|  درخواست عضويت  |  رمز خود را فراموش کرده ايد؟  |  ورود اعضا [Sign in]
جستجوي پيشرفته مطالب   |  
 جستجو:  
روزنامه اعتماد98/3/13: تداوم معلوليت تا 12 نسل بعد
magiran.com  > روزنامه اعتماد >  فهرست مطالب شماره
مشخصات نشريه
آخرين شماره
آرشيو شماره هاي گذشته
جستجوي مطالب
سايت اختصاصي
تماس با نشريه
شماره جديد اين نشريه
شماره 4398
سه شنبه 4 تير 1398


 راهنمای موضوعی نشريات
اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:

?????


 
MGID3291
magiran.com > روزنامه اعتماد > شماره 4382 13/3/98 > صفحه 5 (خارج از مرزها) > متن
 
      


روايتي ديگر 
تداوم معلوليت تا 12 نسل بعد
جنگ دائمي ويتنام با «عامل پرتقالي رنگ» سمي كه امريكا بر سر آنها ريخت

نويسنده: استفان شولتز
مترجم: فريده وكيلي
برگرفته از: اشپيگل

صدها هزار ويتنامي از جهش ژنتيكي ناشي از استفاده «عامل پرتقالي رنگ» توسط امريكايي ها در طول جنگ رنج مي برند. 44 سال بعد از جنگ امريكا و ويتنام، نقص عضو مادرزادي و رنج آن همچنان يك اتفاق عادي براي مردم ويتنام است.

پس از پايان جنگ، نگوين ون بات، مبارز سابق ويت كنگي پدر 4 فرزند شد. 3 نفر از آنها مانند خود او از كمبود حافظه رنج مي برند. فرزند چهارم نگوين تان، بيشتر وقت خود را در رختخواب خيره به نقطه اي نامعلوم مي گذراند.

نگوين ون بات 69 ساله در فضاي نشيمن كلبه خود واقع در شهر «بين هوا» به فاصله يك ساعت رانندگي تا شهر هوشي مين نشسته است. او پابرهنه است و طرح پيراهن او رنگ باخته است. بوي فاضلاب كم و بيش در فضاي نيمه باز اتاق به مشام مي رسد و لباس ها در كيسه هاي زباله بالاي رختخواب هاي مشترك آويزان هستند. خانواده استطاعت خريد كمد لباس را ندارند و آنها بايد خود عمده هزينه نگهداري از فرزندان معلول خويش را پرداخت كنند.

كمك هزينه اي كه آنها از دولت دريافت مي كنند بسيار اندك است به ويژه اكنون كه دو نوه آنها هم از كمبود حافظه ناشي از نقص ژنتيكي رنج مي برند كه بر اساس تاييدات رسمي حاصل «عامل پرتقالي رنگ» است. ايالات متحده بيش از 45 ميليون ليتر سم دي اكسين گياه كش را بين ژانويه 1962 تا ژانويه 1971 علاوه بر 27 ميليون ليتر از انواع ديگر سموم در ويتنام منتشر كرد. بيشتر اين سموم در بخش جنگل هاي جنوبي كشور نزديك مرز كامبوج، جايي كه نگوين ون بات زماني در آنجا مستقر بود، پخش شد.

ايالات متحده از اين سم گياه كش، كه آن را بر اساس رنگ برچسب روي بشكه ها نام گذاري كرده بود، براي زدودن جنگل هايي استفاده كرد كه چريك هاي ويت كنگ از آنها براي استتار و تغذيه خود استفاده مي كردند. سم وارد خاك و آب هاي زميني شد از آنجا به مواد غذايي سرايت كرد و تا امروز اين آسيب ژنتيكي همچنان براي نسل هاي بعدي بعد از جنگ ادامه داشته است.

پزشكان ويتنامي مي گويند؛ احتمال به دنيا آوردن فرزند معلول براي كساني كه در معرض اين سموم هستند 3 برابر بيشتر از افراد عادي است؛ معلوليتي كه بالقوه تا 6 الي 12 نسل ادامه خواهد داشت. به دنيا آمدن با معلوليت در ويتنام به معناي يك عمر زندگي توام با فقر است. دولت هانوي اگر كمك هزينه اي هم بدهد بسيار ناچيز است و دولت امريكا نيز تاكنون به ندرت مشاركتي براي كمك به 3 ميليون قرباني ويتنامي داشته است.

اما حالا 44 سال پس از پايان جنگ زمان تغيير است. ايالات متحده امريكا علاقه مند است براي مقابله با جهاني شدن قدرت چين با ويتنام همراهي كند و امتيازات جديد سياسي به هانوي پيشنهاد كرده است.

