|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه كيهان97/3/24: دعا؛ نمايش بندگي
magiran.com  > روزنامه كيهان >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 22074
شنبه 24 آذر 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2827
magiran.com > روزنامه كيهان > شماره 21928 24/3/97 > صفحه 6 (معارف) > متن
 
      


دعا؛ نمايش بندگي
گفتاري در اهميت و زمينه هاي دعا و نقش آن در زندگي

نويسنده: علي پوريا

دعا از جمله خالصانه ترين عبادت ها و پرستش هاي بندگان است. نيايش، درخواست بندگان از خداوند است که برخاسته از معرفت و درک توحيد و ربوبيت الهي است. تا انسان معرفت نداشته و توحيد محض، کامل و تمام را درک نکرده باشد و از هر گونه شرک خود را پاک نکرده باشد، نمي تواند دست هاي نيايش را به سوي خدا بلند کند. از اين رو مي توان همه زيبايي هاي عبادت و پرستش را در نيايش يافت.
     دعا بريدن از غيرخدا و همه اسباب هستي و پيوستن به غناي ذات الهي است. نيايش، دست هاي خالي فقر است که به سوي ذات غني دراز شده و بدان پيوسته است. دعا، فرار انسان از همه چيز و درک اضطرار ذاتي به خداوند غني حميد است. لذا دعا را نماد اخلاص و توحيد و بندگي و زيباترين نمايش خضوع و خشوع دانسته و گريزان از دعا را بدترين بنده گفته اند.
    نويسنده در اين مطلب حقيقت و نقش دعا به پيشگاه خداوند را بر اساس آموزه هاي اسلام تبيين کرده است.
    
    معرفت؛ لازمه دعا
    دعا درخواست شخص پايين تر از بالاتر(معجم الفروق اللغويّه، ص۲۳۱) براي انجام چيزي است.(همان، ص۵۳۴) از ويژگي و مولفه هاي دعا اين است که دعا همواره با حمد، مدح و ثنا و نيز استغاثه نيايشگر در حق نيايش شونده همراه است. (لسان العرب، ج ۴، ص ۳۵۹)
    بنابراين، نيايشگر درک و تصوري درست از حقيقت و جايگاه خود و نيايش شونده دارد؛ از اين رو دعا هماره با معرفت نسبت به خود و نيايش شونده همراه است. نيايشگر با درک ناتواني خود و توانايي نيايش شونده به بيان ناتواني هاي خود و توانايي هاي نيايش شونده مي پردازد تا توجه، التفات و اهتمام نيايش شونده را بر انگيزد و مهر و محبت او را به سوي خود جلب کند تا خواسته اش را بر آورده سازد.
    هنگامي که انسان متوجه فقر ذاتي و غناي خداوند حميد (فاطر، آيه ۱۵)، مالک، قادر، رحمان، رحيم و ديگر صفات جمالي او مي شود و اين معنا را درک مي کند که خداوند پروردگار و رب العالمين است و به تمام نيازهاي انسان، آگاه و توانا است و در انجام خواسته هاي او بخل نمي ورزد(محمد، آيه ۳۸) به دعا مي پردازد و درخواست هاي مادي و معنوي، اخروي و دنيوي خويش را مطرح مي کند.
    خداوند در آيات ۹۹ و ۱۰۰ سوره مومنون با تصويري که از وضعيت مشرک در هنگام احتضار و مرگ مي دهد، به انسان نشان مي دهد که نقش اساسي معرفت در گرايش به نيايش و دعا تا چه اندازه است. در اين آيات خداوند بيان مي کند که معرفت شهودي و دستيابي به علم شهودي و يقين برخاسته از مکاشفه براي محتضر مشرک چگونه او را به سمت دعا سوق مي دهد؛ چرا که در هنگام مرگ همه انسان ها به نوعي شهود و علم حضوري مي رسند که از آن به کشف الغطاء و کنار رفتن پرده ها و حجاب ها ياد مي شود.(ق، آيات ۲۱ و ۲۲) در آن هنگام کافر و مشرک آتش دوزخ را به چشم دل و مکاشفه شهودي مي بيند(تکاثر، آيات ۶ و ۷) پس اين شهود و دريافت معرفت شهودي و بصيرت و بينايي دل هاست که کافر و مشرک را به سمت دعا سوق مي دهد و بازگشت براي جبران گذشته ها و انجام اعمال صالح را خواستار مي شود.
