|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد97/3/23: ژوركائف سر زيدان را هدف گرفت
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4115
پنجشنبه سي و يكم خرداد ماه 1397



خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 4109 23/3/97 > صفحه 9 (ورزش) > متن
 
      


روايت 
ژوركائف سر زيدان را هدف گرفت
روايت مارسل دسايي از جام جهاني ١٩٩٨

نويسنده: مارسل دسايي
مترجم: بهار سرلك
برگرفته از: The Guardian


    
    ٢٠ سال از آن زمان گذشته اما من هرگز آن لحظه هاي شگفت آور را فراموش نخواهم كرد. من چطور توانستم؟ بازي در جام جهاني در خانه مان، رسيدن به فينال و سپس پيروزي، بهتر از اين نمي شد و شانس يار ما بود كه همه ما آماده اين پيروزي بوديم.
    مي گويم شانس با ما يار بود چون بگذاريد به شما بگويم كه برزيل بهتر از ما بود. اما آن روز ما در بهترين فرم بوديم، هم از لحاظ فردي و هم جمعي. همچنين سرپرست باهوشي داشتيم كه ضعف برزيلي ها را در ضربات شروع مجدد بازي شناسايي كرده بود.
    شايد اينطور كه من تعريف مي كنم يادتان نباشد اما زين الدين زيدان تورنمنت چندان محشري را پشت سر نگذاشته بود چون از وقتي كه در بازي با عربستان كارت قرمز گرفت، مدام در تقلا بود. ولي امه ژاكه به او گفت به هنگام پرتاب كرنرها منطقه را پوشش بدهد چون فكر مي كرد از آن نقطه مي توانيم به برزيلي ها ضربه بزنيم و يوري ژوركائف گفت سر زيزو را هدف مي گيرد. گاهي طرحي كه براي بازي ريخته مي شود جواب مي دهد، به همين راحتي! پس ما از دوكرنر امتياز گرفتيم: دو پرتاب سر زيدان و گل امانوئل پتي كه شيرجه در تشت عسل بود.
    ژاكه رهبري استثنايي بود. در مديريت ما قوي بود. مثل پدر معنوي مان بود. پس از يورو ٩٦- كه در نيمه نهايي حذف شد- پيش ما اعتراف كرده بود كه خطاهايي از او سر زده اما از آنها درس گرفته. ايماني محض به بازيكنان داشت كه در استفاده از آن مصمم بود. وابستگي راستيني به يكديگر داشتيم.
    او باهوش بود. مي دانست چهره هاي قدري را در تيمش دارد: بازيكناني باتجربه، رهبراني مانند ديديه دشان، ليليان تورام، لوران بلان، يوري ژوركائف و من. ما كه در باشگاه هاي بزرگ اروپا توپ زده بوديم در فوتبال به بلوغ رسيده و تجربه هاي گوناگوني را از سر گذرانده بوديم كه در آمادگي براي چالش نهايي ياري مان مي داد. ژاكه از ما مي پرسيد چه چيزهايي ياد گرفته ايم، او ما را درگير طرح ريزي بازي مي كرد و اين خيلي مهم بود. ولي در نهايت او تنها تصميم گيرنده بود. احتمالا تيم امروز فرانسه از تيم ما مستعدتر است البته اگر زيدان را از اين معادله حذف كنيد، اما آنها آن ويژگي هاي رهبري ما را ندارند.
    ديديه كاپيتان بود و من كاپيتان دوم: از ١٣ سالگي و زماني كه در تورنمنتي كه با يكديگر براي فرانسه در مجارستان بازي كرديم هم اتاقي بوديم. در مركز آكادمي فوتبال كلير فونتين بهترين اتاق را مال خودمان كرديم. قبل از ورودمان اين اتاق را شناسايي كرده بوديم و به عنوان كاپيتان هاي تيم حق ما همين اتاق بود! امكانات اتاق ما با ديگر اتاق ها قابل مقايسه نبود و ما با ويژگي اي كه در اختيار داشتيم، براي خنده خودمان را لرد جا مي زديم و به جوان ترها يادآوري مي كرديم رييس كيست.
    من هميشه به ديديه نزديك بودم. مي توانستيم بين نياز به تمركز و ميل خاصي به مسخره بازي درآوردن تعادل ايجاد كنيم. و لازم است بخندي چون فشار جام جهاني شوخي بردار نيست، حتي وقتي در خانه ات بازي مي كني اين فشار بيشتر مي شود. من و ديديه در نانت شروع كرديم، ليگ قهرمانان را در مارسي برديم و وقتي او براي يوونتوس توپ مي زد و من با ميلاني ها بازي مي كردم رابطه مان را حفظ كرديم.
