|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد96/7/20: خشونت كلامي تا كي؟
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3956
پنجشنبه بيست و پنجم آبان ماه 1396



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3927 20/7/96 > صفحه 1 (صفحه اول) > متن
 
      


سرمقاله 
خشونت كلامي تا كي؟



روزنامه اعتماد شوراي نويسندگان - عجيب است، عجيب! قابل فهم نيست كه يك كشور تا اين حد از طرف ابرقدرت جهاني به چالش طلبيده شود و همين امروز و فردا قصد اعلام موضع عليه برجام را داشته باشد و از سوي ديگر با مشكلات و مسائل منطقه اي پيچيده اي مواجه باشد و در عين حال در داخل كشور و در سطوح بالاي سياسي و اجتماعي، با لحني گزنده عليه يكديگر سخن بگويند! اين رفتار در چهار دهه گذشته اگر نگوييم بي سابقه حداقل بايد گفت كم سابقه بوده است. ضمن آنكه در گذشته اين موارد مقطعي و كوتاه مدت بود ولي اكنون به نظر نمي رسد كه اصولا طرفين ماجرا قبحي در اين امر ببينند. واقعيت اين است كه زخم زبان و گفتارِ تند و از روي عصبانيت يا با هدف تحقير، كشنده تر از زخم شمشير است، اين چنين جريحه دار كردن يكديگر با زبان تيز، زخم هايي را ايجاد مي كند كه به اين سادگي ترميم و مداوا نمي شود. اين ادبيات نه فقط سطوح بالا كه چه بسا سطوح مياني مديران و دست اندركاران را نيز آلوده كرده است و از آن بدتر اينكه با تمام عوارضش به سطوح پايين و عرصه عمومي و مردم نيز مي رسد.
     در سطوح بالا تكّه انداختن هاي روساي قوه مجريه و قضاييه به يكديگر قابل پذيرش نيست. اينكه چه كسي آغاز مي كند و چه كسي پاسخ مي دهد، مساله اصلي و حتي فرعي ماجرا نيست. هنگامي كه در اين سطوح نتوانيم با ادبياتي حقوقي و سياسي آرامش دهنده با يكديگر گفت وگو كنيم و مسائل را با اين لحن به عرصه عمومي بكشانيم، حتما يك جاي كار ما در تعامل در اين سطوح لنگ است و بايد نسبت به عوارض آن حساس بود. اگرچه در سطوح بالا، تعداد افراد و شايد جملات و كلمات رد و بدل شده از اين نوع زياد نباشد، ولي سرايت آن به سطوح مياني هر دو قوه و نيز قوه قانونگذاري، امري قابل انتظار است. متاسفانه دست اندركاران امر سياست در ايران حتي از شگردهاي زباني ديپلماتيك كه منظور خود را به نحو ظريفي بيان مي كند بي بهره هستند يا بهره مندند ولي علاقه اي به استفاده از آن ندارند و با عريان ترين شيوه و حتي نوعي از عصبانيت و خشونت كلامي مقصود خود را منتقل مي كنند.
     در سطوح مياني نيز تا دل تان بخواهد اين ادبيات رواج يافته است. از نامه نگاري هاي عجيب رييس فرهنگستان هنر گرفته تا اظهارات رييس سازمان نظام پزشكي كه اولي انواع و اقسام تهمت ها (فارغ از درست بودن يا نادرستي آنها) را با ادبياتي عاميانه روانه ديگران مي كند و دومي نيز با ناديده گرفتن ادعاها و فوت يك هنرمند و ضرورت همراهي و همدردي با بازماندگان، پيگيري شكايت آنان را ساختن كوه از كاه معرفي مي كند يا آن فردي كه معلوم نيست از جانب چه قانوني در كرمان سخن مي گويد و همه را تهديد مي كند كه چنين و چنان مي كنيم.
     مشكل اين گونه گفتار در اين است كه اولا، محتواي موردنظر گويندگان در حاشيه لحن استفاده شده قرار مي گيرد. شايد هم گويندگان مي دانند كه محتوايي براي ارايه ندارند، لذا با كنايه زدن و حاشيه سازي، سخن خود را برجسته مي كنند. در هر صورت آنچه قطعي است، به حاشيه رفتن مفاد ادعاها و محتواي مورد نظر آنان است. اگر منظور نفي بي قانوني است، كسي آن را نمي شنود، فقط به جايش حال گيري يا قلدري ديده مي شود. اگر منظور تبرئه يك پزشك است، كسي آن را نمي شنود و به جايش كاه دانستن مرگ يك انسان برجسته مي شود و الي آخر...
     يك احتمال ديگر هم وجود دارد و اينكه جامعه در شرايطي قرار گرفته است كه اصولا حرف هاي درست و حسابي و بدون كنايه و تهديد را نمي شنود، لذا گويندگان براي جا انداختن و شنيده شدن سخنان خود، آنها را به آرايه هاي ادبي! متلك و تهديد تزيين مي كنند تا شنيده شوند! اگر اين حالت باشد كه بايد فكري اساسي تر كرد. كساني كه بايد آن را درمان كنند، خودشان بيش از ديگران آتش بيار اين معركه شده اند.
     فارغ از همه اينها اين نوع خشونت هاي كلامي به سادگي سرايت مي كند و در جامعه به عنوان يك الگوي رفتاري و گفتاري پذيرفته مي شود. طبيعي است كه اگر در سطوح بالا با يكديگر چنين سخن بگويند، انتظار مي رود كه مردم در كوچه و خيابان و خانه نيز از آن تبعيت كنند.
    ولي فرق مهم ماجرا در سطح اخير اين است كه خشونت هاي كلامي به سرعت تبديل به خشونت فيزيكي و جسمي مي شود. يكي از اركان مهم رشد و توسعه هر جامعه و شيوه اساسي حل اختلافات، تسلط داشتن به فن گفت وگو است.
     جامعه اي كه در آن سازش ارزش منفي تلقي شود، هيچگاه نمي تواند ياد بگيرد كه چگونه مسائل خود را از طريق گفت وگو و منطق و قانون حل كند: ستيز شيوه غالب حل اختلافات مي شود.
    سرمقاله: خشونت كلامي تا كي؟
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3927 به تاريخ 20/7/96، صفحه 1 (صفحه اول)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 41 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
مجله دانشگاه علوم پزشكي بابل
متن مطالب شماره 10 (پياپي 121)، مهر 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است