    پس عمل صالح موجب خشنودي خداوند و زمينه ساز استجابت دعاست. البته از آنجايي که اسلام دين اجتماعي است تنها عمل صالح براي اجابت دعا کافي نيست، بلکه مي بايست همان گونه که به عمل صالح گرايش دارد، نسبت به منکرات اجتماعي نيز واکنش منفي داشته و به معروف امر نمايد.(سوره عصر) دارد، از اين رو عدم امر به معروف موجب مستجاب نشدن دعاست. يعني کسي که ترک امر به معروف و نهي از منکر مي کند، اميد نداشته باشد که دعايش مستجاب شود. پيامبر(ص) مي فرمايد:إذا لَم يَامُروا بِمَعروفٍ وَلَم يَنهَوا عَن مُنکَرٍ وَلَم يَتَّبِعوا الاخيارَ مِن اهلِ بَيتي ، سَلَّطَ اللّه عَلَيهِم شِرارَهُم ، فَيَدعوا عِندَ ذلِکَ خِيارُهُم فَلا تُستَجابُ لَهُم؛هرگاه (مردم) امر به معروف و نهي از منکر نکنند و از نيکان خاندان من پيروي ننمايند، خداوند بدانشان را بر آنان مسلّط گرداند و نيکانشان دعا کنند امّا دعايشان مستجاب نشود. (امالي صدوق، ص ۲۵۴)
    از جمله مواردي که دعا و درخواست ها رد مي شود هر چند که دعا و نيايش برخاسته از معرفت و علم بلکه معرفت و علم شهودي و حضوري باشد؛ هنگامه قيامت است. خداوند بصيرت مجرمان به نتيجه ذلّت بار گناه در قيامت را که زمينه ساز دعاي آنان براي بازگشت به دنيا و انجام دادن عمل صالح است رد مي کند؛ چرا که اين بصيرت و دعا، بيرون از زمان خود واقع شده است و تاثيري نخواهد داشت.(سجده، آيه ۱۲)
    انساني که به حقيقت خود و خدا معرفت يافته يا در مقام بصيرت و شهود قرار گرفته است، مي داند که هيچ چيزي در هستي جز اراده و مشيت الهي تاثيرگذار نيست و اگر براي اسباب تاثيري قرار داده شده ، به اراده و مشيت الهي است که او مسبب الاسباب است. پس بريدن از همه چيز که مبتني بر معرفت و شناخت است و پيوستن به خداوند و او را مسبب الاسباب دانستن، زمينه ساز دعا و استجابت است. از اين رو هنگامي که انسان در هنگام اضطرار قرار مي گيرد و از همه چيز مي برد و به خدا مي پيوندد، نيايش او تاثيرگذار است.(يونس،آيه ۲۲؛ لقمان، آيه ۳۲؛ اسراء، آيه ۶۷؛ عنکبوت، آيه ۶۵)
    امام سجاد(ع) نااميدي از مردم و هر سبب ديگر از اسباب مادي و معنوي و غير خداوند را عامل مهم و اساسي در اجابت خواسته ها دانسته و مي فرمايد: مَن لَم يَرجُ النّاسَ في شَيْ ءٍ وَرَدَّ اَمرَهُ إلَي اللّه عَزَّوَجَلَّ في جَميعِ اُمورِهِ استَجابَ اللّه عَزَّوَجَلَّ لَهُ في کُلِّ شَيْءٍ؛ هر کس در هيچ کاري به مردم اميد نبندد و همه کارهاي خود را به خداي عزوجل واگذارد، خداوند هر خواسته اي که او داشته باشد اجابت کند. (کافي، ج۲، ص۱۴۸، ح۳)
    قرآن بصراحت در آيه ۶۲ سوره نمل بيان مي دارد که خداوند دعاي مضطر را اجابت مي کند. اين بدان معناست که مضطر در حالت اضطرار تنها متوجه خداوند است و به درجه اي از خلوص مي رسد که تنها مسبب الاسباب را مي ببيند و از او درخواست ياري مي کند.
