|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه ايران98/3/22: سينما ، قرباني بزرگ قوانين ناقص در حوزه فرهنگ
magiran.com  > روزنامه ايران >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 7093
پنج شنبه 6 تير 1398


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID2825
magiran.com > روزنامه ايران > شماره 7080 22/3/98 > صفحه 6 (فرهنگي) > متن
 
      


سينما ، قرباني بزرگ قوانين ناقص در حوزه فرهنگ
محمدمهدي عسگرپور در گفت و گو با «ايران» از شرايط امروز سينماي ايران و فضاي سوال برانگيز پشت پرده آن گفت

نويسنده: مصاحبه: نيلوفر ساساني

آمار فيلم هاي خوب كه در سبد اكران بالا مي رود، تنور رقابت داغ تر مي شود و البته فضاي تبليغاتي هم فعال تر. فضاي تبليغات اما هميشه واقعي نيست و گاه آنقدر كاذب است كه فرهنگ را به چالش كشيده و بازار رقابتي ناسالم مي سازد. با آغاز اكران عيد فطر امسال و نمايش عمومي چند فيلم شاخص، همان طور كه انتظار مي رفت فضاي دوقطبي ايجاد شد و اعتراض به ناعدالتي در تخصيص سالن هاي سينما و بيلبوردهاي تبليغاتي و... را در پي داشت. همچنين در اتفاقي عجيب يك فيلمساز از استخدام روبات هاي كامنت گذار عليه فيلم هاي در حال اكران خبر داد. تبليغات فريبنده و تخريبي و بالا گرفتن زمزمه ها درباره مسائل پشت پرده در سينما موضوعي است كه در گفت وگو با محمد مهدي عسگرپور، كارگردان و تهيه كننده سينما مطرح كرده ايم.
دغدغه فروش امري طبيعي براي گردش سرمايه و حفظ صنعت سينماست اما در چند سال اخير تكاپو براي فروش بيشتر آنقدر پررنگ شده كه فضاي رقابتي ناسالم بين فيلم ها ايجاد كرده و كار به تبليغات تخريبي رسيده است؛ اقداماتي كه به طور طبيعي از مناسبات سالم فرهنگي فاصله دارد. به اعتقاد شما عمده دليل ايجاد اين فضاي ناسالم رقابتي در وضعيت امروز اكران چيست؟

در شرايطي كه حوزه هاي سياسي و اجتماعي و... درگير اين فضاي ناسالم است عجيب است كه توقع داشته باشيم سينما فارغ از اين مسائل، در وضعيت طبيعي بوده (مقصود بخش عرضه است و نه توليد) و دغدغه فعالان آن هنر و ارتقاي سطح فرهنگي باشد. بر حسب همين شرايط افرادي وارد اين حوزه شده اند كه كارشان بيزينس و تجارت است و طبيعي است كه در وهله اول به كسب درآمد فكر كنند. تا چند سال پيش وقتي كسي تصميم مي گرفت حركت اجتماعي و فرهنگي در حوزه سينما انجام دهد اميد داشت همه همكاران فعالانه و خيرخواهانه همراهش شوند اما الآن اگرچه برخي شخصا فعاليت هاي خيرخواهانه هم دارند اما چنين همراهي و حركت گروهي در سينما امري محال شده چون اولين پارامتر در همه مناسبات مساله مالي شده است. پس مشكل فقط در سينما نيست بلكه فرهنگ عمومي جامعه است. اين رفتارها تبعات باور ملتي است كه بخشي از آرمانهايش از دست رفته و با واقعيت هاي تلخ در جامعه روبه رو شده است. در چنين فضايي طبيعتا نمي توان شاهد رقابت منصفانه در اين حوزه ها بود. ديگر كشورها به صراحت باور دارند كه با عرصه اي مواجهند كه كسب درآمد حرف اول را مي زند و نه بحث هاي آرماني بنابراين تلاش مي كنند قانون مناسب با آن را تصويب كنند تا با جنگلي مواجه نشوند كه همديگر را مي درند و خون و خون ريزي راه نيفتد. قانون مي گذارند تا حق و حقوق هر كس معلوم شود اما ما چنين موارد قانوني نداريم چون فكر مي كنيم در جامعه آرماني داريم زندگي مي كنيم، در صورتي كه مختصات جامعه ما ديگر آرماني نيست. براي اين جامعه بايد دوباره قانون نوشت. در اين شرايط نمي توانيم همكارانمان را به تقواي الهي توصيه كنيم و بگوييم كه در اين حركت فرهنگي اعمال خوب و انساني را رعايت كنند، حداقل يك نفر جنگ و بازي راه مي اندازد و بقيه را هم درگير مي كند. در حوزه فرهنگ بشدت خلا قانوني داريم البته يكسري مقررات و آيين نامه ها هم وجود دارد كه درست اجرا نمي شود. به شكل طبيعي الآن وظيفه دولت است كه در نبود مواد قانوني كمك كند تا بازار تنظيم شود اما به نظر مي رسد به يك بي عملي رسيده كه شايد از سر بي انگيزگي يا از ترس اعتراض بخش خصوصي باشد. نگراني مديران مربوطه اين است كه وقتي از اين معبر رد مي شوند كت و شلوارشان خيس نشود و اتوي لباسشان چروك برندارد تا اين جاده را به سلامت طي كنند. مديري نداريم كه به ميدان بيايد، حضور داشته باشد، ديده شود، حرفهايش شنيده شود و عمل كند. قانونگذار هم كه مشغول چيزهاي ديگر است خب چه توقعي داريد كه در اكران سينما به شكل طبيعي رفتار متمدنانه و برگرفته از ديدگاه معرفتي و ديني داشته باشيم و افراد با سرمايه شان اين گونه رفتار كنند؛ البته برخي از كساني هم كه وارد عرصه سينما شده اند نگاه تاجرانه دارند، در هر جاي دنيا كه «بيزينس من »ها وارد كار مي شوند تحت شرايط مدل فيلمسازي قرار مي گيرند اما در اينجا همه مي خواهند قواعد را مدل خودشان عوض كنند بنابراين با آشفته بازاري مواجهيم كه آنچه شما اشاره كرديد بخش كوچكي از آن است.

