|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه كيهان96/12/22: حجت الاسلام حامد كاشاني، پژوهشگر تاريخ اسلام در گفت و گويي تشريح كرد؛ مباني فكري شيعيان لندني
magiran.com  > روزنامه كيهان >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 21934
شنبه دوم تير ماه 1397



خدمات سايت




 
MGID2827
magiran.com > روزنامه كيهان > شماره 21866 22/12/96 > صفحه 6 (معارف) > متن
 
      


حجت الاسلام حامد كاشاني، پژوهشگر تاريخ اسلام در گفت و گويي تشريح كرد؛ مباني فكري شيعيان لندني



چندي پيش رهبر معظم انقلاب با انتقاد از جريانات تندرو در جهان تشيع که به مقدسات اهل سنت توهين کرده و به ايجاد تفرقه در جهان اسلام دامن مي زنند، فرمودند آن تسنني که آمريکا از آن حمايت کند و آن تشيعي که از مرکز لندن صادر شود به دنيا، اينها مثل هم هستند. هر دو برادران شيطان هستند و هر دو عوامل آمريکا و غرب و استکبار هستند. ايشان در جايي ديگر هم فرمودند که آن تشيعي که از لندن و آمريکا بخواهد براي دنيا پخش بشود، آن تشيّع به درد شيعه نمي خورد.
    به نظر مي رسد تشيع انگليسي پرده جديدي از پروژه شيعه هراسي است که در آن با زشت جلوه دادن جاذبه هاي شيعه از جمله عزاداري ها و با دامن زدن به اختلافات و تفرقه در جهان اسلام سعي در مهار پتانسيل هاي جهان اسلام دارند.خبرگزاري مهر در گفت وگو با حجت الاسلام حامد کاشاني، پژوهشگر تاريخ اسلام به واکاري ابعاد مختلف اين جريان پرداخته است.
    بهانه اين گفت وگو نيز حمله چند روز گذشته جمعي از هواداران اين جريان به سفارت ايران در لندن بود. اتفاقي که طي آن چند نفر پرچم سفارت جمهوري اسلامي در لندن را پايين کشيدند و به جاي آن پرچم خدام المهدي، هيئتي وابسته به ياسر الحبيب ،از نزديکان سيد صادق شيرازي را برافراشتند.
    به نظر مي رسد اين اتفاق موقعيت خوبي براي ما در تبيين نگاهمان و آشکار کردن تفاوتمان با شيعه افراطي براي جهان اهل سنت است. در مستندها و اخبار شبکه هاي وهابي و سياسي براي تخريب جمهوري اسلامي و تشيع؛ از تصاوير قمه زني طيف شيرازي و فحاشي آنها به مقدسات اهل سنت در بين تصاوير اماکن مقدسه شيعه، رهبران جمهوري اسلامي، سيدحسن نصرالله، انقلابيون بحرين و يمن، سردار سليماني... استفاده مي شود تا تنفر از شيعه شکل و اوج بگيرد.
    از اين رو با استفاده از اين فرصت، تبيين نگاه تشيع اصيل با تفاوت آن تشيع انگليسي سودمند خواهد بود. متن زير مشروح گفت وگو با حجت الاسلام کاشاني در مورد مختصات فکري تشيع انگليسي است که در ادامه از نظر خوانندگان عزيز مي گذرد.
    