    از اين آيات اين معنا به دست مي آيد که دعا نمايش بندگي محض انسان و شناخت کامل از فقر خود و توانايي و غناي خداوند حميدي است که بخل نمي ورزد و کسي که خالصانه به او توسل جويد دست او را مي گيرد و از سختي ها و مشکلات مي رهاند و خواسته هاي او اجابت مي کند.
    انسان با معرفت مي داند که تنها خداوند است که او را آفريده و پرورش مي دهد و او هيچ چيزي ندارد و حتي اين هستي و وجودش را به عنايت و فضل الهي به او بخشيده شده است. پس هر کوچک و بزرگي را از خداوند مي خواهد و متوسل به او مي شود و حتي براي کمترين چيزها از جمله نمک خوراک خويش دعا مي کند؛ و اين گونه، هم به خداوند تقرب مي جويد و هم خواسته هايش را برآورده مي سازد. امام صادق(ع) در اين باره مي فرمايد: عَلَيکُم بِالدُّعاءِ ، فَإِنَّکُم لاتَقَرَّبونَ إِلَي اللّه بِمِثلِهِ ، وَلا تَترُکوا صَغيرَهً لِصِغَرِها اَن تَدعُوا بِها ، إِنَّ صاحِبَ الصِّغارِ هُوَ صاحِبُ الکِبارِ؛ شما را سفارش مي کنم به دعا کردن، زيرا با هيچ چيز به مانند دعا به خدا نزديک نمي شويد و دعا کردن براي هيچ امر کوچکي را به خاطر کوچک بودنش رها نکنيد، زيرا حاجتهاي کوچک نيز به دست همان کسي است که حاجتهاي بزرگ به دست اوست.(کافي، ج۲، ص۴۶۷، ح۶)
    آدم بي خبر و غافل از خداوند، چون اهل يقين و شهود نيست، دعايي که مي کند از روي بي خبري است و چون مقام و منزلت الهي و توانايي و فضل و بخشش او را نمي داند و گمان باطل در حق خدا مي برد و او را بخيل مي داند، همين حالت نيايشگر موجب مي شود تا دعايش مستجاب نشود. پيامبر(ص) نيز در اين باره مي فرمايد: اُدعُوا اللهَ وَ اَنتم مُوقِنونَ بِالاِجابَهِ وَاعلَموا اَنَّ اللهَ لا يَستَجِيبُ دُعاءَ مِن قَلبِ غافِلٍ لاه؛خدا را بخوانيد و به اجابت دعاي خود يقين داشته باشيد و بدانيد که خداوند دعا را از قلب غافل بي خبر نمي پذيرد.(کنزالعمال، ج۲، ص۷۲)
    
    برخي زمينه هاي اجابت دعا
    چنانکه گفته شد از مهم ترين و اساسي ترين زمينه هاي دعا، معرفت و شناخت نسبت به فقر خود و غناي الهي، اخلاص و خلوص و درک اضطرار واقعي انسان به خداوند است.