بله امروز وارد هر موضوع و ماجرايي در حوزه سينما شويم حرف از مسائل پشت پرده و دست هاي پنهان در ميان است. عجيب است حوزه اي كه عنوان فرهنگ را يدك مي كشد تا اين ميزان با دست هاي آلوده و اسرار پشت پرده تنيده شده.

وقتي از حوزه فرهنگ و به طور مشخص سينما صحبت مي كنيم لابد از كشوري صحبت مي كنيم كه فرهنگ عامه اش تا حدي شكل مشخص خودش را دارد و بعد از آن ما راجع به فرهنگ به شكل خاص تر صحبت مي كنيم اما به كشور خودمان رجوع كنيد و ببينيد فرهنگ عامه چه وضعيتي دارد. نهادهاي رسمي كه انگار مدت هاست دكمه خاموش را زده و كاري به فرهنگ عمومي جامعه ندارند. فرهنگ عامه چطور شكل مي گيرد؟ فرضا سيستم اصرار دارد خودروهاي بي كيفيتش را در كوتاه ترين فرصت بفروشد يعني ولعي در جامعه ايجاد مي كند و جنگ تنازع بقا شكل مي گيرد و مردم براي ثبت خريد خودرو پرايد تلاش مي كنند، خب اين فرهنگ تاثيرش را در رانندگي مي گذارد و الي آخر و به تدريج شاهد فرهنگي در جامعه هستيم كه فكر مي كند براي رسيدن به يك موجود بي كيفيت بايد تا مرز فنا پيش رفت و يا درگير شد. در اين بساط ديگر نوبت به صحبت درباره فضاي فرهنگي در سينما و اينكه چرا به مسائل مالي و سياسي آلوده شده نمي رسد. در كشوري كه فرهنگ عامه آن تا اين ميزان دچار مشكل شده انتظار اينكه چه سينماي خوبي داريم، كارگردانانشان فهميده اند، تهيه كننده ها باشعورند، پخش كننده ها حق هم را ضايع نمي كنند، تبليغات و رقابت در فضاي سالم شكل گرفته و... خنده دار است.

اما شفافيت در برخي مسائل كه اتفاقا براي سينماي امروز با سابقه 40 ساله پس از انقلاب امر معمولي است، مي تواند گره گشا باشد. به عنوان مثال همين ارائه آمار دقيق از ميزان فروش فيلم ها. چرا با وجود مكانيزه شدن فروش بليت همچنان با آمار نادرست و غيرواقعي مواجه هستيم. در اولين روز اكران عيد فطر در ابتدا اعلام شد كه فيلم «سرخپوست» فيلم پرفروش روز بوده است و بعد از آن برخي كانال ها با تكذيب اين خبر از صدرنشيني «ما همه با هم هستيم» خبر دادند.

