|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه كيهان96/6/23: بحران ميانمار؛ بايدها و نبايدها
magiran.com  > روزنامه كيهان >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 21727
چهارشنبه بيست و نهم شهريور ماه 1396



خدمات سايت




 
MGID2827
magiran.com > روزنامه كيهان > شماره 21722 23/6/96 > صفحه 8 (دريچه اي به جهان) > متن
 
      


بحران ميانمار؛ بايدها و نبايدها



مسلمانان ميانمار در سه گانه تجاوز، قتل و فرار گرفتار شده اند. جنايت بوداييان افراطي به همراه نيروهاي ارتش ميانمار عليه مسلمانان اين کشور از اوايل شهريور ماه بار ديگر شدت گرفته است و در دور جديد بيش از 3 هزار و 500 نفر از مسلمانان کشته شده و 300 هزار تن ديگر به کشورهاي همسايه به ويژه بنگلادش گريخته اند. اين در حالي است که نيروهاي ارتش ميانمار مسير بازگشت اين آوارگان به کشور را مين گذاري کرده اند تا امکان بازگشت را به کشور نداشته باشند. تمام اين جنايت ها در سرزميني اتفاق مي افتد که رهبر آن آنگ سان سوچي است که بين سال هاي 1989 تا 2010 يعني بيش از 21 سال در حصر به سر برده است و پس از آزادي با شعار دفاع از اقليت ها و آزادي توانست به پيروزي برسد. نکته جالب اين است که سوچي در برابر اين همه جنايت تنها واکنشي که نشان داده است انکار واقعيت است. از طرف ديگر مجامع بين المللي نيز تاکنون جز ابراز نگراني اقدامي براي توقف جنايت ها انجام نداده اند و کشورهاي اسلامي هم تنها نظاره گر اين ماجرا هستند.
    
    وضعيت مسلمانان ميانمار
    روهينگيايي ها ۴ درصد جمعيت ميانمار را تشکيل مي دهند و بيشتر در ايالت راخين در سواحل غربي ميانمار ساکن هستند. استان راخين يکي از محروم ترين استان هاي ميانمار است و اغلب مسلمانان روهينگيا در اردوگاه ها زندگي مي کنند و بدون اجازه دولت مرکزي اجازه خروج از استان راخين و سفر را ندارند. آمار ها جمعيت روهينگيا را ۶ ميليون نفر اعلام کرده اند. مذهب مردم روهينگيا اسلام سني با عناصري از تصوف است. در توصيف وضعيت مسلمانان روهينگيا همين بس که سازمان ملل متحد و همچنين اغلب رسانه هاي بين المللي و سازمان هاي حقوق بشري، مردم روهينگيا را جزو تحت ستم ترين اقليت ها در جهان توصيف مي کنند! در۱۹۶۲ نظاميان از طريق يک کودتا قدرت را در ميانمار به دست گرفتند. همه شهروندان ملزم به داشتن کارت شناسايي ملي شدند اما به روهينگيايي ها فقط کارت هويتي داده شد که آنان را «خارجي» معرفي مي کرد و در نتيجه امکان تحصيل و کار آنان را محدود مي کرد. قانون شهروندي جديدي در ۱۹۸۲اين وضعيت را اسف بار تر کرد و روهينگيايي ها حتي جزو ۱۳۵ گروه قومي ميانمار به رسميت شناخته نشدند که اين وضعيت بدتر از گذشته تا به امروز نيز ادامه داشته است.1
    در 8 دهه اخير ظلم و ستم عليه مردم روهينگيا در جريان بوده است به طوري که در سال 1942، 150 هزار نفر از مسلمانان کشته شدند. در دهه 60 ميلادي نيز بيش از 20 هزار نفر از مسلمانان به دنبال جنايت هاي ارتش ميانمار کشته شدند. به دنبال اين جنايت ها در سال 1992، 200 هزار نفر از مسلمانان ميانمار به بنگلادش پناهنده شدند. دور جديد حملات نيز از سال 2011 شروع شده است و از مهرماه گذشته شدت گرفته است. در دو هفته اخير نيز ارتش ميانمار جنايت هاي خود را به اوج رسانده است. مسلمانان ميانمار يک زبان محلي به نام «روهينگيا» دارند که در واقع مسلمانان ميانمار را با اين نام مي شناسند.
    
    تحليل حقوقي جنايت ميانمار
    جنايت هاي اخير دولت ميانمار را بيشتر کارشناسان حقوقي به عنوان مصداق بارز نسل کشي مي دانند چرا که پاکسازي نژادي دقيقا در ميانمار در حال جريان است.
    ماده (۲) کنوانسيون 1948، نسل کشي را اين گونه تعريف مي نمايد: نسل زدايي عبارت است از ازتکاب هر يک از اعمال مشروحه زير، عليه يک گروه ملي، قومي، نژادي يا مذهبي که با قصد نابود کردن کلي يا جزيي آن ها به دليل دارا بودن اين اوصاف صورت مي گيرد:
    1- کشتار اعضاي يک گروه؛
    2-ايراد آسيب جسمي يا رواني جدّي به اعضاي يک گروه؛
    3-قرار دادن عمدي يک گروه در معرض شرايط نامساعد زندگي، به انتظار نابودي فيزيکي کلي يا جزيي آن گروه؛
    4-تحميل تدابيري به قصد جلوگيري از زادوولد يک گروه؛
    5-انتقال اجباري کودکان يک گروه به گروه ديگر.2
    کشتار مسلمانان روهينگيا، مصداق بند (1)، ماده (۲) کنوانسيون ۱۹۴۸ جلوگيري و مجازات نسل زدايي است. در واقع عنصر مادي جنايت نسل زدايي در اين موضوع دقيقاً محقق شده است. اينکه تعداد کشته شدگان در منطقه روهينگيا دقيقاً چه ميزان است، در تحقق جنايت نسل زدايي تاثيري ندارد. «زيرا بر اساس ماده (۶) اساسنامه ديوان بين المللي کيفري، تفاوتي نمي کند که تعداد قربانيان نسل زدايي يک نفر يا بيشتر باشد، به شرط آنکه اين افراد به يک گروه ملي، قومي، نژادي يا مذهبي خاص تعلق داشته و مرتکب قصد نابودي کلي يا جزيي گروه مورد نظر را به دليل برخورداري از اين ويژگي ها داشته باشد.»3
    