    اما اگر بخواهيم دعاهاي ما استجابت شود و از سوي خداوند رد نشود، مي بايست کارهاي ما مورد رضايت خداوندي باشد که نيت خالص و اعمال صالح بنياد اين رضايت الهي است. از اين رو مشرکان و کافران پس از کشف الغطاء در هنگام احتضار و مرگ خواهان بازگشت براي جلب رضايت الهي از طريق اعمال صالح مي شوند.(مومنون، آيات ۹۹ و ۱۰۰)
    امام حسن مجتبي(ع) درباره خشنودي خدا و نقش آن در استجابت دعا مي فرمايد: انَا الضّامِنُ لِمَن لَم يَهجُس في قَلبِهِ إِلاَّ الرِّضا اَن يَدعُوَ اللّه فَيُستَجابَ لَهُ؛ کسي که در دلش هوايي جز خشنودي خدا خطور نکند، من ضمانت مي کنم که خداوند دعايش را مستجاب کند. (کافي، ج۲، ص۶۲، ح۱۱)
    البته معرفت و شناخت مراتبي دارد، هر چه معرفت انسان بالاتر باشد و از علم حصولي به حضوري و در حضوري و شهودي از علم اليقين به سوي عين اليقين و از آن به سوي حق اليقين برود، درجه خلوص و نيز ايمان و کيفيت عمل صالح تغيير مي يابد.
    دعا در حق خود مستجاب است ولي اجابت سريعتر دعا در غياب ديگران براي آنان است. اگر هر مومني در غياب ديگري در حق او دعا کند، آن ديگري نيز در حق او دعا خواهد کرد و اين گونه حوائج و درخواست هاي شما نيز برآورده مي شود. بنابراين التماس دعا داشتن خوب است و هر کسي بکوشد تا التماس دعا داشته باشد و در حق ديگري نيز دعا کند تا در حق او دعا شده و اجابت گردد. پيامبر(ص) مي فرمايد: لَيسَ شَيْ ءٌ اَسرَعَ إِجابَهً مِن دَعوَهِ غائِبٍ لِغائِبٍ؛ هيچ دعايي زودتر از دعايي که انسان در غياب کسي مي کند، مستجاب نمي شود.(بحارالانوار، ج۹۳، ص۳۵۹، ح۱۷)
    امام موسي کاظم(ع) از مصاديق دعاي سريع الاجابه، دعا در حق ديگري دانسته و فرموده است: اوشَک دَعوَهً وَ اسرَعُ إجابَهُ دُعاءُ المَرءِ لاِخيهِ بِظَهرِ الغَيبِ؛دعايي که بيشتر اميد اجابت آن مي رود و زودتر به اجابت مي رسد، دعا براي برادر ديني است در پشت سر او.(اصول کافي، ج۱، ص۵۲)
    پيامبر(ص) برطرف کردن گرفتاري مردم را عامل مهم در استجابت دعا از سوي خداوند مي داند و مي فرمايد: مَن اَرادَ ان تُستَجابَ دَعوَتُهُ وَاَن تُکشَفَ کُربَتُهُ فَليُفَرِّج عَن مُعسِرٍ؛ هر کس مي خواهد دعايش مستجاب شود و غمش از بين برود بايد گره از کار گرفتاري باز کند.(نهج الفصاحه، ح ۲۹۶۱)
    حضرت رسول(ص) در بيان شرايط اجابت دعا، حالت تضرع و رقت قلب را مورد توجه قرار مي دهد، زيرا اين امر نشانه اي از استغاثه و عدم تکبر و استکبار است. بر اساس آموزه هاي قرآني مستکبران اهل دعا و نيايش نيستند و خود را غني دانسته و از دعا گريزان هستند.(غافر، آيه ۶۰) کسي که استکبار نمي ورزد اهل خضوع و تضرع است و قلب او در گرو محبت و رحمت الهي است. پيامبر(ص) دعا هنگام رقت قلب را موثر مي داند و مي فرمايد: اِغتَنِمُوا الدُّعاءَ عِندَ الرِّقَّهِ فَإِنَّها رَحمَهٌ؛ دعا کردن در هنگام رقّت قلب را غنيمت شمريد، که رقت قلب، رحمت است.(بحارالانوار، ج۹۳، ص۳۴۷، ح۱۴)
