|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد96/10/21: عصباني هستيم
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4117
يكشنبه سوم تير ماه 1397



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 3999 21/10/96 > صفحه 13 (جامعه) > متن
 
      


ديدگاه 
عصباني هستيم


نويسنده: علي گرانمايه پور *

فضاي مجازي علاوه بر مزيت هاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي كه دارد يكسري معايب هم دارد كه از يك بستر فرهنگي به بستر فرهنگي ديگر متفاوت است: اتفاقي كه سال ها است افتاده به خصوص پس از ظهور شبكه هاي اجتماعي مانند توييتر و فيسبوك و پيام رسان هاي موبايلي مانند تلگرام و ابزار مشابه اين روي ديگر را خيلي خوب به نمايش گذاشته اند. سال ها قبل پس از اينكه ليونل مسي در جام جهاني به ايران گل زد حدود ٤٨ هزار نفر كاربر ايراني در فضاي مجازي پيام هاي عجيب و غريبي فرستادند، پس از آن نوبت به حمله به صفحه ميشل اوباما رسيد و بعدتر افراد ديگر. اين اتفاقات فارغ از نگاه سياسي نماينده بخشي از فرهنگ مخفي و رفتار اجتماعي ما است. آنچه با عنوان فحاشي يا هرزه نگاري در فضاي مجازي از آن صحبت مي شود را ما با نام پوپوليسم در فضاي مجازي مي شناسيم. پوپوليسم فضاي مجازي چند زمينه دارد، چند مورد كه به دليل نسبي بودن، ريشه يك سري از اين رفتارها را تشكيل مي دهند: ١- هويت در اين فضا نسبي است. گمنامي به من نوعي، القا مي كند كه هرچه بگويم، هر رفتاري داشته باشم و هر محتوايي كه توليد كنم گير نمي افتم و كسي سراغ من نمي آيد. ٢- اخلاقيات هم نسبي است. هر كاربري متناسب با عادات و رفتار و نيازهاي سركوب شده اش توليد محتوايي مي كند كه ممكن است سخيف باشد و باعث ايجاد كينه شود. ٣- امنيت هم در اين فضا نسبي است، از امنيت تجهيزات سخت افزاري گرفته مانند گوشي و لپ تاپ تا امنيت رواني آدم ها. اين نسبيت ها دست به دست هم داده اند و دارند اين خصوصيت را در جامعه ما برجسته مي كنند كه پس از هر اتفاقي و پس از يك اظهارنظر از سوي يك داور، يك مربي، يك ورزشكار يا هنرپيشه، موج فحاشي ها هم شروع مي شود. يكي از نمودهاي پوپوليسم در فضاي مجازي، بازنمايي شخصيت عصباني جامعه است. اما نكته ديگري هم وجود دارد: هرچه از لحاظ سياسي، فرهنگي، اقتصادي و روابط اجتماعي، انسداد را در فضاي جامعه بيشتر بكنيد، احتمال اينكه مردم در فضاي مجازي دست به خودگشودگي و بيرون ريختن آنچه سركوب شده بزنند، بيشتر است. هرچه تاب آوري جامعه كمتر باشد، هرچه جامعه عصباني تر باشد و هر چه انسداد سياسي، خبري بيشتر باشد، هر چه آرزوهاي سركوب شده در مردم و فشار گراني ببينيد اين نوع رفتار را هم بيشتر در فضاي مجازي مشاهده مي كنيد. بايد توجه كرد كه نوع و ميزان و شكل اين فحاشي ها هم با يكديگر متفاوت است. گاهي مي بينيد يك شخصيت سياسي مخالف يا موافق نظام يك حرفي مي زند، بلافاصله به صفحه اين فرد حمله مي شود. اگر من در گذشته فحاشي مي كردم يا مي خواستم خشم خودم را نشان دهم به دليل كنترل اجتماعي كه رويم وجود داشت اين كار را با حساب وكتاب انجام مي دادم. اما فضاي مجازي كنترل ندارد، كنترل نسبي است و اين باعث مي