|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد96/6/22: دوست دارم فيلم شبيه به تجربه اي زنده باشد
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3912
شنبه يكم مهر ماه 1396



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3904 22/6/96 > صفحه 9 (هنر و ادبيات) > متن
 
      


گفت و گو 
دوست دارم فيلم شبيه به تجربه اي زنده باشد
گفت و گو با ايزابل اوپر، بازيگر فرانسوي

نويسنده: بهار سرلك

«از همان ابتدا فكر مي كردم بازيگري يعني تفاوت هايت را ابراز كني نه اينكه بكوشي شبيه به فرد ديگري باشي. » اين جمله اي است كه ايزابل اوپر به تازگي در گفت وگويي با روزنامه گاردين درباره عادت ها، علايق و عقايدش گفته است. اين بازيگر فرانسوي از سال ١٩٧١ فعاليتش را در اين حرفه آغاز كرد و تنها بعد از گذشت سه سال با بازي جلوي دوربين برتران بليه، فيلمساز گزيده كار فرانسوي توجه ها را به خود جلب كرد. طي ٤٦ سال فعاليت در دنياي سينما در بيش از ١١٠ فيلم ايفاي نقش كرده است. در اين سال ها شخصيت زن هاي آرام، تك رو و با روحيه اي آهنين كه او به تصوير كشيده است باعث شده از جمله بازيگران منتخب بهترين كارگردانان باشد.
    اوپر در سال ٢٠١٦ شخصيت محوري دو فيلم را ايفا كرد: در فيلم «آينده» به كارگرداني مي يا آنسن- لو، شخصيت ناتالي، معلم فلسفه اي را بازي مي كند كه پس از از دست دادن هر آنچه گمان مي كند عاشقش است، آزادي غيرمنتظره اي را تجربه مي كند. اين فيلم كه عنوان انگليسي آن «آنچه در پيش است» ترجمه شده است، جايزه خرس نقره اي بهترين كارگرداني شصت وششمين جشنواره برلين را براي اين آنسن- لو ٣٦ ساله به ارمغان آورد. در فيلم «او» به كارگرداني پل ورهوفن، نقش ميشل را ايفا مي كند: زني كه مورد اذيت و آزار جنسي قرار مي گيرد اما از اينكه قرباني اين اتفاق شود، سر باز مي زند.
    اوپر يكي از بزرگ ترين بازيگران زن نسل خود شناخته مي شود كه بيشترين جوايز جشنواره هاي معتبر فرانسه را به خانه برده است.
    اين بازيگر در مصاحبه اي با نشريه «Slantmagazine» درباره خوش شانسي اش در بازيگري، لذتي كه از ايفاي نقش زني روشنفكر در فيلم «آينده» نصيبش شد و چرا در فيلم «او» قبل از ايفاي نقش ميشل به رفتارهاي او فكر نمي كرده، صحبت كرده است.
    
    براي بازيگران زن سخت است كارنامه اي كه ارزش ها و استانداردهاي كيفي شان را منعكس كند، داشته باشند. چرا كه بازيگران مرد براي خلق شخصيتي مناسب به ديگران وابسته هستند، منتظرند آنها را استخدام كنند تا نقشي را ايفا كنند، مي خواهند كارگردان، فيلم را خوب كارگرداني كند و غيره. با اين وجود تازگي ها در مصاحبه با روزنامه گاردين و پس از بازي در بيش از ١٠٠ فيلم، گفته اي: «هرگز از حضور در هيچ كدام از فيلم هايي كه بازي كرده ام، شرمنده نيستم. خيلي هم خوش شانس بوده ام. » چرا فكر مي كني خوش شانس بوده اي؟
    فكر مي كنم به اندازه كافي خوش شانس بوده ام كه نقش هاي محوري را بازي كرده ام. در اكثر فيلم هايي كه بازي كرده ام، شخصيتم محور داستان بوده و اين محوريت واقعا ياري دهنده است. فضاي وسيعي براي ابراز ريزه كاري ها داري. مي تواني مثل نويسنده اي ادبي، رفتار كني: يعني ابتدا در يك جهت قدم برداري و بعد قدم بعدي را با حركتي متفاوت، نقض كني.
    