    امام باقر(ع) مي فرمايد که دعا نزد قبر حسين(ع) يکي از زمينه هاي اجابت دعاست. حسين، بزرگ مرد کربلا، مظلوم و رنجيده خاطر و لب تشنه و مصيب زده به شهادت رسيد. پس خداوند، به ذات خود، قسم ياد کرد که هيچ مصيبت زده و رنجيده خاطر و گنهکار و اندوهناک و تشنه اي و هيچ بَلا ديده اي به خدا روي نمي آورد و نزد قبر حسين(ع) دعا نمي کند و آن حضرت را به درگاه خدا شفيع نمي سازد، مگر اينکه خداوند، اندوهش را برطرف و حاجاتش را برآورده مي کند و گناهش را مي بخشد و عمرش را طولاني و روزي اش را گسترده مي سازد. پس اي اهل بينش، درس بگيريد! (بحارالانوار، ج ۱۰۱، ص ۴۶، ح ۵)
    دعايي که همراه با بسم الله است رد نمي شود؛ زيرا اين نشانه آگاهي و معرفت شخص در حق خداوند است که هر چيزي را از خدا مي داند و از او مي خواهد. پيامبر(ص) مي فرمايد: لا يُرَدُّ دُعاءٌ اَوَّلُهُ بِسْمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ؛ دعايي که با بسم اللّه الرحمن الرحيم شروع شود، رد نمي شود.(الدعوات، ص ۵۲)
    البته بايد توجه داشت که مراد از اين سخن آن است که همه شرايط براي استجابت فراهم آيد که شامل معرفت، اضطرار، تواضع و خشوع، بندگي، اخلاص ، عمل صالح و مانند آن است. از اين رو که مثلا پيامبر(ص) در جايي ديگر مسئله حلال خوري را به عنوان يکي از شرايط اجابت بيان مي کند و مي فرمايد که حلال خوري نقش مهمي در استجابت دعا دارد. چنانکه مي فرمايد: يا عَليُّ مَن اَکَلَ الحَلالَ صَفادينُهُ، وَرَقَّ قَلبُهُ، وَدَمِعَت عَيناهُ مِن خَشيَهِ اللّه تَعالي وَلَم يَکُن لِدَعوَتِهِ حِجابٌ؛اي علي هر کس حلال بخورد، دينش صفا مي يابد، رقّت قلب پيدا مي کند، چشمانش از ترس خداوند متعال پر اشک مي شود و براي (استجابت) دعايش مانعي نمي باشد.(ميراث حديث، ج۲، ص۱۸، ح۲)
    دعاي کساني که اعمال صالح انجام مي دهند اجابت مي شود. از جمله دعاي پس از نماز يا دعاي روزه داران در هنگام افطار اجابت مي شود؛ زيرا اينها از اعمال صالح است. امام کاظم(ع) فرمود: دعوه الصائم تستجاب عند افطاره؛دعاي شخص روزه دار هنگام افطار مستجاب مي شود. (بحار الانوار، ج ۹۲، ص ۲۵۵، ح ۳۳)
    
    علت عدم اجابت يا تاخير در اجابت
    انساني که داراي معرفت حقيقي نسبت به خود و خداست، همواره آنچه رضايت خداوند است را مد نظر قرار مي دهد که همان عمل صالح است. و از هر گونه اموري که ناپسند و زشت وگناه است دوري مي کند؛ چرا که مي داند که اعمال صالح موجب خشنودي خدا و اجابت دعاست و اعمال بد و زشت مانع از آن خواهد بود. امام صادق(ع) به عنوان نمونه استجابت دعا را با مال حلال و مانع آن را حرام خواري بيان مي کند و مي فرمايد: إذا