|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه شرق97/11/8: بي گناهي مجرمان يا گناه داوران
magiran.com  > روزنامه شرق >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 3394
سه شنبه 28 اسفند 1397


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2387
magiran.com > روزنامه شرق > شماره 3354 8/11/97 > صفحه 10 (يادداشت . هنر) > متن
 
      


پرده آبي 
بي گناهي مجرمان يا گناه داوران
نقدي بر نمايش «تبرئه» كار منيژه محامدي

نويسنده: رضا آشفته

«تبرئه» نمايشي مستند و اجتماعي است كه به بي گناهان زنداني، شكنجه شده و حتي اعدام شده در زندان هاي آمريكا مي پردازد. مي دانيم كه آمريكا بيشترين زنداني را در جهان دارد و اين خود نمودار آن حكايتي است كه در آن اجراي عدالت گاهي -خواه ناخواه- همراه با بي عدالتي خواهد شد. اما اين مسئله اي نيست كه منحصر به آمريكا باشد و در هر كشور و شهري به ناچار چنين ستمي بر بسياري از آدم ها تحميل خواهد شد، چون كار داوري هميشه هم سرراست نخواهد بود و گاهي خبط و خطاهايي هم بر سر راه پليس و دادگاه خواهد بود كه به ناچار منجر به اين بي عدالتي ها خواهد شد. بنابراين آنچه اين دو نويسنده آمريكايي (اريك جنسون و جسيكا بليك) بر اساس گفت وشنود از تبرئه شدگان زندان هاي آمريكا نوشته اند، مي تواند بسترساز يك پديده غيرقابل كتمان باشد و اين خود حساسيت افراد مرتبط با مجرمان را دوچندان مي كند كه با كوچك ترين خطايي ممكن است ستمي ناروا را بر يك فرد بي گناه تحميل كنند كه به سادگي هم بخشوده نخواهد شد، مگر فرد تبرئه شده اين بخشش را شامل حالشان گرداند و گاهي نيز با مرگ و فرسودگي تن و عمر ديگر هرگز فرصتي براي بخشش هم باقي نمي ماند.

منيژه محامدي مي خواهد تئاتر مستند كار كند، بنابراين زياد در قيدوبند يك اجراي تئاتري به مفهوم معمولش نيست، بلكه مي خواهد اين متن را طوري اجرا كند كه در نهايت بشود درباره وضعيت و اين نمونه هايي كه در آن بررسي شده اند، تفكر كرد. به عبارت بهتر بشود با تفكر انتقادي نسبت به چنين موضوع و مسئله اي درنگ و تامل كرد.

بنابراين او در صحنه به شكل نمادين سه قفس را در كنار هم چيده و چندين چهارپايه كه در جاهايي از كار با بازي هايي تبديل به ميزانسن هاي ساده و تركيبي مي شوند...، اما در اين بين جا داشت كه از اين قفس ها بيشتر استفاده كند، چون هر يك از اين آدم ها در درون قفس بوده اند كه نبايد مي بوده اند، اين گوياي تناقض است. تجلي اين حضور و پس از آن آزادي مي تواند بيانگر يك چالش بزرگ در حد كابوس تلقي شود، چنانچه اين نقش ها هم از آن دوران به سختي و ملال ياد مي كنند... به هرروي طراحي ميني ماليستي است، اما اين خود دليل نمي شود كه حركت ها و تركيب هايي را در دل اين قفس ها مشاهده نكنيم و اتفاقا الان بيشتر حالت ظاهري و آرايه و عاريه اي يافته است، اما با حضور بازيگران در درون قفس ها مي شد كاركرد آن را در منافات با آزادي و بيرون قفس بودن  مشاهده كرد... .

بازيگران هم نخواسته اند زياد بازي ها دروني و حسي را متجلي كنند، بلكه از بيرون به خط هاي روايي ديكته شده به آنان از سوي متن نويسان و يحتمل سفارش ها و نكته سنجي هاي منيژه محامدي بسنده كرده اند...، اما اي كاش مي شد كمي هم تخيل و حس بيشتري هم آميزه اين روايت ها و روايتگري ها بشود، هرچند تا اين حد هم ما را متوجه اصل ماجرا مي كنند و مي شود به آن نگاه انتقادي از دردناكي وضعيت رسيد كه اين خود بيانگر كاركرد دقيق تئاتر مستند است، اما باز هم حس مي شود كه تئاتر مستند در نهايت يك تئاتر است و بايد از چارچوب هاي خاص خودش نيز بهره برداري كند. شايد محمد اسكندري نمونه بارزي براي اين روايتگري ها باشد. او با كلام به درستي دست وپنجه نرم مي كند كه هم بازي اش جذاب باشد و هم روايتش گوياي داستان و مطلب باشد و هم در نهايت بتواند از احساسات به دور بماند. او در نقش نويسنده كار (اريك جنسون) به درستي زاويه ديدي بدون حب وبغض را به چالش مي كشد...، اما گويا شخصيت دلبرت در بازنويسي محامدي دچار مميزي شده است، چون اين نقش آنچنان كه بايد مفهوم نيست، البته موضوع او هم با توجه به تجاوز به عنف حتما به راحتي ميسر نبوده كه كامل تر بيان شود... فرناز رهنما هم در زيادي جدي گرفتن نقش است كه دارد خودي نشان مي دهد و اينكه اين همه به ناروا او را قاتل دانسته اند و تحت شرايط سخت و شكنجه گونه اذيت وآزارش كرده اند... مابقي بازيگران هم در همين حدود فقط دارند روايت مي كنند و چارچوب كلي كار را براي ارائه يك فضاي دردمند پيش مي برند...، اما در كل كار محامدي به چشم مي آيد، چون فهم درستي از تئاتر مستند دارد و اين درست خلاف آمد آن چيزي است كه اين روزها به نام تئاتر مستند اجرا مي شود، اما لبريز از احساسات است و اين همان نقطه ضعفي است كه اثر را از كاركرد درست و ويژه اش بيرون مي آورد. 

بي گناهي مجرمان يا گناه داوران


 روزنامه شرق، شماره 3354 به تاريخ 8/11/97، صفحه 10 (يادداشت . هنر)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 20 بار
    



آثار ديگري از " رضا آشفته"

  حاضران و غايبان جشنواره هفدهم عروسكي
رضا آشفته، شرق 13/6/97
مشاهده متن    
  برگزيده هاي تهران / نگاهي به 2 اجراي ايراني «هديه اسرارآميز» و «منو نمي بره»
رضا آشفته، شرق 6/6/97
مشاهده متن    
  تقابل موسيقي و جنگ / گفت و گو با مهرداد كورش نيا، نويسنده و كارگردان چهارمين شنبه
رضا آشفته، شرق 22/5/97
مشاهده متن    
  خود سانسوري به مثابه عقيم شدن انديشه است / گفت و گو با روح الله جعفري، دراماتورژ و كارگردان نمايش «ريچارد سوم اجرا نمي شود»
رضا آشفته، شرق 17/5/97
مشاهده متن    
  خرس هاي پانداي دوست داشتني / يك افتخار ديگر براي عليرضا كوشك جلالي، نمايش نامه نويس و كارگردان ايراني، در آلمان
رضا آشفته، شرق 9/4/97
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه كومش
متن مطالب شماره 2 (پياپي 74)، بهار 1398را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است