    *تشيع انگليسي را مي توان پرده اي از ابعاد جديد مقابله با جمهوري اسلامي دانست. لذا در درجه اول آشنايي با مختصات فکري اين جريان لازم به نظر مي رسد. به نظر شما اساسي ترين مولفه ها و مختصات فکري اين جريان چيست؟ روش شناخت اين جريان چگونه است؟
    - تفکري در اين جريان مطرح است که شباهت بسيار زيادي به تکفيري هاي سلفي دارد و آن دور کردن مردم از تعقل است. اين جريان در ابتداي امر اخباري نيستند و چندين جلد کتاب اصولي دارند ولي عملکردشان کاملا اخباري است. آن چيزي که سلفي ها را نيز به قتل عام شيعيان واداشته است -که اين جريان هم بالقوه مي توانند اين کار را انجام دهد- دور شدن از تعقل است.
    بحثي در اصول فقه مطرح است که به آن مجاز عقلي مي گويند. گاهي گوينده کلماتي را بيان مي کند و يا از الفاظي استفاده مي کند که اين الفاظ يا حقيقتاً استعمال مي شوند يا مجازاً. مثلا من وقتي از کلمه «شير» استفاده مي کنم ،اگر در کلمات من قرينه اي نباشد که مشخص کند من منظور ديگري دارم، هرکس که از من کلمه «شير» را بشنود، آن شير درنده و يا شير خوراکي را مد نظر قرار مي دهد. مگر اينکه بگويم «شير مردان ما در مسابقات تيراندازي» يا «سرو قدان واليبال»، که در اين صورت همه متوجه مي شوند که منظور من از سرو، اينجا درخت سرو نيست و يا مثلا منظور من از شير، افراد شجاع است نه آن شير درنده. اين را همه متوجه مي شوند. ولي گاهي پيش مي آيد که من در استفاده از الفاظ ،قرينه لفظي و يا اشاره اي ندارم.
    به عنوان مثال اين جريان در تبليغات خود وقتي مي خواهند مثلا کفر و الحاد را به شهيد صدر نسبت دهند، يک صوت يا يک متني از ايشان پخش مي کنند که ايشان گفته است: «اهل سنت برادران ما هستند». درست است که اينجا در لفظِ «برادران اهل سنت» قرينه اي وجود ندارد ولي وقتي مي گوييم اهل سنت برادر ما هستند، به اين معني نيست که من خود را در اعتقاد شبيه اينها مي دانم. کسي که مباني شهيد صدر را بداند اين امر برايش واضح است. اما چون اين جريان، تعقل را حذف مي کند و مخاطب آنها نيز معمولا عوام هستند، وقتي مي خواهند شهيد صدر را تکفير کنند همين قدر کافي مي دانند که بگويند شهيد صدر گفته است: «برادران ما اهل سنت». آنها استدلال مي کنند شهيد صدر وقتي از کلمه برادر استفاده مي کند، اخوت در اشبهيت به کار مي رود و مي خواهد بگويد برادران ما اهل سنت در اعتقاد، کاملا عين ما و شبيه ما هستند. پس شهيد صدر در واقع خلافت اميرالمومنين را نمي خواهد قبول کند، پس شهيد صدر منکر خلافت اميرالمومنين است، پس منکر نص متواتر غدير است و بعد تا کفر شهيد صدر پيش مي روند.
    آثار شهيد صدر که روشن است. شهيد صدر اين همه کتاب دارد و مباني اعتقادي او معلوم است. اين يکي از مهم ترين مسائلي است که به نظر من بايد خوب در رابطه با آن بحث شود. لذا آن تهديدي که از جانب اين جريان متوجه ماست اين است که آنها عقل را حذف کردند. لذا عوام اينها وقتي مي خواهند ديگران را تکفير کنند، کافي است که يک جمله از شما پيدا کنند که مثلا گفته باشيد «برادران ما اهل سنت». همين جمله را تا دشمني شما با اهل بيت روي مقدماتي که خود ساخته اند پيش مي برند.
    
    آنها در مورد تکفير مرحوم آيت الله بهجت(ره) هم همينطور عمل کردند، مي گويند آيت الله بهجت از عارفان بوده است و چون عارفان صوفي هستند و چون صوفي ها قائل به وحدت وجودي هستند و مشرکند، بنابراين آيت الله بهجت مشرک است.-شما نگاه کنيد حد وسط اين استدلال مشخص نيست-.. به نظرمن سخافت اين کلام واضح است. يعني از يک حرف با حد وسط هايي که مشخص نيست، شروع مي کنند و کفر آيت الله بهجت را نتيجه مي گيرند. چون مخاطب ايشان عام است کسي نمي پرسد که آقا حد وسط اين استدلال کجاست؟
    يک وقت در مورد آيت الله بهجت مي گفتند که ايشان قائل به وجوب کفايي قمه زني است، بعداً که فيلمي از آيت الله بهجت پخش شد و ايشان اين مسئله را انکار کرد، آنها از ايشان انتقام گرفتند و ايشان را تا شرک پيش بردند. لذا يکي از مباني التقاطي آنها ماجراي حذف تعقل است. به اين خاطر که مخاطبين آنها معمولا افراد خبره و فاضلي نيستند. با حذف مجاز عقلي و انکار آن، براحتي مي توان از هر جمله اي خلاف اراده نويسنده و گوينده را برداشت کرد.
    
