|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه دنياي اقتصاد96/12/22: واكاوي
magiran.com  > روزنامه دنياي اقتصاد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4495
پنج شنبه 22 آذر 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3360
magiran.com > روزنامه دنياي اقتصاد > شماره 4289 22/12/96 > صفحه 30 (تاريخ و اقتصاد) > متن
 
 


واكاوي



قحطي در سال هاي منتهي به مشروطه
    ايران در زمان هاي مختلف شاهد دوره هاي کوتاه و طولاني قحطي يا بيماري هاي مسري بوده است. عملکرد بد اقتصادي، بي برنامه بودن و بي بهرگي از علوم لازم براي جلوگيري از آفات و بيماري ها ايرانيان را بارها و بارها با اين پديده ها روبه رو ساخته است.
    گراني و کمبود شديد نان در دوره هايي مانند سال ۱۸۷۲، ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴ مردم را واداشته بود که هرچيزي را به جاي نان ابتياع کنند. نان هايي که بخش زياد آن از خاک اره و مخلوط هاي ديگر ساخته شده بود، در آن دوره با علاقه و اشتياق زياد خريداري مي شد. تمام اين اوضاع شورش مردم، به اصطلاح عصيان گرسنگان را تقريبا در تمام شهرهاي بزرگ ايران- در تهران، اصفهان، مشهد و...- باعث شد. مردم انبارها و دکان هاي غله و گوشت را که به محتکران تعلق داشت، نابود مي کردند. علاوه بر موارد يادشده نکته ديگري که در بحران هاي اقتصادي و تورم هاي شديد ايجاد مي شود، مساله اي است که در اصطلاح اقتصادي به آن انتظار تورم مي گويند و در شرايط کمبود و بي ثباتي سياسي خود از عوامل تشديد بحران مي شود. نگراني و هراس مردم از گرسنگي منجر به تمايل آنها براي انبار کردن مي شود... ايجاد احساس امنيت از مواردي است که در شرايط تورمي مي تواند از عوامل مهم کاهش قيمت ها شود. از طرف دولت مرکزي نيز در زمينه حفظ راه ها و ممانعت از حمله سارقان به حکام ايالات شديدا اخطار داده شده است. دولت براي کاهش قيمت نان سوبسيد مي پرداخت. ممنوعيت غله باعث افزايش استفاده از برنج شد. عاملي که موجب شد اين محصول در سبد غذايي خانواده ها رونق بگيرد.
    براي رفع اين مشکل دولت دستور ورود به انبارها و پيدا کردن احتکارها را داده بود. بعد از مدتي دولت دستور توقف نرخ گذاري ها و فشارها بر انبارها را داد. از ديگرسو واردات را آزاد کرد. افراد مي توانستند اجناس را وارد کنند و با هر قيمتي به فروش رسانند. همين آزاد شدن قيمت ها باعث خارج شدن غله از انبارها و ارزان شدن آنها شد. همزماني اين مشکلات با ديگر مسائل اقتصادي از قبيل کاهش ارزش نقره که عملا تنها پشتوانه فلزي براي ضرب مسکوکات بود، باعث شده بود که کارمندان و مزدبگيران مدت هاي مديدي حقوق نگيرند. نبودن امکان هاي مالي در اين زمان حقوق بگيران و بسياري از کارمندان و کارگران را واداشت براي انجام دادن مشاغل کارگري و فصلي مهاجرت کنند. در اين دوره ها مهاجرت هاي فصلي به باکو و قفقاز بسيار صورت مي گرفت.
    منبع: سميه توحيدلو، حيات اقتصادي ايرانيان در دوره مشروطه، هرمس،۱۳۹۴.
    
    
    
انواع نان در دوره قاجار
    در دوره قاجار نان اساس تغذيه و غذاي طبقات فقير و کارگران بود. نان از گندم، جو، ذرت و بلوط تهيه مي شد. ايلات لر دانه بلوط را خشک کرده و از آن نان تهيه مي کردند. در تهران يک من آن را هشت شاهي مي فروختند. غذاي بيشتر مردم کم درآمد ايران به جاي کباب و پلو، نان خشک، پنير و يک فنجان چاي بود. انواع نان در ايران عبارت بود از:
    
    ۱. نان سنگک: در اصفهان تنورهايي وجود داشت که در سطح آن، سنگ ريزه مي ريختند و خمير را روي سنگ ها پهن مي کردند تا پخته شود و روي آن خشخاش، کنجد و سياه دانه مي پاشيدند ولي مانند نان تنوري کامل پخته نمي شد و نان تنوري بهتر از نان سنگک بود.
    ۲. نان لواش: خمير آن مانند خمير سنگک بود ولي آن را در ورقه هاي ضخيم تهيه مي کردند. اين نان در صورت تازگي بسيار خوشمزه بود.
    ۳. نان جو: که در ميان ايلات و فقيرترين طبقات استفاده مي شد. زنان ايلات خمير جو را به صورت نازک روي صفحه فلزي داغ پهن مي کردند تا پخته شود.
    ۴. نان خشک: در سفرها مردم نان خشک همراه خود مي بردند. نان جو را گروه هاي بسيار فقير و دراويش مصرف مي کردند زيرا قيمت آن پايين تر از نان گندم بود.
    
    نان به غير از مصرف غذايي براي ايرانيان کاربردهاي ديگري هم داشت. براي مثال به جاي قاشق استفاده مي شد. به اين صورت که در سوپ نان خرد مي کردند تا بتوانند آن را با دست بخورند. به جاي بشقاب غذا را روي نان قرار مي دادند و در پايان آن را مي خوردند. همچنين از کارد براي برش نان استفاده نمي کردند و نان را به جاي بريدن با دست تکه مي کردند. در اروپاي قرن سيزدهم ميلادي به جاي استفاده از بشقاب از نان مدور و ضخيم استفاده مي شد و غذا را روي آن مي گذاشتند و در پايان يا آن را مي خوردند يا به حيوانات مي دادند. در دوره قاجار در تمام شهرهاي ايران، مغازه نانوايي وجود داشت اما بيشتر اهالي در خانه آسياب دستي و تنور مخصوص داشتند و گندم را آرد مي کردند و نان روزانه خودشان را مي پختند.
    منبع: شهرزاد محمدآيين، «نقد و بررسي ديدگاه هاي سفرنامه نويسان درباره فرهنگ غذايي ايرانيان در دوره قاجار»، تاريخ نو، ۱۳۹۵.
    
    واكاوي
    


 روزنامه دنياي اقتصاد، شماره 4289 به تاريخ 22/12/96، صفحه 30 (تاريخ و اقتصاد)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 8 بار

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
نشريه مطالعات حقوق عمومي
متن مطالب شماره 4 (پياپي 4804)، زمستان 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است