    افت وخيزهاي زيادي را با هم تجربه كرديم اما هيچ چيز مثل فشار اين جام جهاني نبود. يادم مي آيد پس از بازي در مقابل آفريقاي جنوبي چطور به يكديگر نگاه كرديم: كاملا از پا درآمده بوديم. هيچ كس حقيقتا نمي دانست نتيجه بازي چه مي شود اما ما درباره نياز به يك شروع خوب كلي صحبت كرده بوديم. مي دانستيم مي توانيم با اين تيم تا آخر پيش برويم فقط اگر مشي پوياي مثبتي را به دست آوريم. گفتم كه اضطراب در بازي اول خيلي زياد بود- ما خيلي درباره آن حرف زده بوديم اما باز هم وقتي ديديم كه چقدر اضطراب و فشار آدم را از پاي درمي آورد شوكه شده بوديم. خوشبختانه ما بازي اول را به آساني برديم و قواي مان سرجايش بود.
    صحبت از اضطراب شد: چطور است درباره بازي يك چهارم نهايي در مقابل ايتاليا و ضربات پنالتي بگويم؟ اين يعني اضطراب! ما درباره اين بازي صحبت كرده بوديم و اعتراف مي كنم حس مي كرديم ايتاليايي ها هميشه ترتيبي مي دهند كه يك پنالتي بيشتر از ما بگيرند. تعداد بازيكنان ما كه در ايتاليا بازي كرده بودند، كم نبود و مي دانستيم مي توانند چه آدم هاي بدطينتي باشند. پس نوبت به پنالتي ها رسيد و اولين فكرم اين بود كه من نمي خواهم پنالتي بزنم! اين واقعا موقعيت مديريت اضطراب بود و به يادماندني است.
    ژاكه پيش از بازي برخي از بازيكنان ارشد براي زدن پنالتي گماشته بود اما در آن وقت آنها كنار كشيدند و موضوع جالب اين بود كه جوان ترها داوطلب شدند. ديويد ترزگه مي گفت: «من يكي مي زنم» تيري آنري هم همين را گفت. تا وقتي كه صحبت از پنالتي است از تو براي آنها استفاده مي كنند و بايد اعتماد بنفسش را داشته باشي. من هرگز در پنج پنالتي زن نخست نبودم ولي مي دانستم اگر ماجرا به ضربه هاي مرگ و زندگي برسد، من جزو پنج نفري بعدي خواهم بود. اما قسم مي خورم اميدوار بودم اين مسووليت را عهده دار نشوم! وقتي كنار يكديگر ايستاده بوديم و دست همديگر را گرفتيم و هم بازي هاي مان را مي ديديم كه پنالتي ها را مي زنند، دل مان مي خواست توپ ها وارد دروازه شوند تا ما ديگر مجبور به داوطلب شدن نباشيم! هنوز پس از ٢٠ سال آن احساس را به خاطر مي آورم. خاطراتي شگفت آور كه هرگز فراموش شان نمي كنم.
    و حالا داستاني كه خيلي ها از آن خبر ندارند. وقتي از بازي فينال اخراج شدم يكي از آدم هاي فيفا من را به اتاقي مخصوص كشاند چون اسم من در ليست بازيكناني بود كه بايد تحت كنترل تيم ضددوپينگ قرار بگيرند. يك باره خودم را اتاقي ديدم كه تلويزيون نداشت پس اصلا نمي دانستم بازي چطور پيش مي رود. از كوره در رفتم! چطور مي توانستم آنجا بمانم، بي خبر از دنياي بيرون، بي خبر از اتفاق هايي كه در بازي مي افتاد؟
    نمي دانستم يك گل ديگر هم زده ايم، آيا هنوز هم نتيجه بازي به نفع ما است يا نه؟ تاب آور نبود و در اين وقت بود كه خطر كردم. يك صحنه بي نظير خلق كردم! به آنها گفتم امكانش نيست در آنجا بمانم! برخلاف اينكه مامور فيفا تمام تلاشش را مي كرد تا من را توجيه كند كه تا وقتي «وظايفم را انجام نداده ام» اجازه ندارم از اتاق بيرون بروم، من راهم را باز كردم و بيرون آمدم. اگرچه تا آن زمان ديگر قيد همه چيز را زده بودم! ديگر مهم نبود براي من چه اتفاقي مي افتد بايد مي فهميدم بازي چطور پيش مي رود.
    نزديك تونل جايي بود كه تلويزيوني در آنجا قرار داشت و آنجا بود كه ديدم هم بازي هايم قهرمان جهان شده اند. با سوت پايان بازي شور و شعف آن لحظه من را غرق خود كرد و به طرف زمين بازي دويدم. بايد در ميان هم بازي هايم مي بودم، بايد آن لحظات را با آنها سهيم مي شدم و در آن عكس ها حضور مي داشتم. بعد از اينكه ژاك شيراك مدال ها را به گردن ما آويخت و بعد از جشن هاي فينال بود كه سرانجام به اتاق ضددوپينگ بازگشتم و وظايفم را انجام دادم.
    روايت: ژوركائف سر زيدان را هدف گرفت / روايت مارسل دسايي از جام جهاني ١٩٩٨
    


 روزنامه اعتماد، شماره 4109 به تاريخ 23/3/97، صفحه 9 (ورزش)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 15 بار
    



آثار ديگري از "مارسل دسايي"

  چرا بازنده ها برنده نباشند؟ / نگاهي به شگفتي آفريني تيم هاي ضعيف
مارسل دسايي، اعتماد 31/3/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
نشريه علوم و فناوري كامپوزيت
متن مطالب شماره 1 (پياپي 15)، خرداد 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است