|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد97/8/5: گفت و گو با مهدي كرم پور، كارگردان فيلم «سوفي و ديوانه»: كاش مي توانستم شعر بگويم...
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4226
سه شنبه 15 آبان 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

خدمات سايت




 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 4218 5/8/97 > صفحه 7 (جلد دوم) > متن
 
      


گفت و گو با مهدي كرم پور، كارگردان فيلم «سوفي و ديوانه»: كاش مي توانستم شعر بگويم...


نويسنده: تينا جلالي

«سوفي و ديوانه» كه پنجمين فيلم كارنامه مهدي كرم پور است اين روزها در سينماهاي محدودي نمايش دارد. فيلمي است كه در فضاي آرام، با پرهيز از هر گونه تنش و خشونت براي مخاطب روايت مي شود. قصه فيلم درباه دختر زنداني است كه يك روز از زندان مرخصي دارد، بيرون مي آيد كه يك نفر را بكشد اما در نهايت وقتي شب به زندان برمي گردد باعث نجات يك انسان مي شود نه مرگ. همين قصه به ظاهر ساده يك نوع پيچيدگي در داستان دارد كه براي مخاطباني كه سينما را با رويكردي خاص دنبال مي كنند قطعا جذاب خواهد بود.سواي از اين نكته، «سوفي و ديوانه» نمايي دوست داشتني از شهر تهران مقابل ديدگان مخاطب قرار مي دهد. دو شخصيت اصلي قصه با بازي به آفريد غفاري و امير جعفري در نقش هاي سوفي و امير، حين گفت وگويي كه با هم دارند از مكان هاي تاريخي تهران و خيابان هاي گذر هرروزه مردم رد مي شوند و از همين رو كارگردان ميزانسن دلپذيري را براي فيلم ترسيم مي كند. در «سوفي و ديوانه» تهران كاراكتر سوم فيلم است؛ حال آنكه بسياري از فيلم ها اصلا لوكيشن و جغرافيا ندارند؛ البته اين مساله به عدم شناخت كافي يا دشواري به تصوير كشيدن چنين صحنه هايي و شرايط توليد يا حتي عدم علاقه فيلمسازان هم مربوطه مي شود اما كرم پور، كارگردان فيلم سوفي و ديوانه معتقد است كشورش را ده به ده خوب مي شناسد. او مي گويد تهران را كه زادگاه او است بسيار دوست دارد و اساسا تهران شناسنامه سه فيلم آخر او به حساب مي آيد. كرم پور همچنين درباره نوع روايت فيلمش مي گويد: «اين مهم است كه از لابه لاي اين همه حرف و تفسير و تصوير جهاني از نگاه يك نويسنده، هنرمند يا فيلمساز اينجايي از محيط و مردمش ديده شود؛ البته كه كاش مي توانستم شعر بگويم و زحمت اين همه كار توليدي و گروهي سخت در خيابان ها را براي خود نخرم.»با اين كارگردان درباره ساختار فيلم جديدش و وضعيت اكران آن در سينما ها گفت وگويي انجام داديم كه از نظر مي گذرانيد.

دوست دارم بحث را از اينجا آغاز كنيم كه كشورهاي خارجي ميليون ها دلار خرج مي كنند تا زيبايي هاي كشور و شهرهاي شان را به هر ترتيب كه شده به مخاطب و مردم نشان دهند. اما چرا اين اتفاق را در سينماي ايران شاهد نيستيم و در كنار اين مساله، ثبت فضاهاي كنوني تهران نكته مهمي است؛ به گونه اي كه فضاي كلانشهر تهران در سال 95، 40 سال بعد براي مردم جذاب خواهد بود. اما اين نكته در خيلي از فيلم ها مورد غفلت قرار مي گيرد و حتي فيلم هاي ايراني گاه هيچ جغرافياي مشخصي ندارند، شهر در فيلم هاي شما هميشه كاراكتر دارد و در اين فيلم ظاهرا نقش كليدي ايفا مي كند. دوست داريد فيلم هاي تان سندي باشند از تهران براي ديگران يا حتي آيندگان؟

خوشحال مي شوم اگر فيلم هايم محل رجوع شوند، اما در مورد جغرافيا بايد بگويم ما در محيط پيراموني مان است كه معنا پيدا مي كنيم، كاراكترهاي يك فيلم هم همين طور...مگر مي شود لندن يا پاريس را از بزرگ ترين رمان هايي كه نوشته شده حذف كرد يا رم و نيويورك را كه حتي اگر نرفته باشيد تكه تكه اش را در فيلم ها ديده ايد. اينها شناسنامه فرهنگي بسياري از آثار هنري جهان هستند كه ما به دلايل مختلفي ازجمله عدم شناخت كافي يا دشواري به تصوير كشيدن و شرايط توليد يا حتي عدم علاقه فيلمسازان از تصاوير فيلم ما حذف شده اند يا به راحتي ناديده گرفته مي شوند.