    *يکي ديگر از مباني فکري آنها رد تقيه و اهانت به مقدسات اهل سنت است، در اين مورد چه روندي را در پيش گرفته اند؟
    - از ديگر مباحثي که اينها بر خلاف مباني مکتوب خود بر آن تاکيد دارند، رد تقيه است. اينها در مباني نوشتاري شان اصلا منکر مثلا تقيه نيستند ولي وقتي که ما با پسر مرجعيت اين جريان که خودش را مرجع آينده جهان اسلام مي داند گفت وگو مي کرديم، رسما به من گفت که تقيه چيز مزخرفي است. مي گويند که ما از تقيه خسته شده ايم، اين را ياسرالحبيب هم گفته است. اين عبارت -ما از تقيه خسته شده ايم- يعني انکار يکي از ضروريات مذهب تشيع. اين ها مي گويند: ما خسته شده ايم از اينکه ذلت بپذيريم، ما ديگر مي خواهيم بياييم و حقايق را به عالم بگوييم و ديگر توجه نمي کنند که اهل بيت چگونه حقايق را مطرح مي کردند. امام صادق(ع) اين همه شاگرد اهل سنت داشتند و دو نفر از بزرگان ائمه اهل سنت شاگرد ايشان بودند. اگر امام صادق مي خواست با آنها به اين شکل بجنگد که آنها هرگز سر کلاس آن حضرت نمي آمدند. ايشان ،هم حقايق را مطرح مي کردند و هم به کليات توجه مي کردند، به گونه اي که امروز اگر شما در ميان اهل سنت برويد حداقل در ادعا امام صادق را از علماي برجسته خود مي دانند، نه اينکه يک خط افتراق پررنگي بين امام صادق و خود بکشند، حداقل در ادعا اينگونه هستند. لذا يکي از راهبردهاي اين جريان انکار تقيه است. يعني بصراحت مي گويند که زمان تقيه تمام شده است.
    نکته بعدي اين است که اين جريان وحدت و تقريب بين مذاهب را کفر دانسته و وحدت را يک جريان زيرزميني براي حذف ولايت اهل بيت قلمداد مي کند.
    البته آنها يک سري از حرف ها را مي زنند که قابل رد است، مثلا به احوال و فتاواي علماي ما در صفويه استناد مي کنند، چون در زمان صفويه يک منازعه عظيمي بين شيعه و سني البته در سطح سياسي و نه در سطح علمي، وجود داشت. مثلا پادشاه صفوي با پادشاه عثماني درگيري هاي جدي داشته اند و گاهي متاسفانه در نامه نگاري هايشان توهين هايي به هم کرده اند و جالب است که در منابع تاريخي از شاه اسماعيل صفوي و شاه عباس داريم که مي گويد: اين ملايان نمي گذارند من هر کاري که دلم بخواهد انجام دهم. يا وقتي يک عالم سني را در دوران صفويه در خراسان آن زمان مي کشند، يکي از سرسخت ترين علماي شيعه از حيث برائت، به نام محقق ثاني تا هنگامي که زنده بود غصه مي خورد که چرا يک عالم سني را به جاي آنکه با او بحث کنيد و مودبانه گفت وگو کنيد و حق را مشخص کنيد، کشتيد. اين کشتن باعث نفرت دو طرف و انتقام جويي مي شود. تعبير مرحوم خوانساري درخصوص اين داستان اين است که تا مرحوم محقق ثاني زنده بود از اين غصه شديدي که داشت، ديگر لبخند بر لبش نيامد. ما متاسفانه در سطح سياسي نمونه هايي داشته ايم و اين جريان هم سعي مي کند که به همين ها استناد کنند.
    