بله اين مشكل صنف هم هست. قبلا بايد آمار و ارقام را از دولت مي گرفتيم اما الآن صنف وجود دارد و اتفاقا صنف بايد مراقبت كند اما اين را هم در نظر بگيريد كه برخي از اصناف دچار همان مسائلي هستند كه پيش از اين گفتم. بخصوص صنف هايي كه گردش پول در آن شغل، آدم ها را به جان هم مي اندازد. بيست سال است تهيه كننده ها با هم دعوا دارند، صنف پخش كنندگان شكل نمي گيرد، شكل هم كه مي گيرد هر گروه منكر گروه ديگر مي شود. همه اينها به اين خاطر است كه مقام تنظيم كننده و مقرراتي كه باعث مي شود صنف تشكيل شود و فعاليتش را درست انجام دهد وجود ندارد. يك عده مي گويند بايد در وزارت كار ثبت شويم و يك عده مي گويند ثبت در وزارت كار در شان ما نيست، وزارت ارشاد هم انگار نه انگار كه طرف مذاكره است، مشغول تماشاست. صنف ها جايگاه قانوني ندارند و به همين دليل با بي قاعدگي محض مواجهيم. نمي توان توقع داشت صنف مسائل سينماگران را پيگيري كند در حالي كه جايگاه قانوني مشخصي ندارد. وقتي صنف جايگاه قدرتمند ندارد، نمي تواند بازار را تنظيم كند و گزارش هم بدهد. از چه گزارش بدهد؟ بايد با سينماداران در ارتباط باشد. الآن كه سينمادارها خودشان را سالار اصلي سينما مي دانند، مي گويند همه كارگران بايد كار كنند تا ما زندگي كنيم.

با شروع فصل جديد اكران، ركوردشكني فيلم ها بحث محوري اخبار اين حوزه مي شود. كانال هاي خبري و فضاي مجازي با ارائه آمار بعضا غلط روي اين مساله آنقدر مانور مي دهند كه رضايت مخاطب و كيفيت فيلم فراموش مي شود. فروش خوب دليل بر خوب بودن فيلم نيست اما همين اخبار فضاي تبليغاتي براي فيلم ها ايجاد مي كند. در چنين فضايي رسانه هاي جدي تر و بخصوص منتقدان چگونه مي توانند به مرجعي براي مخاطبان عام تبديل شوند.

تاكيد من باز هم بر همان اصلي است كه گفتم. نمي شود توقع داشت كه يك جريان غلط به بخش منتقدان كه رسيد اصلاح شود. تعداد كمي از منتقدان و نويسندگان سينمايي شناخته شده هستند و تلاش مي كنند جانب انصاف را رعايت كنند و نقش مرجعيت را هم دارند اما تعداد زيادي از نويسندگان در حوزه سينما فاقد اين مشخصات هستند. در جشنواره فيلم فجر حدود 2 هزار صندلي به منتقدان اختصاص پيدا مي كند در حالي كه تعداد منتقدان جدي با ارفاق به بيش از 20 نفر هم نمي رسد. تعداد زيادي از همين 2 هزار نفر در يك گوشه در اتاقي نشسته اند و با وجوه دريافتي پخش كننده يا كارگردان بدون اين كه فيلم را بفهمند فضايي ايجاد مي كنند كه در جهت منافع آنها كاربرد هم دارد. در سال هاي اخير تعدادي از آنها خيلي تخريبي و فحاشانه عمل مي كنند. براي من عجيب اين است كه برخي از آنها از كجا پول مي آورند. من شخصي را مي شناسم كه سامانه پيامكي و سايت دارد و معمولا به ديگران دشنام مي دهد، برايم جالب بود كه زيست اين آدم چطور است چون اين نوع فعاليت ها هزينه بالايي دارد، در حالي كه فهميدم آدم پولداري هم نيست. اين حجم پول براي تخريب مجموعه سينما از كجا مي آيد سوال است.

سينما ، قرباني بزرگ قوانين ناقص در حوزه فرهنگ


 روزنامه ايران، شماره 7080 به تاريخ 22/3/98، صفحه 6 (فرهنگي)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 10 بار
    



آثار ديگري از "مصاحبه: نيلوفر ساساني"

  داستان عشق و خاطرات جنگ / هوشمند هنركار در گفت و گو با «ايران» از نمايش تازه اش «يك زن و يك مرد» مي گويد
مصاحبه: نيلوفر ساساني، ايران 29/3/98
مشاهده متن    
بيشتر ...

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه نماد گلستان
متن مطالب شماره 43، زمستان 1397را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است