يكي از اين پيشنهادات پاكسازي پايگاه هوايي «بين هوا» است كه سابقا محل نگهداري «عامل پرتقالي رنگ» بود كه ميزان آلودگي آن 1000 برابر بيشتر از ميزان قابل قبول بين المللي است. بر اساس اين برنامه ميزان آلودگي پايگاه بعد از 10 سال به صفر مي رسد. علاوه بر اين امريكا قصد دارد، كمك هاي نقدي به قربانيان شيميايي ويتنامي را تقويت كند.

«دنيل كريتن برينك» سفير امريكا در ويتنام در يك كنفرانس مطبوعاتي در اواخر ماه آوريل اعلام كرد:«اين موضوع كه دو دشمن قديمي اكنون براي چنين امر خطيري همكاري مي كنند به لحاظ تاريخي كم اهميت نيست».

اما كساني كه در اثر اين سم آسيب ديده اند نظر ديگري دارند. در ورزشگاه «بين هوا» چند كيلومتر دورتر از كلبه نگوين ون بات، نگوين كين 39 ساله پاهاي از شكل افتاده خود را با تسمه اي طراحي شده روي ويلچر محكم مي بندد. با كمك بازوان بلند و ورزيده خود روي ويلچر مدل مون 089 خم مي شود و در حالي كه چشمانش روي خط روبه رو و ذهنش براي هدفي كه دارد، متمركز است آن را به جلو مي راند:«قهرماني محلي شهر كانتو در ساحل رودخانه مكونگ». جايزه نقدي اين مسابقه در مقايسه با كمك هزينه ناچيزي كه دريافت مي كند، چشمگير است.

تاكنون بهترين ركورد نگوين كين در 100 متر 18 ثانيه بوده است. بعضي از رقباي او ركورد 5/17 ثانيه را دارند. او مي گويد آنها ويلچر بهتري با چرخ هاي نازك تر و اصطكاك كمتر دارند و قيمت آن ويلچرها 10 برابر مدل مون 089 است اما او اميدوار است آنها را شكست دهد.

نگوين كين به زندگي در شرايط نامساعد و كنار رانده شدن عادت كرده است. زندگي او سراسر رقابت نابرابر بوده است. او هر ماه معادل 64 دلار كمك هزينه معلوليت از دولت ويتنام دريافت مي كند كه معادل يك سوم ميانگين درآمد در كشور است. علاوه بر اين كمي هم از فروش بليت لاتاري كسب درآمد دارد اما موفق به يافتن شغل بهتري نيز نمي شود. معلوليت او مهم ترين دليل نرفتن او به مدرسه و نداشتن سواد است.

روي ران هاي نگوين كين پوشيده از آثار زخم هاي ناموفق جراحي در سال 1982 است. زماني كه او 3 ساله بود، پزشكان تلاش كردند پاهاي او را صاف كنند اما موفق نشدند و پسرك آرام و نحيف با پاهاي تاب خورده نه تنها معلول باقي ماند بلكه به معضل مالي بزرگي براي مادر و پدر كهنه سرباز خود تبديل شد.

آن زمان در سال 1984 كه نگوين كين 5 سال داشت، پژوهشگر مدرسه پزشكي هوافضا نيروي هوايي امريكا كشف كرد كه كهنه سربازان امريكايي جنگ ويتنام كه در معرض «عامل پرتقالي رنگ» بوده اند بيشتر احتمال دارد بچه هايي همراه با معلوليت به دنيا بياورند. در ابتدا مافوق او از انتشار خبر خودداري كرد و تنها تحت فشار كنگره امريكا زماني خبر عموميت يافت كه نگوين كين تولد 9 سالگي خود را پشت سر گذاشت.

همچنان بيش از يك دهه طول كشيد تا در سال 1996 دولت امريكا آسيب نخاعي را به عنوان نتيجه مستقيم در معرض قرار گرفتن «عامل پرتقالي رنگ» بشناسد و در همان زمان هم تنها كهنه سربازان امريكايي و خانواده هايشان كمك دريافت مي كردند. سازمان قربانيان ويتنامي «عامل پرتقالي رنگ»(VAVA) شركت هاي دارويي توليد كننده اين سم را تحت تعقيب قضايي قرار داد اما يك دادگاه به اين دليل كه در زمان جنگ ويتنام «عامل پرتقالي رنگ» جزو سموم ممنوعه نبود، پرونده را مختومه مي كند.