    *آنها يک تعريف خودساخته از شعائر حسيني دارند و بر اعمالي مانند قمه زني تاکيد دارند، چه هدفي مي توان براي اين مسئله ذکر کرد؟
     - مسئله بعدي هم موضوع شعائر است که يک تعريف خود ساخته از شعائر ارائه مي دهند و هر چيزي که هر کسي در گوشه اي از عالم توهم کند که اين کار جز شعائر حسيني است، صرف توهمش، آن را از شعائر مي دانند. کما اينکه من به پسر مرجع اين جريان گفتم که اگر بخواهيد هر اتفاقي که در عاشورا افتاده است را انجام بدهيد بايد زن هايتان را هم يک جايي جمع کنيد و با تازيانه بزنيد، گفت: اين هم فکر خوبي است و اين هم مي تواند اضافه شود! کما اينکه بعدها از رسانه هايشان منتشر شد که مثلا در هند به ياد آن روز دردناک عاشورا، يک عده اي مي خوابند و اسب از روي بدن هايشان رد مي شود، مي گفتند ما بي غيرتيم که اين شعيره در هند اتفاق مي افتد و ما آن را انجام نمي دهيم. يعني آنها نابخردانه شعائر را توسعه مي دهند. طرفداران اين جريان در اين توهم هستند که اين موضوعات دارد از جامعه حذف مي شود و ما وظيفه تبليغ داريم. لذا تظاهر به آن شعائرخودساخته و تظاهر به بيان بعضي از اختلافات با تندترين تعابير، يا خط کشي شديد بين شيعه و غيرشيعه مي کنند و به دنبال اين هستند که بگويند ماجراي وحدت، ماجراي حذف ولايت است. در واقع طرفداران اين جريان روي اين مباني-که سعي کردم خيلي خلاصه عرض کنم- احساس وظيفه مي کنند و سعي دارند اينها را علني کنند.
    آن چيزي که من مي خواهم به آن تاکيد شود اين است که مکتوبات اين جريان با عملکردشان متفاوت است. يعني شما اگر آثار مکتوب اين جريان را مطالعه کنيد اصلا مخالفتي با سياست نداشته و هيچ ادعاي جدايي دين از سياست ندارند. حتي نظريه ولايت فقيه را يک مقدار با مختصات متفاوت تر قبول دارند که اگر مرجع اعلمي پيدا نشد قائل به ولايت فقيه شورايي هستند. اما بعد شما مي بينيد که اين جريان در عمل مثلا با انجمن حجتيه براي جدايي دين از سياست هم افزايي دارند.
    اين مسئله محصول اين نگاه است که آنها سعي مي کنند از ميان جريانات مختلف يارگيري کنند. يعني وقتي مي خواهند اثر مکتوب بنويسند نمي توانند از جريان جدايي دين از سياست دفاع کنند و در آثار مکتوب خود به يک قرائتي از نظريه ولايت فقيه قائلند اما در عمل وقتي مي خواهند جرياني و يا عده اي را با خودشان همراه کنند، به برخي از مباني آنها تن مي دهند.
    مثلا نگاه مي کنند که جريان انجمن حجتيه بخاطر زاويه اي که با نظام دارد مي تواند آنها را تقويت کند. لذا وقتي اين جريان مي خواهد در سطح کلان يارگيري کند به دنبال تقويت خود مي باشد. آنان سعي مي کنند به انجمن حجتيه بخاطر زاويه اي که با نظام دارد نزديک شوند. در رابطه با جريان مکتب تفکيک هم همين طور عمل مي کنند.
    در جريان مکتب تفکيک که ضد فلسفي است، هم طيف هاي انقلابي وجود دارد و هم طيف هاي مخالف انقلاب. گاهي پيش مي آيد که فردي فيلسوف است ولي مخالف نظام است، مي بينيد اينها با او نيز همگامند. آنها با جريان هاي ضد فلسفه همگامند ولي با فيلسوفان ضد نظام همگامند ، يعني در واقع اينها يک ائتلاف سياسي ايجاد مي کنند.
    من در گفت وگو با بعضي از افراد اين جريان مي گفتم که شما بالاخره چه تفکري را قبول داريد، نمي شود که هم با فيلسوف دست دوستي بدهيد و هم با مکتب تفکيکي!
    نکته بعدي اين است که اينها تلاش مي کنند مراجع ديگري را که وارد مسائل سياسي نمي شوند، به خود منتسب کنند، که اين مسئله خيلي خطرناک است.
    به صرف اينکه مثلا يک مرجعي سن بالايي دارد و به تدريس مي پردازد و رسماً وارد مسائل و اظهارنظرهاي سياسي نمي شود، اين جريان سعي مي کند او را مصادره کند. مثلا آنها سعي کردند حضرت آيت الله وحيد را به خودشان منتسب نشان دهند، چندتا از فتواهاي ايشان در موضوعات مختلف که منتشر شد، زاويه آنها با آقاي وحيد هم مشخص شد. در واقع آيت الله وحيد نه قبلاً با اين جريان مناسبتي داشت و نه الان. اصلا ارتباطي نبود. اينها سعي مي کنند بگويند مثلا حضرت آيت الله صافي نيز مانند ما مي انديشد تا بگويند مرجع تقليد اين جريان تنها نيست. درحالي که وقتي شما به محضر حضرت آيت الله وحيد مي رويد مي بينيد که اين جريان را قبول ندارد. لذا اينها سعي مي کنند از مراجع مختلف کسب اعتبار کنند.
    