    اما سوالم اين است كه چطور كارت را با اين نقش ها شروع كردي. مطمئنم شانس هم نقشي داشته، مثل زندگي همه ما. اما مولفه هاي ديگري هم دخيل بوده كه مشخصا استعدادت نخستين آنهاست. ظاهرا در ارزيابي فيلمنامه و كارگردان ها خوب عمل مي كني.
    در حقيقت بيشتر كارگردان را ارزيابي مي كنم تا فيلمنامه را. چرا كه اصلي ترين فرضيه انتخابم، كارگردان است. اگر به خاطر پل ورهوفن نبود، در «او» بازي نمي كردم. اگر به خاطر مي يا آنسن-لو نبود در «آينده» بازي نمي كردم. اگر به خاطر ميشاييل هانكه نبود در «معلم پيانو» بازي نمي كردم. اعتقاد من در سينما اين است: [انتخاب نقش ها‍] به فرد به خصوصي مربوط است و اين يكي از علايق من در معرفي نامه ام است و با اين معرفي نامه در جلوي رويم مي توانم از پس معرفي نامه خودم بربيايم كه آن هم در جايي از معرفي نامه كارگردان مخفي شده است.
    دنبال اين نوع پديدآورنده ها و كارگردان ها بودم اما آنها سراغ من آمدند و چه كلود شابرول يا ميشاييل هانكه باشد يا بنوآ ژكو، فيلمساز فرانسوي كه به زودي قرار است در فيلم ديگري با او همكاري كنم، من را در محور فيلم هاي شان قرار داده اند و مهم نيست كاري كه من مي كنم خوب باشد (مي خندد)، چون اين طوري است كه شخصيت داستان اصلي را اشباع مي كند.
    
    دخترت، لوليتا شاما هم بازيگر است. اول اينكه مي خواهم بدانم چه احساسي داشتي وقتي او شروع به كشف اين حرفه كرد: خوشحال بودي يا نگران يا هر دوي اين احساسات را داشتي؟
    او بازيگر جوان فوق العاده اي است و به اين خاطر كه او بازيگر زن خوبي است خوشحالم كه او بازيگر است. ما با هم در يك فيلم به نام «Copacabana» بازي كرديم. او واقعا خوب بازي كرد.
    
    تا به حال توصيه اي در مورد ساختن حرفه اي رضايتبخش از بازيگري به او داده اي يا فكر مي كني با ديدن تو، آن را ياد مي گيرد؟
    نه، نمي توانم بگويم كه به او توصيه اي ملموس و دقيق كرده باشم اما شايد كاري كه من مي كنم و نوع كار كردنم را در اين سال ها ديده است. مثلا فكر مي كنم ويژگي هاي آدم به بچه هايش منتقل مي شود اما نه با توصيه كردن، مي داني كه چه مي گويم؟ حدس مي زنم اكثر اوقات بيشتر درباره اعتماد و تشويق و نمونه بودن است.
    
    چند باري جزو اعضاي هيات داوران جشنواره كن بوده اي و با كارگردان هاي سراسر جهان كار كرده اي كه فكر مي كنم نوع ديگري از انتخاب كارگردان با نگاه كردن به سراسر جهان و نه فقط فرانسه باشد؟
    بله، دوست دارم پتانسيلم را بالاتر ببرم. اين كار را از همان ابتدا انجام مي دادم. از آن زمان كه بازيگري را شروع كردم، در ايتاليا فيلم بازي كردم، خب، اين كشور آنقدرها دور نيست اما در سينماي مجارستان، لهستان و جاهاي ديگر حضور داشته ام و تازگي ها به كره سفر كردم تا با هونگ سانگ سو، كارگردان بزرگ كره اي همكاري كنم و با مندوزاي بااستعداد در فيليپين اما گفتن اين خبرها خيلي زود است. اما بايد بگويم، اين كنجكاوي را دارم كه به خارج سفر كنم تا همه جا فيلم بازي كنم. خوشحالم مي كند.
    
