|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد98/3/12: وابسته نيستم، همسر و پدرم هم تهيه كننده نيستند
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4389
شنبه 25 خرداد 1398


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 4381 12/3/98 > صفحه 8 (هنر و ادبيات) > متن
 
      


گفت و گو 
وابسته نيستم، همسر و پدرم هم تهيه كننده نيستند
گفت و گو با بهنوش صادقي كارگردان فيلم «خانه ديگري»

نويسنده: مصاحبه: تينا جلالي

«خانه ديگري» به كارگرداني بهنوش صادقي يك فيلم پربازيگر است كه بخش اعظم صحنه هاي آن در جنوب شهر تهران بين يك خانواده پرجمعيت روايت مي شود. اين فيلم اگر چه اولين ساخته اين كارگردان است اما آن طور كه خودش مي گويد از سال هاي دور به واسطه بازيگري پا به دنياي هنر گذاشته و همزمان در پشت صحنه سينما هم فعاليت مي كرده و به واسطه همين با چم و خم كار كردن در سينما آشنايي داشته است. به بهانه اكران نخستين فيلم اين كارگردان بر پرده سينماها با وي گفت وگويي انجام داديم كه از نظر مي گذرانيد:
با توجه به اينكه پوستر اولين مواجهه مخاطب با فيلم است و به تعبيري هويت و شناسنامه يك اثر تلقي مي شود، وقتي با پوستر فيلم «خانه ديگري» مواجه مي شويم، شباهت هايي با فيلم «جدايي نادر از سيمين» در آن ديده مي شود. نظر شما چيست؟

اين نكته را همين الان از شما مي شنوم ولي واقعا مي گويم كه اگر هم بوده عامدانه نبوده است. فيلم «جدايي نادر از سيمين» از فيلم هاي مهم سينماي ايران است كه پوسترهاي متعددي از آن چاپ شده است. همان طور كه مي دانيد تقليد از طراحي پوستر در سينما زياد صورت مي گيرد و من هم زياد مي بينم كه از روي پوستر فيلم هاي خارجي كپي مي كنند اما اگر يك درصد هم ما قصد تقليد داشتيم خيلي آدم كم هوشي بايد بوده باشيم كه از روي پوستر فيلمي كه جلوي چشم همه مخاطبان است و همه اين فيلم را ديدند، كپي كنيم.

اين احتمال وجود دارد كه براي جذب مخاطب به سينما از اين راهكار استفاده شده باشد.

خير، اصلا اين قصد را نداشتيم. شايد پوستر ما در اشل هايي شبيه به پوستر مربوطه باشد اما فيلم ما مطابق بر الگويي خاص برداشت شده است.

فيلمنامه اين فيلم توسط مهنوش صادقي خواهر شما نوشته شده است و بحث خانواده، اهميت و تكريم آن در اثر مهم جلوه مي كند. مي خواهم بدانم براي شكل گيري اين داستان چه روندي طي شده؟

از رمان يا نمايشنامه اي بهره نبرديم. همان طور كه اشاره كرديد، خواهرم فيلمنامه اين فيلم را نوشته است. معمولا گپ و گفت هاي مان در مورد سينماست و هر اتفاقي كه در زندگي ما مي افتد از دريچه و زاويه دوربين به آن نگاه مي كنيم. به همين جهت بخش كوچكي از اتفاق موجود در فيلم به برهه اي از زندگي ما برمي گردد.

يعني بر اساس داستان واقعي اين فيلم شكل گرفته است؟

كليت داستان خير. واقعي نيست. مثل دكمه اي مي ماند كه براي كت استفاده مي شود. اين اتفاق كوچك توسط خواهرم در زمان طولاني پرورش داده شد و روي آن كار كرد تا به صورت دراماتيزه در آمد و شاكله داستان شكل گرفت. سال 90 خانم صادقي شروع به نگارش فيلمنامه اين فيلم كرد و بعد از پايان نگارش، از آن زمان به بعد ما به دنبال جذب سرمايه براي توليد اين فيلم بوديم تا اينكه سال 94 توانستيم اين فيلم را بسازيم.

