|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد96/7/20: وارونگي در دنياي بدون آقاي كيارستمي
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3956
پنجشنبه بيست و پنجم آبان ماه 1396



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3927 20/7/96 > صفحه 16 (صفحه آخر) > متن
 
      


ميكروسكوپ خصوصي من 
وارونگي در دنياي بدون آقاي كيارستمي


نويسنده: امير پوريا

سال هايي چند است كه عرض مي كنم واژه ها از معناي خود، تهي شده اند و بسياري اوقات معنايي معكوس يافته اند. نمونه هاي ساده، وارونگي را خوب نشان مي دهند: زماني مي گفتيم «فلاني، كاسب است»: و مقصودمان اين بود كه او كاري و پرتلاش و پيگير است. سر صبح پاي كسب و كارش است و تا شب، خستگي نمي شناسد. بابت همين كوشش بود كه مي گفتيم به حاصل كارش مي رسد و به هر چه برسد، حقش است. حالا اگر عين همين تعبير «كاسب است» را در وصف كسي به كار ببريم، قاعدتا مقصودمان اين است كه بچه زرنگي است. خوب لايي مي كشد و خوب دولا پهنا حساب مي كند. حالا «كاسب بودن» را به معنايي مي گيريم كه درست برعكس كاسب واقعي بودن است.
     آنچه اين روزها داغ دل هر كس را كه براي هنر و براي انسان منزلت قايل است تازه كرده از جانب رييس سازماني بيان شده كه نامش «نظام پزشكي» است. اگر در زمان هايي زندگي مي كرديم كه هر واژه در معناي اصلي خود به كار مي رفت، كار اين سازمان به روشني ايجاد نظم و قاعده مندي و برقراري نظام مشخصي در جامعه پزشكي و فعاليت يكايك اعضاي آن در هر كنج و كنار كشور بود. نظام، خود به خود رسيدگي مي طلبد و تشخيص عملكرد كامل از ناكامل، بخشي از اين روند رسيدگي است. آنچه ايشان به زبان آورده اند و آن تاكيدي كه بر پرهيز از تشكيل دادگاه براي تخلفات پزشكي داشته اند، مسيري در جهت مخالف ايجاد «نظام» مي پيمايد و مترادف با بي حساب و كتابي و نبود نظم و چارچوب است. آنچه ايشان گفته اند، تقريبا مانند هر واكنش سلبي ديگر هر پزشك داراي عنوان مديريتي از آغاز بحثي كه بهمن كيارستمي در اين باب گشود، وسيله اي است كه يك هدف، آن را توجيه مي كند: حفظ آنچه نامش را «پرسش ناپذيري پزشكي» مي گذارم. اينكه كسي حتي با تثبيت قانوني مساله قصور پزشكي و قصور انتظامي منجر به فقدان كسي، حق نداشته باشد بپرسد چرا و چه طور و چه شد!
     اگر جناب ايرج فاضل اندكي هنر مي شناخت، بي شك مي دانست آقاي عباس كيارستمي نه فقط بابت جايگاه جهاني، بلكه با ديگرگونه ديدن، فردي بي تكرار بود. اما پيش از اين دانستن، مهم تر اين بود كه هنر شناختن مي توانست جناب فاضل را به فضيلت تشخيص آدمي از كرسي و جايگاهش نايل سازد. اين داستاني قديمي در ادبيات داستاني، در شعر و در تئاتر و سينماست كه وظايف «حرفه اي» يك نفر با شناخت «انساني»اش در تضاد قرار مي گيرد. اگر بخواهد منافع شغلي يا حميت صنفي را معيار بگيرد، بايد بر واقعيات انكارناپذيري چشم بپوشد و اگر بخواهد مشاهدات خود در جايگاه يك انسان را مطرح كند، بايد قيد همراهي و هم رايي هم صنفان خود را بزند. از فيلم هاي تاريخي تا جاسوسي تا آنها كه نهادهاي پليسي يا امنيتي در محور وقايع شان است، از «اسپارتاكوس» استنلي كوبريك يا داستان «مرگ ايوان ايليچ» لئوتولستوي، از «ترور/ اي مثل ايكاروس» هانري ورنوي تا «جي. اف. كي» اليور استون، اين چالش اخلاقي اصيل آدمي بر سر «وجدان و شغل» است و صدها بار طرح شده. سينماي خودمان براي