    با كارگردان هاي بزرگ امريكايي هم كار كرده اي.
    به كارگردان هاي امريكايي كه با آنها همكاري كرده ام خيلي افتخار مي كنم چرا كه هميشه همان مسيري را دنبال مي كنم كه در فرانسه دنبال مي كنم: به اين معني كه با مولف ها كار مي كنم، مي داني كه، مولف به همان معنايي كه در فرانسه تحسينش مي كنيم. يعني با مايكل چمينو و كرتيس هنسن- دو كارگردان بزرگي كه متاسفانه همين تازگي ها از دنيا رفتند- و ديويد او. راسل و ند بنسون و به عقب تر بازگرديم، حتي با اتو پرمينجر كار كرده ام. [رزباد] فيلمي غيرمحتمل بود اما با اين وجود با اوتو پرمينجر جواب مي دهد! و اين تجربيات شامل جوزف لوزي هم مي شود. در آن زمان، با او فيلمي را كار كردم، فيلمي فرانسوي بود و اما چون او مدت ها پيش امريكا را ترك كرد بنابراين من او را آخرين كارگردان امريكايي كه با او كار كردم به خاطر مي آورم. اما با همه اينها او امريكايي بود، همان طور كه همه مي دانند.
    
    در صحبت از واكنش مردم به «آينده»، درباره غافلگيري برخي كه وقتي مي بينند ناتالي زندگي روشنفكرانه و هم خانوادگي دارد، صحبت كردي.
    بله، اين ايده اي از پيش تعيين شده است. ديروز مي يا آنسن- لو آن را به شكلي خنده دار توضيح داد كه وقتي (در نشست خبري اكران فيلم در جشنواره فيلم نيويورك) از او درباره ناتالي و به آغوش گرفتن بچه و تكان دادن او در پايان فيلم پرسيدند، آنسن- لو گفت: «فكر نمي كنيد بتوانيد فكر كنيد و همزمان بچه اي را تكان دهيد؟» منظورم اين است كه اين آدم ها باورهاي عجيبي دارند، مي دانيد؟ بايد بگويم متاسفانه نشان دادن اين آدم هاي روشنفكر روي پرده سينما خيلي عادي نيست. فلسفه را در اين فيلم خيلي غيرملموس و آبستره نشان نداديم و البته كه فلسفه مي تواند خيلي آبستره باشد. اما در اين مورد، فلسفه بيشتر شبيه پروژه اي از زندگي است: به حساسيت ‍[ناتالي] از زيبايي منجر مي شود، البته حساسيت او به ذكاوت و ايده پردازي. او را دچار وجد مي كند. و چند نقل قول [از متون فلسفي] كه طي فيلم گفته مي شود شما را به فكر درباره مسائل ساده اي مانند «ما به مردم احتياج داريم؟» يا «چطور مي توانيم خوشحال باشيم؟» وامي دارد. اغلب اوقات، در ساده ترين مفهوم واژه، فلسفه به اين معناست.
    
    فكر مي كنيد فلسفه خواندن ناتالي به او كمك مي كند مسائل ناخوشايندي را كه سر راه او قرار مي گيرند، با خونسردي بپذيرد؟
    البته. بله. قطعا. اين چيزي نيست كه او را از مردم دور نگه دارد. برعكس. بنابراين [فلسفه] به موضوعي جذاب در فيلم بدل مي شود. همچنين ابزار انتقالي ميان او و دانشجويانش است. در نتيجه به خاطر همه اين دلايل، خيلي به او مي آيد كه معلم فلسفه باشد.
    