طي نگارش فيلمنامه مشاوره هم از كسي مي گرفتيد يا خودتان نظر شخصي در فيلمنامه لحاظ مي كرديد؟

آدم هاي داستان ما واقعي هستند و از بطن جامعه هستند. ما اين آدم ها را از جهان ديگري نياورديم به همين جهت نيازي به مشاوره خاصي نبود. آدم هاي داستان خانه ديگري براي شما هم به عنوان مخاطب غريبه نيستند و حداقل يكي از آدم هاي اين داستان را در اطراف تان مي شناسيد.

با توجه به اينكه فيلم «خانه ديگري» اولين فيلم كارنامه شماست و معمولا كارگردان ها روي اولين ساخته شان حساسيت خاصي دارند، با اين وجود براي كليت و ساختمان اصلي فيلم از چه برنامه ريزي بهره برديد؟

شايد باورتان نشود اما آنچه در ذهن داشتم، تمام آن برنامه ها سر صحنه به يك باره فرو مي ريخت. اصولا در سينما تصوير ذهني كه فيلمساز دارد با آنچه اتفاق مي افتد، يكي نيست. نمي توانيم آنچه در ذهن ساختيم به طور كامل اجرا كنيم، آن هم به شرايط فيلمسازي در ايران برمي گردد كه براي من فيلمساز شرايط آن قدر سخت است كه نمي شود موقعيت ها عينيت پيدا كند. اصلا نمي توان تصور كرد كه در جريان ساخت يك فيلم چه اتفاقات غير قابل پيش بيني مي افتد. اتفاقا به لحاظ هزينه فيلم ما لوباجت بود. تعداد بازيگرهاي ما در اين فيلم خيلي زياد بود و همه آنها در بيشتر صحنه ها حضور داشتند و همه هم براي خود صاحب اسم و رسمي هستند. به همين جهت هزينه هاي فيلم ما بالا بود اما بودجه فيلم ما به شدت پايين است و من به شخصه از خواسته ام در بسياري از صحنه ها كوتاه آمدم و رد شدم تا فقط فيلم را به سرانجام برسانم. از آنجايي كه اين فيلم اول من بود در خيلي از صحنه ها برخلاف ميلم عمل كردم تا كار پيش برود.

فيلمبرداري اين فيلم چند روز طول كشيد؟

ظرف بيست روز ما فيلمبرداري را جمع كرديم. اين زمان براي يك فيلمساز خيلي سخت است كه كليه صحنه ها در بيست روز فيلمبرداري شود آن هم با اين تعداد بازيگران كه در اغلب صحنه ها همه با هم بازي داشتند. متاسفانه اين نكات بغرنج هنگام نمايش در فيلم زيرنويس نمي شود تا مخاطب بداند كه بر من فيلمساز چه گذشت تا اين فيلم به سرانجام برسد. البته كه به تماشاچي ربطي ندارد اما مي خواهم بگويم آن ساختماني كه در ذهنم شكل گرفته بود قطعا در الهيه ساخته مي شد ولي خروجي در صادقيه از كار درآمد.

نمي شد كمي صبر و تامل مي كرديد تا در شرايط بهتر مالي اولين فيلم را بسازيد چون بالاخره هويت فيلمسازي شما از اين فيلم آغاز مي شود.

نكته اي كه اينجا وجود دارد، اين است كه من در زمره فيلمسازان وابسته نيستم. فيلمسازي نيستم كه همسرم يا پدرم تهيه كننده باشد. به همين جهت بايد با شرايط كنار بيايم. در غير اين صورت معلوم نبود كه شرايط بهتري چه زماني برايم فراهم مي شود و آيا اساسا شرايط بهتر براي من و امسال ما وجود دارد يا خير؟ از 17 سالگي در سينما به صورت غيرمستقيم فعاليت مي كنم كه الان در اين سن بايد بازنشسته مي شدم در صورتي كه اگر به جايي وصل بودم زودتر از اين بايد فيلم اولم را مي ساختم. به همين جهت وقتي اين فرصت طلايي براي من پيش آمد از آن نهايت استفاده را بردم و اينجا با تاكيد مي گويم كه شايد استاندارد هاي لازم را اين فيلم نداشته باشد ولي فيلم الكن نساختم چون در اين صورت 5 عضو شوراي نمايش به اين فيلم راي اكران نمي دادند. حتما سر و شكلي دارد كه روي پرده عريض سينما قرار گرفته است.