ارادَ اَحَدُکُم اَن يُستَجابَ لَهُ فَليُطَيِّب کَسبَهُ وَليَخرُج مِن مَظالِمِ النّاسِ ، وَ إِنَّ اللّه لا يَرفَعُ إِلَيهِ دُعاء عَبدٍ وَفي بَطنِهِ حَرامٌ اَو عِندَهُ مَظلَمَهٌ لاِحَدٍ مِن خَلقِهِ؛ هر کس بخواهد دعايش مستجاب شود، بايد کسب خود را حلال کند و حق مردم را بپردازد. دعاي هيچ بنده اي که مال حرام در شکمش باشد يا حق کسي بر گردنش باشد، به درگاه خدا بالا نمي رود. (بحارالانوار، ج۹۳، ص۳۲۱، ح۳۱)
    البته هميشه علت اجابت ظاهري يا تاخير در اجابت اين امر نيست؛ چرا که گاه خداوند اجابت کرده ولي دست نگه داشته و با تاخير مي دهد تا بنده خود را بيش از پيش خالص گرداند و به خداوند تقرب جويد؛ زيرا خداوند با بلاء و ابتلاء بر آن است تا ظرفيت وجودي بنده افزايش يابد و تحمل و صبر او بيشتر شود و به کمالات بالاتري دست يابد. آن حضرت درباره علت تاخير در استجابت دعا نيز مي فرمايد: إِنَّ العَبدَ لَيَدعو فَيَقولُ اللّه عَزَّوَجَلَّ لِلمَلَکَينِ: قَدِ استَجَبتُ لَهُ وَلکِنِ احبَسوهُ بِحاجَتِهِ ، فَإِنّي اُحِبُّ اَن اَسمَعَ صَوتَهُ وَ إِنَّ العَبدَ لَيَدعو فَيَقولُ اللّه تَبارَکَ وَتَعالي: عَجِّلوا لَهُ حاجَتَهُ فَإِنّي اُبغِضُ صَوتَهُ؛ هر آينه بنده دعا مي کند و خداوند عزوجل به دو فرشته مي فرمايد: من دعاي او را مستجاب کردم اما حاجتش را نگهداريد، زيرا دوست دارم صداي او را بشنوم و همانا بنده دعا مي کند و خداوند تبارک و تعالي مي فرمايد: زود خواسته اش را برآوريد که من خوش ندارم صداي او را بشنوم.(کافي، ج۲، ص۴۸۹، ح۳)
    علل ديگري براي برآورده نشدن دعاها در آيات و روايات بيان شده است. از جمله امام علي(ع) مي فرمايد: گاه چيزي را (از خدا) مي خواهي اما به تو داده نمي شود و دير يا زود بهتر از آن به تو داده مي شود، يا به خاطر آنچه خير و مصلحت تو در آن است از برآورده شدن خواسته ات دريغ مي شود، زيرا بسا خواسته اي که اگر برآورده شود به نابودي و تباهي دين تو مي انجامد، پس، چيزي بخواه که زيبايي و نيکي اش برايت مي ماند و پيامد سوئي ندارد.(نهج البلاغه، نامه ۳۱)
    همان گونه که عمل صالح عامل اجابت و حتي تعجيل در اجابت است، گناه عامل عدم اجابت دعاست. امام علي(ع) فرموده است: لا تَستَبطيِء إجابَهَ دُعائِکَ وَ قَد سَدَدتَ طَريقَهُ بالذُّنوبِ؛اجابت دعايت را دير مپندار، در حالي که خودت با گناه راه اجابت آن را بسته اي.(غررالحکم و دررالکلم ح ۱۰۳۲۹)
    نافرماني از والدين موجب حبس دعا ست. امام صادق(ع) مي فرمايد: گناهي که نعمت ها را تغيير مي دهد، تجاوز به حقوق ديگران است. گناهي که پشيماني مي آورد، قتل است. گناهي که گرفتاري ايجاد مي کند، ظلم است. گناهي که آبرو مي بَرد، شرابخواري است. گناهي که جلوي روزي را مي گيرد، زناست. گناهي که مرگ را شتاب مي بخشد، قطع رابطه با خويشان است. گناهي که مانع استجابت دعا مي شود و زندگي را تيره و تار مي کند، نافرماني از پدر مادر است.(علل الشرايع، ج ۲، ص ۵۸۴)
    
