|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد97/10/10: شهاب آگاهي، كارگردان نمايش «پرومته/طاعون» در گفت وگو با «اعتماد»:طاعون جدال قدرت را جمع مي كند
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4274
شنبه 15 دي 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 4270 10/10/97 > صفحه 8 (هنر و ادبيات) > متن
 
      


شهاب آگاهي، كارگردان نمايش «پرومته/طاعون» در گفت وگو با «اعتماد»:طاعون جدال قدرت را جمع مي كند


نويسنده: بابك احمدي

مواجهه با اجراهاي گروه تئاتر «بين» براي من واجد همان كيفيتي است كه در نگاه اول از نام گروه به ذهن متبادر مي شود. بين، ميانه، عدم قطعيت. پروژه هاي اين گروه مثل هر گروه ديگري كه كار خود را با شيوه تمرين و تغيير مدام به صحنه مي آورند در طول زمان شكل مي گيرد. به اين معني كه شماي تماشاگر وقتي به تماشاي كار مي نشينيد نبايد انتظار ديدن يك اجراي چارچوب بندي شده قطعي با مولفه هاي كلاسيك و منطق ارسطويي را داشته باشيد. واقعيت را بخواهيد اولين بار شبي به تماشاي كار نشستم كه از يك ماراتن تئاتري مي آمدم و آخرين آنها «پرومته/طاعون» شهاب آگاهي بود. نتيجه؟ ميزاني نارضايتي از چيزي كه ديده بودم! ولي هرچه زمان گذشت، متوجه شدم چيزي در كار برايم باقي مانده كه با خودم حمل مي كنم. اتمسفري كه اجراگرها آن شب تا حدي موفق به ساختنش شدند و البته تصاوير بديع ناشي از طراحي صحنه به يادماندني شيما ميرحميدي. اينكه طاعون ما را با خود خواهد برد كمي ترسناك بود ولي در نهايت يك روزنه اميد هم وجود داشت كه سايه قدرت طبيعت بخشاينده روي سر همه ما قرار دارد و همه چيز را دربرخواهد گرفت. گفت وگو با شهاب آگاهي سرپرست گروه تئاتر «بين» را در ادامه بخوانيد.

مي دانم كه ساخت وساز اين اجرا حدود دو سال طول كشيده ولي مي خواهم بدانم در اين مدت دقيقا چه اتفاقي افتاد؟

اگر بخواهم بگويم چقدر كار شد كه به اين متن و اجرا برسيم بايد بگويم در طول تاسيس گروه تا امروز تجربه هايي اندوختيم و پيش آمديم. در حقيقت هنوز مشكوكم كه بگويم ما يك گروه تجربي هستيم يا يك گروه پژوهشي، كمااينكه اين دو فاصله چنداني از يكديگر ندارند. ولي ما در اجراهاي پيشين يك تجربه هايي به دست آورديم كه وقتي دو سال قبل قصد شروع اين پروژه را داشتيم چند سوال برايم مطرح شد. خودمان را در اين وضعيت احساس مي كرديم كه به تكنيك مورد نظرمان دست يافته ايم، زيبايي شناسي خودمان را ساخته ايم و يكسري حوزه هاي اجرايي تازه را هم به اجرا اضافه كرده ايم. مانند پرفورمنس گدرينگ ها به شكلي كه خودمان برگزار مي كنيم. برايم اين پرسش به وجود آمد كه چطور مي شود بازيگر يا اجراگر را به مثابه يك شاعر ديد كه در طول زيست هنري اش مانند شاعر خروجي داشته باشد. يعني به او الهام شود و براي ما روي صحنه شعر بگويد. از اينجا به بعد بود كه به منبع الهام فكر كرديم.

نتيجه اين پرسش به كجا رسيد؟

به اينجا كه من پرسيدم منبع الهام چيست؟ پس يك جلسه هاي طولاني مدت برگزار كرديم كه ببينيم مساله اصلي چيست؟ در ادامه به اين فكر كرديم كه انسان معاصر در چه مقاطعي با دشواري مواجه مي شود. نتيجه صحبت ها به بحث خشونت رسيد. ايده ها مطرح شد و در نهايت به الگوي پرومته رسيديم. شخصيتي كه او را نقطه اي دور از زادگاهش به بند كشيده اند و خودش فكر مي كند مشغول مقاومت است. روي اين نكته كه «فكر مي كند در حال مقاومت است» تاكيد دارم. گروه شروع كرد به جمع آوري اطلاعات، از آواز گرفته تا نقاشي و رفتارهاي بدني روزمره ما انسان ها. قرار هم اين بود كه اين مواد روزمره به امكاناتي براي ساخت وساز تئاتر به شكلي فرا روزمره تبديل شود. سال گذشته نمايشي در جشنواره تئاتر فجر اجرا كرديم به اسم «و يا پرومته» در واقع سال اولي كه روي پروژه انسان معاصر كار مي كرديم، موضوع شهيد ذهن مان را به خودش مشغول كرده بود. اين شهيد هم مي تواند با هر تعريفي باشد. اما از آن پروژه رضايت چنداني نداشتيم و قرار شد با برطرف كردن ضعف هاي آن اجرا، كاري را براي اجراي عموم آماده كنيم. اين سعادتي است كه فقط با گروه رخ مي دهد. در نهايت «پرومته/طاعون» متولد شد.