به ساختار فيلم بپردازيم. بعد از نيم ساعت شخصيت هاي فيلم رها مي شوند و پيرنگ ها در جهت قصه اصلي گام برنمي دارند.

لطفا با مصداق براي من توضيح مي دهيد؟

مثلا شخصيت مرد داستان، رفتارش در بعضي صحنه ها غيرمنطقي است. فرض بگيريم كه شخصيت مرد داستان (با بازي پژمان بازغي) پولدار است. از پدر زن خود (ناصر هاشمي) قرض صد ميليوني گرفته است. وقتي مي بيند پدرزنش مخفيانه احتياج به پول دارد به او كمك نمي كند. دختر (با بازي ليلا زارع) هم در حسابش ده ميليون ندارد.

آن زمان كه اين فيلم را ساختم، ده ميليون پول زيادي بود. من با دلار 3 هزار توماني اين فيلم را ساختم اما خيلي از پولدارها هستند كه رفتار متناقضي دارند. بعضي از آنها خانه 5 ميلياردي دارند اما در جيب شان 5 ميليون پول هم نيست. بعضي در حساب شان 3 ميليارد پول است اما در خانه مستاجري زندگي مي كنند. به همين جهت كاراكتر مرد قصه در برهه اي از زندگي از پدرزنش صد ميليون پول قرض گرفته اما الان به دليل مساله اي كه با زنش دارد و احساس مي كند اطرافيان پدرزنش مي خواهند او را تلكه كنند در لجبازي با زنش قرار گرفته است اما به طور كل بگويم من چنين كاراكترهايي را در اطراف خودم زياد ديدم. مردي كه زنش مي گويد من تمام خرج زندگي را مي پردازم اما به تو پول نمي دهم. خيلي واضح به او مي گفت براي تو ماشين مي خرم و تمام مايحتاج زندگي را تامين مي كنم، اما صحبت از پول با من نكن. نمونه هاي اينچنين آدم هاي بيماري را ما در اطراف مان به وفور مي بينيم. در فيلم هم كاملا مشخص است كه زن و شوهر با هم لج كرده اند و دچار طلاق عاطفي هستند. مرد به زن مي گويد كه من همخانه نمي خواهم، مي خواهم زن من باشي ولي با اين حال با هم سر سازگاري ندارند.

اينكه شما به آن اشاره داريد، بخش كوچكي از شاكله داستان است كه پرداخت درستي روي آن صورت نمي گيرد و بيننده به اين منظوري كه شما داريد، نمي رسد. ما با دو فضاي مدرن و سنتي در فيلم مواجهيم كه فضاي سنتي بر فيلم غالب شده و اين باعث شده دركي از مشكلات طبقه مرفه در فيلم به وجود نيايد. البته كه تعداد داستانك هاي زياد هم به خط اصلي ضربه زده است

اتفاقا به نظر من تمام خرده پيرنگ ها در راستاي هم قرار گرفته و با هم يك قصه را دنبال مي كنند.

سواي از بازي خوب ناصر هاشمي، چرا اين شخصيت هويت مشخصي ندارد؟ اينكه پدر داستان به جنوب شهر بازگشته تا خاطرات خود را از نو دوباره بسازد، آن هم بدون هيچ پيش زمينه اي، بدون اينكه بدانيم اين آدم اساسا كيست. فهمش براي مخاطب سنگين است و قابل باور نيست.