    قبح شکني توهين به علما و مراجع
    وقتي شما تاريخ را نگاه مي کنيد، بزرگان شيعه با جريان هايي مثل اين، تندتر از مخالفين و ملحدين برخورد کرده اند. من در حدود کمتر از ۲۰۰ سال پيش يک جريان مشابهي در تاريخ پيدا کردم که يک نزاع شديدي بين ميرزا محمد اخباري و مرحوم کاشف الغطا در مي گيرد.
    وقتي ميرزا محمد اخباري مقابل مراجع رسمي شيعه قرار گرفت، به مراجع توهين کرد و تعابير زشتي را نسبت به آنها به کار برد –مشابه همين چيزي که جريان تشيع انگليسي امروز در رسانه هايش انجام مي دهد- بزرگان شيعه مثل مرحوم کاظمي -که مورد تجليل شيخ انصاري بود- حکم قتلش را صادر کردند، همچنين پسر کاشف الغطا و فقيه بزرگ اخلاقي سده هاي اخير مرحوم آيت الله سيد عبدالله شبّر –که به تقوا مشهور است- حکم قتل او را صادر کردند.
    يعني خطر اين قبح شکني و توهين و هتاکي به مراجع را آن قدر بزرگ مي بينند که اين گونه حکم مي دهند. شما نگاه کنيد که وقتي ماجراي مرحوم ميرزاي شيرازي پيش آمد، انگليسي ها هم جرات نکردند که به ميرزاي شيرازي اين گونه توهين کنند. هيچ جرياني در دنيا چنين جسارتي ندارد که به مراجع و بزرگان شيعه اهانت کند. لذا اين جريان سعي مي کند که قبح شکني کند.
    
    امروز اين جريان قبح شکني را تا سطح مرجعيت پيش برده است. من به پسر اين آقا گفتم، که نسبت شما با ياسرالحبيب چيست؟ گفت او از خودمان است. گفت ما صدتا بدتر از ياسرالحبيب داريم که فعلا قلاده اينها را نگه داشته ايم. سوال اينجاست شما که صدتا مثل ياسرالحبيب داريد، آيا حوزه ها آنها را تربيت کرده اند؟ اينها دارند مطابق کلاس اساتيدشان عمل مي کنند؟
    نکته بعدي اين است که آنها دنبال اين هستند آثار مرجع خود را به عنوان برترين آثار فقهي، اصولي و ادبياتي جهان شيعه معرفي کنند در حالي که اين آثار در هيچ مرکز علمي مورد مداقه قرار نگرفته است. در کدام مرکز علمي و در کدام مکان آکادميک آثار آنها بررسي شده است؟ مسئول دفتر ايشان مي گويد کتابي که ايشان در ادبيات نوشته است -که حالا يک کتاب ساده اي در شرح سيوطي است- در تاريخ اسلام، در ادبيات قديماً و حديثاً برترين کتاب است. بدن اساتيد ادبيات حوزه و دانشگاه مي لرزد که يعني اين کتاب از کتاب کامل مبرد و کتاب سيبويه هم برتر است؟ آيا از شرح هاي معمولي که الان چاپ مي شود برتر است؟ آيا اصلا اين کتاب درجه سه هم محسوب مي شود که شما مي گوييد اين کتاب برترين کتاب جهان اسلام از بدو اسلام تا کنون است؟ کجا اين کتاب را بررسي کرده ايد و کدام مرکز علمي و کدام دانشکده و کدام حوزه علميه اين را تاييد کرده است؟
    اين جريان سرمايه گذاري اصلي خود را روي عوام قرار داده است وگرنه شما اگر در کلاس درس اين آقا شرکت کنيد، مي بينيد که عمده دانش پژوهاني که آنجا حاضر هستند، اکثر قريب به اتفاق آنها اصلا ايراني نيستند. برخي از اينها از کشورهايي هستند که يا از جريانات سياسي و از تفکرات اين ها خبر ندارند و يا ضعف شديد مالي باعث شده است که براي کسب درآمد، به اين جريان بپيوندند. لذا يا از عوام و يا از آدم هايي هستند که مجبورند به خاطر مسائل ديگري مثل مشکلات مالي خدمت ايشان برسند و ايشان هم چهارتا کلام بگويد و جلسه هم قرار نباشد که به جلسه درس خارج رسمي تبديل شود که حتما نقد و رد شود. در واقع اينها يا از طلاب غير ايراني استفاده مي کنند و يا از کساني که ممکن است مشکلات مالي باعث شود که به اينها نزديک شوند و يا از عوام.
    