شود كه بدون رعايت مسائلي كه قبلا به آن فكر مي كردند دست بزنند به حمله به صفحه افراد و توليد محتوايي كه همراه با فحاشي است. اما كاربران و مردم ما بايد يك نكته را به ياد داشته باشند: متاسفانه آنچه در فضاي مجازي به شكل توهين و فحاشي به آدم هاي ديگر، كشورهاي ديگر و فرهنگ هاي ديگر توليد مي كنيم، نمايندگي مي كند فرهنگ ما را، معرف بخشي از فرهنگ ما است. بله، تعداد توهين كنندگان به مسي شايد تنها ٤٨ هزار نفر باشد، در برابر جمعيت يك كشور عدد كمي است اما اين باور را به وجود مي آورد كه ايراني ها عصبي و بي ادب و پرخاشگر هستند. پيغام ها و اظهارنظرهاي آنها بخشي از فرهنگ جامعه ما را دارد به تصوير مي كشد. حالا در اين فضا صحبت از تعيين مكاني براي ابراز اعتراض در شهر مطرح شده است. يك ايرادي در مديران و مسوولان ما هست: در رسيدگي به بحران هاي اجتماعي معلول گراييم، نه علت گرا. لازم نيست ما به مردم بگوييم برويد فلان جا و فرياد بزنيد، بايد مشكلاتي كه باعث مي شوند مردم نياز به فرياد زدن داشته باشند را كم كنيم. در حوادث اخير آمارها نشان مي دهد كه اغلب دستگيرشدگان در رده سني ١٦ تا ٢٦ سال هستند، يعني كساني كه نياز به كار دارند، كساني كه نياز به مشغوليت دارند. به مسوول عزيز در شوراي شهر توصيه مي كنم كه به جاي پيگيري محلي براي اعتراض، پول اين پروژه را صرف اين كنند كه براي صد نفر از آن كساني كه نياز به فرياد زدن دارند، كار پيدا كنند. كارگران را سر كار برگردانند، زمينه اي فراهم شود كه پدران از فرزندان شان شرمنده نباشند و اين عصبيت و سرخوردگي در خانواده كاهش پيدا كند. محل اعتراض قرار است يك راهكار ارتباطي باشد، من مي گويم بعد عصبانيت جامعه ما از بُعد ارتباطي فراتر است، از بُعد جامعه صنعتي هم فراتر است. ما يك عصبانيت جامعه صنعتي داريم: زن ها و مردها به دليل كار زياد، ماندن در فضاهاي بسته و عدم ارتباط با خانواده عصبي مي شوند اما گاهي يك جامعه به سبب مشكلات عصبي است. اينها به لحاظ ارتباطات انساني بسيار متفاوت هستند. گاهي جامعه اي عصباني است. يكي از دلايل عصبانيت در جامعه ايراني بعد از فقر و بيكاري، تحقير است. بايد ببينيم چه شد كه مردم تحقير شدند، آيا نهادهاي سياسي مردم را تحقير كردند؟ آيا نهادهاي اقتصادي مردم را تحقير كردند؟ آيا تحقير در محل كار شكل گرفته است؟ پيشنهادم اين است كه به جاي معلول گرايي و رفتن به سراغ تعيين محلي براي فرياد زدن به سراغ پيدا كردن ريشه هاي اين عصبانيت روند و كارشان را از علت ها شروع كنند.
    
    * استاد ارتباطات و روزنامه نگاريديدگاه: عصباني هستيم
    


 روزنامه اعتماد، شماره 3999 به تاريخ 21/10/96، صفحه 13 (جامعه)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 17 بار
    



آثار ديگري از "علي گرانمايه پور "

  روزنامه نگاري به سبك قرن نوزدهم / بار سنگين تبليغات سياسي بر دوش روزنامه ها
علي گرانمايه پور، اعتماد 16/1/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه سنجش از دور و سامانه اطلاعات جغرافيايي در منابع طبيعي
متن مطالب شماره 1 (پياپي 901)، بهار 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است