    آثار و نقش دعا در زندگي
    در آيات و روايات براي دعا تاثيرات شگرفي در زندگي مادي و معنوي و نيز دنيوي و اخروي انسان بيان شده است. از جمله در آيات قرآن براي دعا، آثاري چون تامين خواسته هاي درخواست کنندگان نيازمند(ابراهيم، آيه ۳۴؛ طه، آيات ۲۵ تا ۳۶)، جلب رحمت خداوند(اعراف، آيات ۵۶ و ۱۵۶)، درمان بيماري ها(انبياء، ايات ۸۳ و ۸۴؛ ص ، آيات ۴۱ تا ۴۳)، رفع و نجات از غم و اندوه(انبياء، آيه ۷۶)، رفع بلاها و دشواريها و گرفتاري ها(انعام، آيات ۴۰ و ۴۱)، مصونيت از گناه و انحرافات(يوسف، آيات ۳۳ و ۳۴)، برخورداري از امداد الهي(بقره، آيات ۲۵۰ و ۲۵۱)، آمرزش گناهان (بقره، آيه ۵۸)، آبرومندي در قيامت (آل عمران، آيات ۱۹۰ تا ۱۹۵) و هر مشکل و درد دنيوي از مادي و معنوي تا جلب نعمت و رفع بلا و دفع بلا بيان شده است.
    در آيات و روايات ده ها اثر براي دعا بيان شده است. چنانکه گفته شد دعا يکي از علل از بين برنده درد و بيماري در انسان است. پيامبر(ص) نيز درباره اين نقش و تاثير دعا در زندگي مي فرمايد: اَلصَّدَقَهُ تَدفَعُ البَلاءَ وَ هِيَ اَنجَحُ دَواءٍ وَ تَدفَعُ القَضاءَ وَ قَد اُبرِمَ اِبراما وَ لا يَذهَبُ بِالدواءِ اِلاَّ الدُّعاءُ وَ الصَّدَقَهُ؛صدقه بلا را برطرف مي کند و موثرترينِ داروست. همچنين، قضاي حتمي را برمي گرداند و درد و بيماري ها را چيزي جز دعا و صدقه از بين نمي برد.(بحارالانوار، ج۹۳، ص ۱۳۷، ح ۷۱)
    اينها نمونه هايي از مباحثي است که در آيات و روايات درباره دعا بيان شده است. همين مقدار به خوبي نشان مي دهد که دعا چه جايگاه مهمي در عبادت و بندگي دارد و تا چه اندازه در زندگي انسان ها تاثير مي گذارد و دنيا و آخرت ايشان را متاثر مي سازد.
    دعا؛ نمايش بندگي / گفتاري در اهميت و زمينه هاي دعا و نقش آن در زندگي
    


 روزنامه كيهان، شماره 21928 به تاريخ 24/3/97، صفحه 6 (معارف)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 23 بار
    



آثار ديگري از "علي پوريا"

  حمايت از مظلوم، نگاه قرآن به سياست خارجي
علي پوريا، كيهان 26/4/97
مشاهده متن    
  سنت جاهلي چهارشنبه سوري
علي پوريا، كيهان 20/12/96
مشاهده متن    
  آسيب شناسي اقتصاد از منظر قرآن
علي پوريا، كيهان 5/12/96
مشاهده متن    
  اصول اقتصاد اسلامي از منظر قرآن
علي پوريا، كيهان 3/12/96
مشاهده متن    
  اطاعت امت از رهبري جامعه راهكار گذر از فتنه ها و بحران ها
علي پوريا، كيهان 1/11/96
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
نشريه تحقيقات مالي
متن مطالب شماره 51، پاييز 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است