بازنمايي جامعه پزشكي خودمان، مثال بسيار روشن و گويايي از اين ماجرا دارد: فيلم «دايره مينا» كه چند سال پيش از پايان رژيم شاهنشاهي ساخته و با فشار جامعه پزشكي وقت توقيف شد بابت اينكه احتمال آلودگي خون هاي قاچاق و غيربهداشتي وارد شده به بيمارستان ها يكي از ده ها مضمون آن بود. پزشكي (با بازي بهمن فُرسي، نمايشنامه نويس مشهور) در مقابل جامعه خودمنزه پندار پزشكي مي ايستاد و خطر خون هاي آلوده را گوشزد مي كرد. بعد از چند سال توقيف، اكران فيلم سرانجام به يك اتفاق بزرگ در ابعاد اجتماعي، فرهنگي و سلامت جامعه منتهي شد: تاسيس بانك خون و بعدتر، سازمان انتقال خون. اما طعنه تاريخ اين است كه سازنده آن فيلم و عامل اين هوشياري و دگرگوني عظيم، همان كسي بود كه در مراسم يادبود آقاي كيارستمي در روزهاي اوليه جهان بدون ايشان در تير ماه ٩٥، بدون در نظر گرفتن منافع فردي و شغلي، فرياد برآورد و جرقه اول را به انفجار بدل كرد: آقاي داريوش مهرجويي.
     آن چه امروز به اعتراض گسترده هنرفهم ها و هنردوست ها با به كارگيري هشتگ #كاه_كوه در شبكه هاي اجتماعي انجاميده، همان دردي است كه آن سال ها يا سال گذشته، آقاي مهرجويي را به ساخت آن فيلم يا انجام آن واكنش واداشت: اصراري كه جامعه پزشكي به مصونيت از مورد پرسش واقع شدن دارد. اين اصرار بيش از هر چيز بر همان محدود شدن به كرسي و مسند و خارج شدن از طبيعيات انساني استوار است. چون در طبيعت انساني، جاي خطا وجود دارد و جاي پرسيدن از خطا نيز. پس بار ديگر داريم با اين وضع تلخ و اسفبار مواجه مي شويم كه كسي و كساني به تصور احراز هويتي متعالي براي خود و صنف خود، در اصل دارند مفهوم انسان را از خويش منها و خود را به كرسي شان محدود مي كنند. باز واژه ها از معناي خود تهي مانده اند و ذهن ها در مسير دستيابي به اهداف خود، نعل وارونه مي زنند. تمام اينها بابت همان عنوان مديريتي و وهمي موسوم به حفظ حميت صنفي؟ براي آنكه آب رفته را به جوي بازگردانيم؟ در دادگاه فيلم «مردي براي تمام فصول» فرد زينه مان، اين سِر توماس مور بود كه از دريچه چشم هاي پل اسكافيلد، قطب تاريخ بازيگري درام به ريچارد ريچ بابت شهادت دروغ به قصد حفظ مقام و پستش در سرزمين ولز، نگاه توام با تاسف مي انداخت و از حنجره منوچهر اسماعيلي، طنين قهرماني در آواهاي سرزمين ما، مي گفت: «اگر آدمي وجدانش را در برابر تمامي دنيا بدهد، نفعي نبرده: چه رسد به ولز».
    ميكروسكوپ خصوصي من: وارونگي در دنياي بدون آقاي كيارستمي
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3927 به تاريخ 20/7/96، صفحه 16 (صفحه آخر)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 30 بار
    



آثار ديگري از "امير پوريا"

  «خالتور»بازي در عزاي عمومي!
امير پوريا، اعتماد 25/8/96
مشاهده متن    
  فيلمِ مسعود كيميايي
امير پوريا، اعتماد 16/8/96
مشاهده متن    
  ترافيك اكران و اشتباه تبليغاتي
امير پوريا، اعتماد 11/8/96
مشاهده متن    
  بار ديگر فاجعه اي به نام «اكران مردمي»
امير پوريا، اعتماد 3/8/96
مشاهده متن    
  «ادعا»يي به نام شركت در جشنواره!
امير پوريا، اعتماد 25/7/96
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
مجله اكو هيدرولوژي
متن مطالب شماره 4 (پياپي 404)، زمستان 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1396-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است