي نيست، راهبردي است.
    
    بنابراين مي شود گفت همگرايي اصلاح طلبان، اعتدالگرايان و اصولگرايان ميانه رو که در انتخابات رياست جمهوري سال 92 آغاز شد، محصول همين گفت وگوهاست...
    به نظر من مشي اعتدال، عقلانيت و ميانه روي که ارديبهشت امسال براي بار دوم توانست اعتماد راي دهندگان را به خود جلب کند، نشان داد اين پيشنهاد در اعماق وجود دلسوزان ايراني ريشه دارد و امري نهادينه شده است.
    
    امکان گسترش دايره اين ائتلاف بر اساس گفت وگوي ملي وجود دارد؟
    اگر بستر اين گفت وگو، جغرافياي کشور به لحاظ فکري و فرهنگي نباشد، اصلاً نمي توان آن را «ملي» ناميد. گفت وگويي، «ملي» است که تمام صاحبنظران کشور در اين بستر احساس امنيت کامل کرده و به تبادل نظر بپردازند.
    در اين مسير بنا نيست جرياني موضوعي را به جريان مقابل تحميل کند بلکه هدفش شناسايي و رسيدن به نقاط مشترک است که مي تواند قطار توسعه کشور را به سرمنزل مقصود برساند.
    
    يعني شما درباره اينکه اصولگرايان هم از گفت وگوي ملي استقبال کنند، خوش بين هستيد؟
    من فکر مي کنم در جريان اصولگرا ظرفيت هاي ريشه داري همچون ناطق نوري، امامي کاشاني، علي لاريجاني و محمدرضا باهنر هستند که «گفت وگوي ملي» را کاملاً ضروري و لازم مي دانند و فکر مي کنم دير يا زود فضاي فکري کشور وارد اين حوزه خواهد شد. مهم اين است که بسترهاي آن هم فراهم شود.
    
    اين بستر را چه کساني يا نهادهايي بايد فراهم کنند؟
    مجلس شوراي اسلامي و فراکسيون اميد پيشقدم شده و برخي نمايندگان اصولگراي مجلس نيز هم عرض ما حرکت مي کنند و اميدوارم کم کم با شتاب بيشتري سرعت بگيرد.
    
    رويکرد دولت و بخصوص رئيس جمهوري چقدر مي تواند به اين بسترسازي کمک کند؟
    اگر سخنان روحاني در مراسم تاريخي -سياسي تحليف و تنفيذ را تحليل محتوا کنيم، قطعاً استقبال از اين ايده را خواهيم ديد. رئيس جمهوري به عنوان دومين مقام کشور به ضرورت اين مهم پي بردند و مجدانه در پي تحقق اين ايده هستند.
    
    اين ظرفيت در قوه قضائيه هم وجود دارد؟ آيا آقاي عارف و همکاران شان در فراکسيون اميد ديدارها يا جلساتي با مسئولان محترم قوه قضائيه هم در اين خصوص داشته اند؟
    يکي از مهم ترين شرايطي که پيشنهاد دهندگان گفت وگوي ملي بايد داشته باشند، به رسميت شناختن رقيب و تحمل آن، پرهيز از خودمحوري و خودشيفتگي است و قائل بودن به حقوق برابر بين سلايق سياسي کشور. من فکر مي کنم شخصيت هايي مثل ناطق نوري، عارف و علي لاريجاني بدون استثنا واجد اين صفات هستند و اگر اين هسته شکل بگيرد، با توجه به نفوذ گفتماني اي که خواهد داشت، بسرعت تمامي بخش هاي حاکميتي و ملي را تحت پوشش قرار مي دهد.
    
    پيشنهاد رسولي عضو هيات مديره «بنياد اميد ايرانيان» در گفت و گو با «ايران»: نهادي غيردولتي متولي «گفت و گوي ملي» شود
    


 روزنامه ايران، شماره 6567 به تاريخ 22/5/96، صفحه 3 (سياسي)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 7 بار
    



آثار ديگري از "ابراهيم بهشتي"

  جامعه روحانيت و مجمع روحانيون پيشقدم شوند
ابراهيم بهشتي، ايران 2/9/96
مشاهده متن    
  منافع ملي با برداشت شخصي!؟
ابراهيم بهشتي، ايران 20/8/96
مشاهده متن    
  چرا حزب ياران لاريجاني را بايد به فال نيك گرفت
ابراهيم بهشتي، ايران 16/8/96
مشاهده متن    
  دستان خالي نتانياهو
ابراهيم بهشتي، ايران 13/8/96
مشاهده متن    
  معاون قوه قضائيه در گفت و گو با «ايران»: نظر شوراي نگهبان درباره «سپنتا» به مصلحت نبود
ابراهيم بهشتي، ايران 10/8/96
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
مجله دانشكده دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي
متن مطالب شماره 2 (پياپي 114)، Spring 2017را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است