شناخت كافي و دشواري به تصوير كشيدن دو مقوله مهم به شمار مي رود.

من كشورم را ده به ده خوب مي شناسم و تهران را كه زادگاه من است بسيار دوست دارم. اساسا تهران شناسنامه سه فيلم آخر من است.

نكته مهم ديگر در مورد فيلم هاي شما استفاده از ديالوگ هايي است كه ماندگار شده. ديالوگي كه در فيلم «پل چوبي» بين بهرام رادان و هديه تهراني ردوبدل مي شود همچنان در فضاي مجازي ميان كاربران دست به دست مي شود، نظير اينكه (عشق يعني حالت خوب باشه) و... از فيلم هاي «جايي ديگر» و «چه كسي امير را كشت» هم ديالوگ به يادگار مانده...ديالوگ نويسي هميشه وجه خاص آثارتان بوده، ظاهرا اين يكي كه ديگر بر اساس گفت وگو نوشته شده است؟

كلام در فرهنگ كهن ايران قدرت داشته. ما ملت حكايات و جملات و تذكره ها و شعر هستيم. گاهي قديمي ها مي گفتند نگوييد مرغ آمين در راه است، مي شود. اگر ديروز فلاسفه در غرب نوانديشان جامعه نو بودند امروز زبان شناسان اين نقش را به عهده گرفته اند. نوام چامسكي در امريكا را ببينيد، او بي شك يكي از بزرگ ترين متفكرين جهان نو است. اما در مورد فيلم هايم بله كلام و فرم ادا كردن و وزن و بار معنايي واژه ها را بارها صيقل مي زنيم تا به نتيجه دلخواه برسند، اين حتي در سجاوندي نوشتاري متن هايم هم برايم اهميت دارد. در نثري كه مي نويسم يك تربيت قديمي است كه شايد از مطالعه متون كهن بيايد و البته ارادت و مطالعه ام در زبان فارسي و اعتقادم به كلام و واژه ها.

در مورد فيلم «سوفي و ديوانه» دوست دارم از نقش اول فيلم تان به آفريد غفاريان صحبت كنيم، او اگرچه چهره نيست اما بيانش شيرين و دلپذير است و بازي اش به دل مي نشيند...انتخابش قطعا يك نوع ريسك بود؟

براي ايفاي اين نقش دلم مي خواست كسي آن را بازي كند كه هيچ سبقه اي در فيلم هاي ديگر از او نداشته باشيم. يك چهره بكر و تازه كه در ضمن از عهده آن همه ديالوگ بربيايد و بتواند در آن شلوغي هاي بازار و مناطق پررفت وآمد شهري تمركزش را حفظ كند و خانم غفاريان از عهده اين مهم به خوبي برآمدند.من به كار كردن و تمرين با بازيگرانم بسيار اهميت مي دهم؛ البته معتقدم انتخاب درست مي تواند رفتن نيمي از مسير باشد.

ويژگي ديگر فيلم «سوفي و ديوانه» اين است كه ما شخصيت ها را لمس مي كنيم. سوفي را در اغلب نقاط اين شهر، در مترو يا كوچه پس كوچه هاي شهر مي بينيم. اين كاراكتر از خودمان است. چطور اين شخصيت عجيب، باورپذير مي شود؟

سوفي از ناخودآگاه ما مي آيد و تبلور يك خواست دروني است كه تجسم يافته. سوفي هرروز همراه ما است، كنار ما است حتي اگر فراموشش كنيم وقتي ببينيمش او را مي شناسيم. اما در بعد بيروني يك انسان است شايد با يك گناه كوچك كه درگذشته مرتكب شده و بايد كه از قفس بيرون بيايد و با گناهانش مواجه شود، مثل داستان هايش، مثل مگي.

« سوفي و ديوانه» در فضاي آرامي داستان خود را براي مخاطب تعريف مي كند. دور از خشونت، با پرهيز از هياهو... روح شاعرانه در فيلم حاكم است. موافقيد؟

در جهان تيترهاي داغ رسانه ها و فيلم هاي تبليغاتي تلويزيون ها و سرعت سير حوادث بسيار دشوار است كه از طمانينه و آرامش حرف بزني و به نگاه به درون كسي را دعوت كني...اما از نظر من اين الزام اينجا و اكنون ماست. براي همه ما و اين مهم است كه از لابه لاي اين همه حرف و تفسير و تصوير جهاني از نگاه يك نويسنده، هنرمند يا فيلمساز اينجايي از محيط و مردمش ديده شود؛ البته كه كاش مي توانستم شعر بگويم و زحمت اين همه كار توليدي و گروهي سخت در خيابان ها را براي خود نخرم.