    سکوت مجامع بين المللي
    با وجود آنکه جنايت عليه مسلمانان ميانمار براساس ماده 2 کنوانسيون 1948 مصداق بارز نسل کشي است اما مجامع بين المللي در اين ميان تنها به صدور بيانيه هايي اکتفا کرده اند و هيچ اقدام عملي انجام نداده اند. اين در حالي است که سازمان ملل بايد در اين گونه موارد بدون هيچ گونه ملاحظه اي ورود کند. حتي نهادهاي حقوق بشري نيز مي توانند دولت ميانمار را به دليل نسل کشي تحت تعقيب قرار دهند. در مورد آنگ سان سوچي نيز وضع بدين منوال است و وي در برابر اين جنايت که همه سازمان هاي بين المللي به آن اذعان کرده اند تنها واکنشي که داشته انکار واقعيت است.
    «نيويورک تايمز» در اين مورد اعلام کرد: «آنگ سان سوچي، اين شرم آور است.» نيکلاس کريستف ستون نويس اين روزنامه با زبان طعنه نوشت: «سوچي برنده دوست داشتني جايزه صلح نوبل در حال رياست بر يک پاکسازي قومي است که در آن روستاها سوزانده شده، به زنان تجاوز مي شود و کودکان سلاخي مي شوند.» وي تاکيد کرد که «سوچي عميقا اعتقاد دارد که روهينگيايي ها آدم هاي بيگانه و خارجي و دردسرساز هستند، علاوه بر اين وي تبديل به يک سياستمدار عملگرا شده و مي داند هرگونه همدردي با مسلمانان براي حزب وي فاجعه بار خواهد بود.»4
    
    وظيفه دستگاه ديپلماسي
    در شرايط کنوني نه تنها مجامع بين المللي در مورد جنايت عليه مسلمانان روهينگيا سکوت کرده اند، کشورهاي اسلامي نيز در اين مورد تنها نظاره گر اين ماجرا هستند و تنها به صدور بيانيه هايي در محکوميت اين بحران اکتفا کرده اند. در حالي که تنها، اقدام عملي مي تواند باعث توقف اين کشتارها شود. جمهوري اسلامي ايران نيز متاسفانه در اين مورد ديپلماسي فعالي نداشته است و نتوانسته در بعد بين المللي بستري براي پيگيري حقوقي دولت ميانمار فراهم کند. ايران مي تواند يک نوع فشار را از طريق مجامع جهاني به دولت مستقر ميانمار وارد کند. کشور هاي اسلامي مانند ايران، عربستان، مصر، ترکيه و کشورهاي تاثيرگذار مسلمان، از طريق سازمان همکاري هاي اسلامي که متشکل از بيش از 50 کشور اسلامي است، مي توانند موضوع را پيگيري کنند و آن را به سازمان ملل برسانند.
    کمک هاي بشردوستانه و حمايت از آزادي و نجات بشر از ظلم و ستم از اصول اسلامي ايراني است که همواره شاخصه ملت ايران بوده است. در واقع دستگاه ديپلماسي ايران بايد با فعال کردن ديپلماسي اسلامي خود به نوعي به دنبال اتحاد کشورهاي اسلامي و رسيدن به يک راهکار مشترک براي برخورد با دولت ميانمار باشد. از سوي ديگر وزارت خارجه ايران بايد از طريق ابزارهاي خود نسبت به پيگيري حقوقي اين جنايت در دادگاه هاي بين المللي اقدام کند.
    
    پايان سخن
    مسلمانان ميانمار به درستي به عنوان مسلمانان فراموش شده شناخته مي شوند چرا که شديدترين جنايت ها در حال حاضر عليه آنها در جريان است و همه دنيا حتي کشورهاي اسلامي نيز تاکنون هيچ گونه اقدام عملي در اين زمينه انجام نداده اند. اين در حالي است که طبق ماده 2 کنوانسيون 1948 اين جنايت مصداق بارز نسل کشي است. بنابراين همين بند حقوقي مي تواند به عنوان مهم ترين برگ برنده کشورهاي اسلامي براي تحت پيگرد قرار دادن دولت ميانمار به کار گرفته شود. دستگاه ديپلماسي ايران نيز هرچند بيانيه هايي در محکوميت اين مسئله صادر کرده است اما ظرفيت هاي دستگاه ديپلماسي ايران در اين زمينه بسيار زياد است و نبايد به سادگي از اين فرصت براي کمک به مسلمانان ميانمار گذشت.
    بحران ميانمار؛ بايدها و نبايدها
    


 روزنامه كيهان، شماره 21722 به تاريخ 23/6/96، صفحه 8 (دريچه اي به جهان)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 14 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
مجله دانشكده پزشكي اصفهان
متن مطالب شماره 439، هفته سوم شهريور 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است