و اصولا اين گشاده دستي در شما وجود دارد كه پذيراي پيشنهادهاي تازه باشيد؟

 بله، چون خيلي دنبال اين نيستم كه بگويم در مقام كارگردان قصد دارم از تمام داشته هاي صنف دفاع كنم. من يك مشاهده گرم و چيزي كه در كنار گروه آموختم جريان تقويت الهام ها براي بازيگري بود. اتصال من به تئاتر عجيب است چون فارغ التحصيل فني بودم و كسي به من نگفت بيا تئاتر كار كن. از همان ابتدا دغدغه داشتم و مي خواستم با استفاده از اين مديوم حرفي بزنم. در تمام كارهايي كه كنار بچه ها بودم چيزي براي خودم روشن تر شد. اينكه جداي از تمام بحث هاي فني مربوط به اجرا، دنبال آن هستم كه فرهنگ را فعال كنم. مي خواستم با تئاتر جامعه را فعال كنم.

امروز چطور فكر مي كنيد؟

فكر مي كنم بخش بزرگي از تلاش يك گروه براي توليد و ترويج فرهنگ فعال به اعضاي همان گروه بازمي گردد. فكر مي كنم اعضا در گروه بايد فعالانه تر رفتار كنند چون اگر گفتمان غالب، هر گفتمان غالبي، آن كاري كه دلش مي خواهد با ما مي كند به واسطه همين سكوت و بي كنشي است. پس اگر در گروه رفتار فعالانه و پرسشگر و جست وجوگر داشته باشيم و سريع همه چيز را نپذيريم در وهله اول از خودمان انسان هاي بهتري ساخته ايم. بنابراين ما شروع كرديم به فعال كردن المان هاي فرهنگي در خودمان. من تشنه و گرسنه لحظه اي هستم كه بازيگر بگويد «يك دريافت تازه دارم و مي خواهم اين اتفاق رخ دهد»، مطمئن باشيد آنجا كل دراماتورژي كار تغيير مي كند.

ولي اينجا يك نكته هم مهم مي شود. اينكه در بحث شاعرانگي بازيگر روي صحنه و دريافت الهام همه چيز به شدت مديون زيست بازيگر و كل گروه خارج از صحنه است. آيا اين گروه به آن معنا زيست خارج از صحنه متفاوتي را تجربه مي كند؟

نمي خواهم بي خود خودمان را بزرگ كنم. فكر مي كنم تا حدي اين زيست وجود دارد چون ما تمرين هاي طولاني مدت را پشت سر مي گذاريم و كنار هم حضور داريم. بچه ها در زمينه صدا، بيان و بدن تمرين هاي ويژه اي را پشت سر مي گذارند. از اين نظر مي توانم تا حدي هم ادعا كنم گروه ما تنها گروهي است كه براي پرورش بازيگر در ايران يك شيوه خاص خودش را دارد كه آن را پيگيرانه دنبال مي كند.

چه شيوه اي؟

اگر بخواهم مستقيم به تمرين ها اشاره كنم راه به جايي نمي بريم.

حداقل بگوييم به چه شيوه تمريني يا متدي نزديك مي شود؟

آنچه وجود دارد در دو كلمه قابل بيان است؛ «آماده سازي» و «تبادل». يعني مني كه صدا و بدنم را آماده كرده ام، وقتي در موقعيتي قرار مي گيرم شيوه رفتاري معمول در ايران را كه بر فرديت و تنهايي تاكيد دارد كنار مي گذارم و طور ديگري عمل مي كنم. اين طور كه دوست دارم از طرف مقابل در جامعه چيزي دريافت و آن را به زبان صحنه ترجمه كنم. مثل همان لحظه كه شاعر در جامعه با پديده اي مواجه مي شود و از آن پديده الهام مي گيرد. اينجا بازيگر يا اجراگر هم چيزي دريافت مي كند و در تمرين ها به زبان بدن ترجمه مي شود. بنابراين الهام از جهان پيرامون مي آيد. اگر سوال به وجود بيايد كه تبادل با كجا؟ من مي گويم تبادل من با شما، با شهرم، با كشورم، با جهان و در نهايت با كائنات. تفاوت اجراگرها از همين دريافت ها ناشي مي شود. يعني من از جهان داده اي مي گيرم و همان را به جهان بازمي گردانم. اينكه جهان در من باعث چه الهامي شده و چه زيستي را پيشنهاد مي دهد مهم است

شهاب آگاهي، كارگردان نمايش «پرومته/طاعون» در گفت وگو با «اعتماد»:طاعون جدال قدرت را جمع مي كند


 روزنامه اعتماد، شماره 4270 به تاريخ 10/10/97، صفحه 8 (هنر و ادبيات)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 13 بار
    



آثار ديگري از " بابك احمدي"

  نفوذ تئاتر ايران از راه كربلا به حلب و دمشق / كوروش زارعي براي كارگرداني نمايش به سوريه سفر كرد
بابك احمدي، اعتماد 27/6/97
مشاهده متن    
  صدا نداشتم / آخرين گفت و گوي سعيد كنگراني با «اعتماد»
بابك احمدي، اعتماد 24/6/97
مشاهده متن    
  سفير يك رويا از ايران تا افغانستان / گفت و گو با نازيلا احمدي كارگردان نمايش «گودي پران»
بابك احمدي، اعتماد 19/6/97
مشاهده متن    
  تئاتري كه روحش را به شيطان فروخت
بابك احمدي، اعتماد 12/6/97
مشاهده متن    
  تلخي بي پايان «شازده كوچولو» / گروه تئاتر «دن كيشوت» از ديروز تا امروز
بابك احمدي، اعتماد 5/6/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر
 جستجوی مطالب
کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:
همه مجلات عضو
مجلات علمی مصوب
آرشيو اين روزنامه
متن روزنامه های عضو
    
جستجوی پيشرفته



 

اعتماد
ايران
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
World Sociopolitical Studies
شماره 3 (پياپي 203)
 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است