    بنابراين فكر مي كنيد وقتي مردم مي بينند ناتالي زندگي اي روشنفكرانه دارد و همين طور زندگي اي شخصي، غافلگير مي شوند، فقط به اين دليل كه او يك روشنفكر است نه اينكه زن است؟
    اگر آدمي را با سطح مشخصي از روشنفكري ديده باشيد، مردم عادت دارند ذهنيت هاي از پيش تعيين شده اي در مورد آنها به كار ببرند و آنها را در دنيايي انتزاعي قرار بدهند كه ربطي به زندگي هاي عادي ندارد. بنابراين فكر مي كنم نشان دادن چنين فضاهايي روي پرده خيلي خوب باشد. غيرعادي است. علاوه بر اين، «آينده» حقيقتا موفق بود كه البته خبر خوبي است. به اين معني كه خدايا، هنوز هم مي توان ويژگي خاص فكر كردن را شرح بدهي.
    
    در فيلم «او»، رسانه كاري مي كند كه مردم فكر كنند شخصيت شما، ميشل، ممكن است مثل پدرش بيماري رواني باشد. من احتمال اين موضوع را واقعا احساس كردم، آن هم براساس كارهايي است كه ميشل انجام مي دهد و شيوه اي كه اين نقش را بازي مي كني. وقتي مشغول ايفاي اين نقش بودي، به باز گذاشتن اين احتمال فكر كردي؟
    نه. ما هرگز در اين باره فكري نكرديم، نه من و نه پل ورهوفن. و وقتي نظراتي شبيه به حرفت را شنيدم يا فيلم را ديدم، هنوز هم برايم سخت است كه بتوانم او را جامعه ستيز يا آنچه تو گفتي بدانم.
    
    كلمه بيمار رواني در فيلم هم گفته مي شود.
    ما اطلاعاتي درباره گذشته اين پدر را يك احتمال مي دهيم. مشخص است آنچه در كودكي ميشل رخ داده، خيلي خاص بوده است و او خودش را شكل داده و پرسوناي خودش را از اين آسيب روحي بسازد. از طرفي، شايد، از آن حس گناهي ناشي مي شود كه خودش را همدست پدرش مي داند چون زماني كه پدرش قتل ها را مرتكب شد او همه چيز را در خانه سوزاند. اين فقط يك فرضيه است. نمي دانم. فكر مي كنم او فراتر از اين نوع تعريف است. حتي اين چيزي نيست كه وقتي من اين نقش را بازي مي كردم به ذهنم رسيده باشد.
    در حقيقت، نكات كم و ناچيزي حين بازي اين نقش به ذهنم رسيد، مي دانيد كه چه مي گويم؟ مثل اين بود كه ما محتوياتي داشتيم كه مثل آتش عمل مي كردند و حين انجام كار همه چيز را مي سوزاندند. اگر فيلم را با زير سوال بردن هر آنكه ميشل هست، شروع مي كرديم، فكر مي كنم [كار پيش نمي رفت. ‍] به گمانم نقطه قوت فيلم اين است كه هر گونه ژانري را ناديده مي گيرد، در نتيجه به مطالعه روانكاوانه خاصي متعهد نيست. بايد بگويم فيلم تريلر نيست بلكه يك كمدي است. اما فقط هم يك كمدي نيست. اما لايه هاي ديگر را مانع نمي شود: لايه هايي كه عمق بيشتر، پرسش هاي بيشتر و پريشاني بيشتري را به فيلم مي دهد.
    ميشل رابطه اي بسيار بسيار عجيب را با اين مرد مخفيانه شكل داده است. دليلش را هرچه فرض كنيد، در آخر فيلم تاييد مي كنيد كه اين مرد مرده است و حتي اگر «او» از همان ابتدا فيلم كلاسيك انتقامي نبود، فيلمي كه زوج مقابل جيمز باند بيايد و اسلحه اي بردارد و به اين مرد شليك كند، هنوز هم در آن اخلاقيات و حس تنبيهي وجود داشت چرا كه اين مرد مي ميرد، مي دانيد كه؟ و ميشل هيچ نوع واكنش احساسي اي به مرگ اين مرد نشان نمي دهد. همان طور كه داستان پيش مي رود هر رابطه اي كه ميشل با اين مرد شكل داده است، دقيقا معمايي است كه نشان داده مي شود، اما مي تواني مطمئن باشي كه مانع از جذابيت آن نمي شود، مانع از احساس و اميال نمي شود، مانع از رويارويي شخصي با خشونتي كه ميشل در آن لحظه تجربه مي كند كه احتمالا او را به گذشته اش مي برد، نمي شود. واقعيت اينكه ميشل به هنگام مرگ او هيچ احساسي ندارد، از نظر من، مهم است. اين يعني اينكه اين داستان در فضايي بسيار خاص روي مي دهد و در اين فضا بدين شكل است و در اين فضا همين طور باقي مي ماند، به نوعي.
    