جناب كرم پور با توجه به وضعيت بغرنج اكران فيلم هاي اجتماعي، «سوفي و ديوانه» مي توانست در زمان بهتري هم اكران شود، چرا بيشتر صبر نكرديد براي اكران اين فيلم؟

چقدر ديگر صبر مي كرديم؟! فيلم در سال 95 ساخته شده و من فكر مي كردم موج فيلم هاي تجاري سال 96 فرو خواهد نشست. يك بار هم در پاييز سال گذشته از اكران انصراف دادم. به هرحال فصل اكران فيلم هاي اينچنيني در هيچ جاي جهان در شش ماهه اول سال نيست. اما ظاهرا اين روند ادامه دار است و همه هم در به وجود آمدن و حفظ اين فضا اجماع دارند. ديگر بايد اكران مي شد. حداقل ما اعتراض مان را به اين فضاي يكسان و اتحاد شوم ضد فرهنگي اعلام كرديم.

اما از سال 89 به اين طرف ديگر در سمت هاي اجرايي صنفي فعاليتي نداشتيد چرا؟ چون ملال آور و خسته كننده بود يا پاسخگويي به انواع و اقسام توقعات خاص در اين عناوين شما را آزار مي داد؟

اصولا من به فعاليت هاي اجتماعي و نگاه راهبردي به كار و حرفه و مردم و كشورم علاقه داشتم و شايد هنوز هم دارم. اما بعد از مدتي ايده آليسم ذهني تو با واقعيت بيروني تطابق پيدا نمي كند و خسته و افسرده مي شوي. پنهان نمي كنم كه هنوز هم اين حس در من وجود دارد اما هجمه ها و نابساماني ها و بيشتر از همه نهادينه شدن رياكاري و دروغ و حسادت آزارم داده و مي دهد.

سال هاي دور كه با شما مصاحبه كردم به عكس فيلم هاي تجاري، براي فيلم هاي فرهنگي به طول زمان اكران در سينما توجه داشتيد و استراتژي شما اين بود كه بعضي فيلم ها در طول زمان مخاطب خود را به دست مي آورند و نيازمند زمان بيشتري براي پيدا كردن مخاطبين خود هستند؛ درحالي كه فيلم هاي گيشه در كوتاه مدت با تعداد بالاي سينما مي تواند به مخاطب دست پيدا كند. در حال حاضر برعكس است. فيلم هايي كه بلافاصله مخاطب خود را هم جذب مي كنند (كمدي) در مدت زمان زيادي در سينماها نمايش داده مي شوند! شما كه چند دوره رياست شوراي صنفي نمايش را هم بر عهده داشتيد، تحليل تان در اين باره چيست؟

 تا قبل از حضور من در سمت رياست شوراي صنفي همه فيلم ها تنها مي توانستند در 14 سالن سينما در مدت طولاني به نمايش دربيايند، من به كمك دوستانم اين نمودار را معكوس كردم و تفكيك قايل شدم؛ به اين مفهوم كه فيلم هاي مخاطب عام مي توانستند در هر چند سالني كه به آنها داده مي شود اما در زمان محدودتر به نمايش درآيند. اين شكل اكران عرضي به تهيه كننده هم اين فرصت را مي داد كه در زمان كم تر هزينه تبليغات كند اما به شكل وسيع تري فيلمش را اكران كند اما براي نمايش آثار خاص و هنري بايد تعداد سالن هاي كم تر اما مدت بيشتر به آنها فرصت داده شود تا فيلم مخاطبينش را پيدا كند. حالا كه ديگر از كارشناسي خبري نيست، ظاهرا همه چيز در خدمت فروش بالاتر قرارگرفته و هدف سودآوري صرف است. طول و عرض اكران براي از ما بهتران!

كاملا پذيرفتني است كه فيلم هاي كمدي مخاطب بيشتري به سينماها جذب مي كنند. اما اين پرسش همواره مطرح است كه تكليف فيلم هايي نظير «سوفي و ديوانه»، «عرق سرد»، «جاده قديم» در اكران چه مي شود؟ اين نوع فيلم ها بايد مورد حمايت سينما داران قرار گيرند. همه سينما كه نبايد تحت سلطه فيلم هاي كمدي دربيايد. اين جملات بخش هايي از صحبت هاي اغلب همكاران شما است كه به صورت گلايه با ما مطرح مي كنند. نظر شما چيست؟

من گلايه اي ندارم. لابد اولويت ها عوض شده اند و ما در غار مانده ايم! و نكته ديگر اينكه شعارها با عملكرد نمي خواند. ما هم يا بايد خودمان را عوض كنيم يا اگر بخواهيم سر موضع مان بايستيم و آسيب نبينيم برويم جايي ديگر كه سكه مان هنوز رونق دارد. اصلا شايد هدف هم همين است. ريل گذاري ها عوض شده...وقتي همه خواب بوديم!

