|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد97/2/26: مشكل سياست هاي رسمي
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4098
يكشنبه ششم خرداد ماه 1397



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 4089 26/2/97 > صفحه 1 (صفحه اول) > متن
 
      


نگاه روز 
مشكل سياست هاي رسمي


نويسنده: عباس عبدي

مشكل سياست رسمي در ايران كجاست؟ يا حداقل اينكه مهم ترين مشكلات آن چيست؟ در اين يادداشت مي كوشم كه دو مشكل اساسي در سياست رسمي ايران را شرح دهم و تا هنگامي كه اين دو مورد اصلاح نشود، يا دستاورد جدي نخواهيم داشت، يا آنكه دستاوردها نيز به شكست تعبير خواهند شد. اولين مشكل سياست صفر و يك يا ايدئولوژيك كردن سياست است. برخي گمان مي كنند كه سياست هاي راديكال مشكل ساز است. البته اين سياست ها مي تواند مشكل ساز باشد، ولي اگر صفر و يك نباشند، هميشه امكان بازگشت از آن وجود دارد، در حالي كه سياست صفر و يك راه را بر تفاهم و سازش مي بندد، حتي اگر راديكال نباشد. اين نگاه حق و باطل يا درست و نادرست را در سياست به امري فلسفي و مطلق تبديل مي كند، در حالي كه سياست ماهيتا شناور است و سياستمدار برحسب زمان و مكان تصميم مي گيرد.
    سياست تصميماتي است كه از يك سو حاصل و معطوف به منافع جمعي يك گروه يا يك كشور است و از سوي ديگر در تقابل با خواست ها و تصميمات گروه يا كشور ديگر. اگر صفر و يك تعريف شود، راه بر سياست بسته و تقابل و درگيري جانشين آن مي شود. ولي واقعيت اين است كه گروه يا كشور خودي و متبوع تصميم گيرنده، در موضوعات سياسي لزوما نظر ثابت و يكساني ندارند كه تغيير نكند. ضمن اينكه طرف مقابل نيز نبايد در دوراهي مرگ و زندگي، همه يا هيچ قرار گيرد.
    نمونه اين مساله را در سياست خارجي ايران در سوريه مي توان ديد. برخي افراد با هرگونه حضور مستقل منطقه اي ايران از جمله در سوريه مخالف هستند. چنين برداشتي به كلي نادرست است. چون اگر ملاك حضور منطقه اي، همسايگي بودن است، سوريه نيز با يك فاصله (عراق) همسايه ما است، ولي چون تاثيرگذاري تحولات سوريه بر عراق يا همسايه ما بسيار بالاست، بنابراين اهميت سوريه از كشور همسايه اي چون تركمنستان براي ايران حداقل در شرايط حاضر كمتر نيست. بنابراين اصل حضور منطقه اي ايران يا هر كشور ديگري را نمي توان رد كرد. ولي اين حضور بايد نسبي باشد. يعني طرف مقابل و ذي نفعان ديگر متوجه شوند كه منافع طرفين برحسب قدرت هركدام قابل مذاكره و گفت وگو است. راهبرد صفر و يك، سياست را حيثيتي مي كند. هنگامي كه مي گوييم بايد به امتياز ٢٠ برسيم، حتي اگر به ١٥ هم برسيم، باز هم شكست خورده محسوب مي شويم ولي هنگامي كه مسائل نسبي طرح شود نمره ١١ هم با موفقيت قرين است. بايد بپذيريم كه به جز ما هم كشورهاي ديگري هستند و طبيعي است كه حدي از تنش هم ايجاد شود، ولي نبايد بازي را سياه و سفيد، همه يا هيچ تعريف كرد كه در اين صورت در وضعيتي فرو مي رويم كه اصلا مطلوب ما نبوده است. به نظر من در سوريه بايد منافع همه كشورهاي ديگر نيز به رسميت شناخته مي شد و ايران از ابتدا در پي تفاهم مي بود، هرچند طرف مقابل قصد جنگ داخلي داشت، ولي صادقانه بايد گفت كه بنده به عنوان يك ناظر، اصلا متوجه نمي شوم كه اهداف سياسي ايران در سوريه چگونه تعريف مي شود تا از آن دفاع يا آن را نقد كنم. ايران بايد با روسيه و تركيه برنامه جامعي را در مورد سوريه به توافق مي رسيدند، ولي هيچ بازتابي از طرح مشترك براي حل وفصل امور ديده نمي شود و گمان مي رود كه قضيه به همين صورت ادامه خواهد يافت و نتيجه استهلاك همه نيروهاي درگير است. مشكل دوم، ساختار محدود و بسته بودن مجموعه تصميم گيري است. البته در همه جاي دنيا، به هر حال تعداد تصميم گيران محدود است، ولي نقد و ارزيابي سياست ها در سطح رسانه ها يا در سطح اتاق هاي فكر انجام و منتشر مي شود. به هر حال اگر كسي مخالف حضور منطقه اي ايران است بايد بتواند حرف خود را به صورت رسمي بزند. طبيعي است كه موافقان نيز پاسخ او را خواهند داد. ولي هنگامي كه مانع از بيان آزاد و رسمي نظرات افراد و منتقدان شويم و اجازه ندهيم كه نظرات آنان نيز شنيده شود، در اين صورت، ممكن است در كوتاه مدت مواجه با مخالفت نشويم، ولي روزي كه سياست ها دچار مشكل شده و در دست انداز مي افتند، فضاي عمومي عليه سياستگذاران مي شود و حتي نقاط مثبت آن سياست ها نيز ديده نمي شود. سياست ايران در سوريه مصداق اين مساله نيز هست. از بس كه تعدادي از موافقان براي اين سياست ها دليل تراشي و به به و چه چه كردند، روزي كه هزينه هاي آن سياست بالا رود، ديگر كسي پيدا نمي شود كه از نقاط مثبت آن نيز دفاع كند. نتيجه اين وضع حياتي شدن دفاع از سياست هايي است كه چندان جاي دفاع ندارد، همچنين از دست رفتن يا ناديده گرفته شدن دستاوردهايي است كه پيش از آن وجود داشته است. بنابراين اگر سياست ايران در سوريه را بخواهم با دو معيار گفته شده در اين يادداشت توصيف و نقد كنم اين است كه به نظر بنده حضور منطقه اي ايران به ويژه در سوريه قابل دفاع و پذيرفتني بود ولي صفر و يك كردن يا ايدئولوژيك كردن آن و نيز ممنوعيت بحث و گفت وگو درباره اين سياست ها در فضاي عمومي و رسانه هاي رسمي: دو مولفه اشتباه اين سياست ها بود: دو مولفه اي كه راه را براي دفاع از حضور نيز مسدود مي كند.
    نگاه روز: مشكل سياست هاي رسمي
    


 روزنامه اعتماد، شماره 4089 به تاريخ 26/2/97، صفحه 1 (صفحه اول)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 49 بار
    



آثار ديگري از "عباس عبدي"
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه اخلاق
متن مطالب شماره 4 (پياپي 704)، زمستان 1396را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است