در خانواده مبارز سابق ويت كنگي نگوين ون بات تنها او و دختر به شدت معلولش كمك دولتي دريافت مي كنند. 3 دختر ديگر در كارخانه اي كار مي كنند كه فراموشكاري گاه و بيگاه آنها چندان به چشم نمي آيد. نگوين ون بات اميدوار است كه روزي اين دخترها مورد توجه قرار بگيرند اما تاكنون تنها دختر بزرگ تر كه كمترين ميزان معلوليت را دارد، ازدواج كرده است. او و همسرش دو فرزند دارند و براي خانواده ضربه سختي بود زماني كه همان علائم آسيب مغزي را كه مادر و پدربزرگشان از آن رنج مي برند در آنان نيز شروع به رشد كرد.

نوه هاي نگوين ون بات كنار خاله به شدت معلول خود دراز مي كشند و ويديوهايي را از طريق يك اسمارت فون قديمي تماشا مي كنند. هنگامي كه ساير دخترانش در كارخانه هستند و همسرش در بازار سبزي مي فروشد، نگوين ون بات اغلب با اين 3 نفر تنهاست. او براي آنها آشپزي مي كند، با نوه هايش بازي مي كند و دختر بي خواب خود را مي شويد و به او غذا مي دهد.

نگوين ون بات مي گويد، همه بايد در خانواده مشاركت داشته باشند. وقتي از او سوال مي شود كه آيا احساس مي كند از طرف دولت رها شده است، او سوال را دور مي زند و تنها چيزي كه مي گويد اين است:«يك سرباز هميشه سرنوشت خود را تحمل مي كند».

نگوين ون بات درباره برنامه سرمايه گذاري 183 ميليون دلاري امريكا براي پاك سازي 150 هزار مترمكعب از خاك پايگاه قديمي در «بين هوا» اطلاع داشت. او همچنين شنيده است كه امريكايي ها هنوز رقم دقيق پولي را كه قصد دارند در اختيار سازمان قربانيان «عامل پرتقالي رنگ» قرار دهند، اعلام نكرده اند.

اين كهنه سرباز خيلي باور ندارد كه خانواده او بهره اي از آن ببرند. اما او خوشحال است كه آلودگي در «بين هوا» از بين خواهد رفت و ديگر هيچ خانواده اي مجبور نشود رنج معلوليتي را كه او و فرزندانش به آن مبتلا شده اند تحمل كند.

تداوم معلوليت تا 12 نسل بعد


 روزنامه اعتماد، شماره 4382 به تاريخ 13/3/98، صفحه 5 (خارج از مرزها)

لينک کوتاه به اين مطلب:   
 


    دفعات مطالعه اين مطلب: 11 بار
    

 

 
 
چاپ مطلب
ارسال مطلب به دوستان

معرفی سايت به ديگران
گزارش اشکال در اطلاعات
اشتراک نشريات ديگر



 

اعتماد
ايران
جام جم
دنياي اقتصاد
رسالت
شرق
كيهان
 پيشخوان
فصلنامه مجلس و راهبرد
متن مطالب شماره 97، بهار 1398را در magiran بخوانيد.

 

 

سايت را به دوستان خود معرفی کنيد    
 1397-1380 کليه حقوق متعلق به سايت بانک اطلاعات نشريات کشور است.
اطلاعات مندرج در اين پايگاه فقط جهت مطالعه کاربران با رعايت شرايط اعلام شده است.  کپی برداري و بازنشر اطلاعات به هر روش و با هر هدفی ممنوع و پيگيرد قانوني دارد.
 

پشتيبانی سايت magiran.com (در ساعات اداری): 77512642  021
تهران، صندوق پستی 111-15655
فقط در مورد خدمات سايت با ما تماس بگيريد. در مورد محتوای اخبار و مطالب منتشر شده در مجلات و روزنامه ها اطلاعی نداريم!
 


توجه:
magiran.com پايگاهی مرجع است که با هدف اطلاع رسانی و دسترسی به همه مجلات کشور توسط بخش خصوصی و به صورت مستقل اداره می شود. همکاری نشريات عضو تنها مشارکت در تکميل و توسعه سايت است و مسئوليت چگونگی ارايه خدمات سايت بر عهده ايشان نمی باشد.



تمامي خدمات پایگاه magiran.com ، حسب مورد داراي مجوزهاي لازم از مراجع مربوطه مي‌باشند و فعاليت‌هاي اين سايت تابع قوانين و مقررات جمهوري اسلامي ايران است