پدر داستان ما بعد از مدت ها به وطنش، در آنجايي كه زندگي مي كرده، برمي گردد. پول و سرمايه برايش مهم نيست و دوست دارد با اين آدم هايي كه وظيفه مراقبت از او را بر عهده گرفتند زندگي كند. با اين آدم ها خوش است. خودش هم در بخشي از فيلم مي گويد كه وقتي مي بينيم اين آدم ها خوش هستند من هم با آنها حالم خوش است.

در بعضي صحنه ها صداي موتور در فيلم زياد شنيده مي شود كه بخشي از آن به دليل زندگي در جنوب شهر است و باعث باور پذيري فضا مي شود اما در بعضي صحنه روي صحبت كاراكترها قرار مي گيرد. ما حتي در اتاقي كه كاراكترها با هم حرف مي زنند، صداي موتور را مي شنويم.

صداي موتور در اين فيلم يك كاراكتر بود. براي اينكه وقتي در پايين شهر قدم مي زني، صداي ويراژ موتور بيداد مي كند و اين واقعا عذاب دهنده است و اين حضور زياد موتور در فيلم كاملا تعمدي بود. با يكي از دوستانم كه خانه اش در جوار اتوبان كردستان بود، صحبت مي كردم. او مي گفت وقتي تريلي از كنار خانه ما رد مي شود انگار از درون خانه ما رد مي شود. در خيابان هاي شهر اين صدا بيداد مي كند.

ولي بپذيريد كه حجم بالاي اين صدا در فيلم آزاردهنده است.

ما قصد آزار مخاطب را نداشتيم و نمي خواستيم اين صدا روي مخ بيننده باشد. اين اشكال حتما از ما نيست. چون من بارها خروجي فيلم را چك كردم. احتمالا به صداي سالن سينمايي كه شما در آن فيلم را ديديد، برمي گردد.

با توجه به اينكه فيلم در جنوب شهر روايت مي شود، بخش هايي كه دوربين به سطح شهر مي رود تصوير كاملا درستي از تهران امروز را نشان مي دهد و مهم ترين ويژگي فيلم به حساب مي آيد.

با بودجه اندكي كه در اختيار داشتم، نمي توانستم بيشتر از اين صحنه هايي از شهر تهران را در فيلم نشان دهم. خيلي تقلا كردم سكانس هايي عميق تر بگيرم.

از مشكلات فيلم شهري نشان دادن تصوير مطلوب از شلوغي هاست كه عيني باشد و در عين حال توي ذوق نزند.

به نكته صحيحي اشاره كرديد. مشكلات ساخت فيلم شهري را من با گوشت و پوستم در اين فيلم لمس كردم براي اينكه از بس بعضي گروه هاي فيلمبرداري مردم را اذيت كردند، آنها سخت شان است با ما همكاري كنند. به صحنه اي لانگ شات نياز داشتم كه كركره هاي مغازه ها بايد پايين باشد ولي مغازه دارها با ما همكاري لازم نكردند. به همين جهت به چند نماي بسته كفايت كردم.

سوگواري كه در فيلم انجام مي شود بيشتر حالت نمايش را تداعي مي كند. آيا اين تعمدي بود؟

طبقه هاي اجتماعي با فرهنگ هاي مختلف هر يك عزاداري متفاوت و خاص خودشان را دارند. در هر شهر به يك روش براي عزيزان خود ناراحتي مي كنند. در تهران هم به لحاظ بافت و منطقه اي كه آدم ها در آن زندگي مي كنند نوع عزاداري شان تفاوت دارد. مرجان داستان ما تحصيلكرده است و از قشر فرهنگي است و پدر باسوادي دارد و همين واكنش را در او اين گونه ترجيح دادم.