    به حرفي كه پيش از اين زدي، برگرديم: قبل از اينكه نقش ميشل را ايفا كني، سعي نمي كردي او را روانكاوي كني. سال هاست مي گويي شخصيت ها را بازي نمي كني بلكه لحظه ها را و حالات روحي و رواني را بازي مي كني. تفاوت ميان ساخت يك شخصيت و بازي كردن لحظات زندگي يك شخصيت در چيست؟
    وقتي نقشي مثل ميشل را بازي مي كني، آن هم در چنين فيلمي كه شخصيتش شبيه به فيلم هاي ديگر نيست و فقط مختص خودش است، فيلمي كه شخصيت آنقدر محوري است و كل داستان حول اين شخصيت مي چرخد، واقعا قدم در زندگي فرد ديگري مي گذاري و وارد ذهن و روان او مي شوي. دوست دارم فيلم شبيه به تجربه اي زنده باشد. فكر مي كنم تماشاگر همان طوري كه من به عنوان بازيگر فيلم آن را مي بينم، ببيند، همان طور كه خودم داستان را به هنگام فيلمبرداري كشف مي كنم. اگر پيش از فيلمبرداري خيلي به آن فكر كنم، پس پاسخ چيزهايي را مي دهم كه قرار نيست پاسخ شان را بدهم. چون در زندگي نمي داني در لحظه بعد قرار است چي كار كني. روز را شروع مي كني و نمي داني قرار است چطور آن را تمام كني. بنابراين دوست دارم وقتي در فيلمي بازي مي كنم اين شروع را در نظر بگيرم. روز به روز، صحنه به صحنه، مسير خودم را طي مي كنم. به همين خاطر است كه خيلي به آن فكر نمي كنم. احتمالا همين دليل تنبلي ام است. (لبخند مي زند.)
    گفت‌و گو: دوست دارم فيلم شبيه به تجربه اي زنده باشد / گفت و گو با ايزابل اوپر، بازيگر فرانسوي
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3904 به تاريخ 22/6/96، صفحه 9 (هنر و ادبيات)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 9 بار
    



آثار ديگري از "بهار سرلك"

  اورهان پاموك: سركوب من را سختكوش تر مي كند
بهار سرلك، اعتماد 1/7/96
مشاهده متن    
  ديويد ممت با «شيكاگو» مي آيد / تازه ترين رمان آقاي نمايشنامه نويس در راه است
بهار سرلك، اعتماد 30/6/96
مشاهده متن    
  مقلد ترامپ ستاره بزرگ شب تلويزيوني / برندگان جايزه تلويزيوني امي ٢٠١٧ معرفي شدند
بهار سرلك، اعتماد 28/6/96
مشاهده متن    
  مي خواستم به ژانر وحشت بازگردم / «مادر!»، تازه ترين ساخته آرنوفسكي امتياز «F» گرفت
بهار سرلك، اعتماد 27/6/96
مشاهده متن    
  ٦٠ ميليون پوند براي نقاشي گمشده بيكن / ركورد تازه اي در حراجي اروپايي كريستيز
بهار سرلك، اعتماد 26/6/96
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه سياست
متن مطالب شماره 23 (پياپي 43)، پاييز 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است