از راهكار خوب بليت نيم بها هم استفاده كرديد. پيشنهاد شما بود؟

 بله. البته همانطور كه مي دانيد صاحبان آثار و سينما داران در اكران فيلم ها در سينماها شريك هستند. طبيعي است كه بايد به صورت توافقي اتفاق مي افتاد و هر سينمايي كه پيشنهاد مرا قبول كرد اين اتفاق در آن سينما افتاد. در جهان هم همه فيلم ها به يك قيمت عرضه نمي شوند. مثل هر چيز ديگر هر جنسي يك قيمت دارد، زماني كه در شوراي صنفي بودم تغييرات بنيادي را ايجاد كردم كه دو تا از اين تغييرات هم كه در برنامه ام بود و فرصت نشد حذف سرگروه ها و انجام قيمت بليت شناور سينماها بود كه متاسفانه هنوز هم انجام نشده است. در اين مورد خاص هم فكر كردم هر كس هر جا هست بايد از خودش شروع كند. در اين بحران اقتصادي به جاي غر زدن خواستم بگويم مي شود يك كار فرهنگي و حتي نمادين كرد كه اثر اجتماعي هم داشته باشد؛ به اين معنا كه همه مي توانيم از خودمان شروع كنيم و كمكي هرچند كوچك به ديگران كنيم و كمك حال هم باشيم. ما در كنار هم يك ملتيم كه بايد بر مشكلاتش غلبه كند.

به نظر مي رسد فيلم «سوفي و ديوانه» قابليت نمايش در گروه هنر و تجربه را داشت.

نفس ديده شدن فيلم هاي خاصي كه اثر فرهنگي دارند و متاسفانه به قفسه ها و آرشيوها سپرده مي شوند آن هم در شكل اكران طولي، هم در محتوا هم در شكل ارايه طبيعتا اتفاقي است كه با نوع فيلمسازي من در اين دو دهه و نگاهم به سينما و اكران همخواني دارد و اتفاق خوبي است. اشكال آنجاست كه هنر و تجربه بايد هويت مستقل از سانس هاي بسيار محدودي كه در اختيارش قرار دارد پيدا كند. نبايد به محلي براي از سر باز كردن فيلمسازان متفاوت از سر دولت تبديل شود.

«هنر و تجربه» امروز به جايگاه خوبي در ميان اهالي سينما رسيده است.

من با تقويت و رسيدن به جايگاه مناسبش موافقم. بايد هويت مكاني پيدا كنند و هر كس كه مشتري اين نوع آثار است بايد آدرس مشخص آن را بتواند پيدا كند. آنها به سينمايي مستقل و با كاراكتر معين نياز دارند تا عرضه كننده و مخاطبين شان كنار هم رشد كنند. در غير اين صورت به شكل مزاحم سينماي جريان اصلي قلمداد مي شوند و بعد به راحتي به جرم نداشتن مخاطب وسيع حذف مي شوند. اينها راهكارهايي است كه هنوز تحقق نيافته اما با همه اينها به لطف مسوولان گروه «هنر و تجربه» اكران «سوفي و ديوانه» در اين گروه سينمايي ادامه دارد.

گفت و گو با مهدي كرم پور، كارگردان فيلم «سوفي و ديوانه»: كاش مي توانستم شعر بگويم...


 روزنامه اعتماد، شماره 4218 به تاريخ 5/8/97، صفحه 7 (جلد دوم)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 9 بار
    



آثار ديگري از " تينا جلالي"

  سينما يعني ژانر «نوآر» / گفت و گو با فرزاد موتمن، كارگردان فيلم «آخرين بار كي سحر را ديدي؟»
تينا جلالي، اعتماد 8/7/97
مشاهده متن    
  سينماي ايران و تنها جشنواره معتبرش / ميز گردي درباره حذف بخش« نگاه نو»
تينا جلالي، اعتماد 5/7/97
مشاهده متن    
  همه در خدمت گيشه / تحليلي بر گيشه 61 ميلياردي سينما در تابستان
تينا جلالي، اعتماد 2/7/97
مشاهده متن    
  نمي خواهم به باورهايم خيانت كنم / گفت و گو با سعيد ابراهيمي فر، كارگردان فيلم خاطره انگيز «ناروني»
تينا جلالي، اعتماد 26/6/97
مشاهده متن    
  با بي طرفي مستندساز مخالفم / گفت و گو با سيداحسان عمادي، كارگردان «رزم آرا، يك دوسيه مسكوت»
تينا جلالي، اعتماد 24/6/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
ماهنامه علوم زمين و معدن
متن مطالب شماره 150، مهر 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است