با تمام اين فراز و فرودي كه در فيلم «خانه ديگري» مشاهده مي شود به عنوان فيلم اول در كارنامه شما ثبت شده است. از نتيجه راضي هستيد؟

فيلم «خانه ديگري» از من انرژي زيادي گرفت. مراحل ساخت آن يك طرف، موقعيتي كه براي اكران آن فراهم شد و اجحافي كه در حق اين فيلم روا شد همه با هم مرا ويران كرد. باور كنيد فيلم «خانه ديگري» براي من يك دورهمي نبود كه بگويم خب حالا برويم بسازيم. با بودجه و امكانات محدود تلاش كردم در مدت بيست روز آنچه در ذهن داشتم به بهترين شكل به مخاطب ارايه دهم. قطعا اگر به عقب برمي گشتم جور ديگري اين فيلم را مي ساختم و فيلم ديگري مي شد اما در حال حاضر هم بعد از چهارسال وقتي به فيلم نگاه مي كنم همان طوري كه من بهنوش صادقي آدم ديگري هستم، فيلم خانه ديگري را هم شكل ديگري مي يابم. ولي خانه ديگري را دوست دارم. چون اگر اين فيلم را نمي ساختم در جايي كه الان هستم، نمي ايستادم. اما به اين دقت كنيد كه شرايط ساخت اين فيلم با فيلم هاي ديگر روي پرده فرق مي كند. اصلا هدفش هم فتح گيشه نيست. دقت كنيم كه اين فيلم كمدي بزن برويي نيست. البته كه حال جامعه ما خوب نيست و مخاطب هم حوصله تماشاي غصه خود را بر پرده ندارد اما بايد تلاش كرد سليقه مخاطب را ارتقا داد. اگر فيلم هاي كمدي بي محتوا عرضه نكنيم مخاطب اين فيلم ها را روي پرده نمي بيند و به ديدن اين نوع فيلم ها عادت نمي كند. بايد در ذائقه مخاطب تغيير ايجاد كنيم و اين نكته فقط توسط مديران و كساني كه سينما را مديريت مي كنند، امكان پذير است.

من در زمره فيلمسازان وابسته نيستم. فيلمسازي نيستم كه همسرم يا پدرم تهيه كننده باشد. به همين جهت بايد با شرايط كنار بيايم. در غير اين صورت معلوم نبود كه شرايط بهتري چه زماني برايم فراهم مي شود و آيا اساسا شرايط بهتر براي من و امسال ما وجود دارد يا خير؟ به همين جهت وقتي اين فرصت طلايي براي من پيش آمد از آن نهايت استفاده را بردم و اينجا با تاكيد مي گويم كه شايد استاندارد هاي لازم را اين فيلم نداشته باشد ولي فيلم الكن نساختم چون در اين صورت 5 عضو شوراي نمايش به اين فيلم راي اكران نمي دادند. حتما سر و شكلي دارد كه روي پرده عريض سينما قرار گرفته است.
وابسته نيستم، همسر و پدرم هم تهيه كننده نيستند


 روزنامه اعتماد، شماره 4381 به تاريخ 12/3/98، صفحه 8 (هنر و ادبيات)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 9 بار
    



آثار ديگري از "مصاحبه: تينا جلالي"

  به قول بيلي وايلدر هيچ كس كامل نيست / گفت وگو با نيما جاويدي، كارگردان فيلم «سرخ پوست»
مصاحبه: تينا جلالي، اعتماد 19/3/98
مشاهده متن    
  زير تيغ / ميزگردي با حضور ايرج تقي پور و كاوه سجادي حسيني با موضوع نقد و بررسي عملكرد گروه سينمايي هنر وتجربه
مصاحبه: تينا جلالي، اعتماد 5/3/98
مشاهده متن    
  من فيلمسازم، نه فمينيست / گفت وگو با پگاه ارضي، كارگردان فيلم «نبات» كه اين روزها در سينماها اكران است
مصاحبه: تينا جلالي، اعتماد 29/2/98
مشاهده متن    
  خطاها را به گردن سينما نيندازيم / گپي با طهماسب صلح جو درباره قانون درجه بندي فيلم ها
مصاحبه: تينا جلالي، اعتماد 23/2/98
مشاهده متن    
  خانواده دچار يك زلزله دوازده ريشتري شده است / گفت وگو با محسن عبدالوهاب، كارگردان فيلم «به دنيا آمدن»
مصاحبه: تينا جلالي، اعتماد 22/2/98
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
مجله دراسات في اللغه العربيه و آدابها
متن مطالب شماره 28، 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است