    * به طور کلي نحوه مواجهه با اين جريان چگونه بايد باشد؟
    - اينکه که من عرض مي کنم نسخه براي نظام نيست، چون در اين زمينه صاحب نظر نيستم. آن چيزي که رسانه ها و عموم ما بايد توجه کنيم اين است که اين جريان به دو دسته تقسيم مي شود، يک جريان فرماندهي است و يک جريان مخاطبين آن. کما اينکه در بحث داعش هم من همين عقيده را دارم و اگر روزي خداي نکرده ما به مسائل استراتژيک مثل وحدت توجهي نکنيم، مي بينيم که رگ غيرت يک جوان سني در کشور را بي جهت تحريک کرده ايم و او براي دفاع از اسلام بي جهت مقابل ما قرار مي گيرد.
    جريان فرماندهي بايد مودبانه نقد شود، چون عده معدودي طرفدار، اينها را قلباً دوست دارند و ما براي اينکه آن جريان محدود را از دست ندهيم، نبايد به اين جريان توهين کنيم، يعني همان طور که قائليم آنها بايد ادب را رعايت کنند، ما به طريق اولي و صدبرابر بايد ادب را در نقد حفظ کنيم، مستدل حرف بزنيم، با تسامح حرف بزنيم، آنجايي که ما مي خواهيم کار رسانه اي انجام دهيم، بايد توجهات لازم را داشته باشيم. رسانه ها بايد با ادب، سخافت پدران اين مجموعه را که فتنه گري مي کنند، نشان دهند.
    اما نسبت به پايين دستي ها بايد خيلي توجه کنيم که آنها را حذف نکنيم، چون آنها ممکن است افرادي عادي باشند که عشق به سيدالشهدا باعث شده است که دچار مثلا ابراز عاطفه يا علقه نسبت به اين جريان بشوند. يکي از خطرات بزرگ همان طور که عرض کردم بي حال بودن مجالس ما است، يکي ديگر نقدهاي سطحي ما نسبت به تحريفات است. اين موضوع کاملا تخصصي است اگر کسي مي خواهد راجع به تحريفات عاشورا کار کند بايد فقط تحريفات قطعي را بگويد، نکند چيزي بگويند که مراجع هم قبول ندارند و جمهوري اسلامي متهم شود که به دنبال هدم شعائر حسيني است.
    من معتقد به مناظره با سطح اول اين جريان نيستم، چون با آنها گفت وگو کردم، اهل لجبازي هستند و قرار نيست حق را بپذيرند و توهين مي کنند. اما بدنه پايين اين جريان را بايد با اطلاع رساني و عدم تحريک نقاط حساس آنها که لزوما انحراف هم نيست، اقناع کرد. گاهي ما مي خواهيم با تحريفات مبارزه کنيم، اساس را حذف مي کنيم.
    بدنه اين جريان را بايد برادران خود بدانيم که الان دچار يک شوائبي شده اند، بسياري از اينها هم هيئتي هستند، فقط با اطلاع رساني، ادب، ابراز مهرباني، خط کشي محکم نکردن، اينها را از جامعه جدا نکردن، برچسب نزدن و… بايد با آنها مواجه شد.
    
    حجت الاسلام حامد كاشاني، پژوهشگر تاريخ اسلام در گفت و گويي تشريح كرد؛ مباني فكري شيعيان لندني
    


 روزنامه كيهان، شماره 21866 به تاريخ 22/12/96، صفحه 6 (معارف)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 23 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه روانشناسي شناختي
متن مطالب شماره 4 (پياپي 504)، زمستان 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است