به جمع مشترکان مگیران بپیوندید!

تنها با پرداخت 70 هزارتومان حق اشتراک سالانه به متن مقالات دسترسی داشته باشید و 100 مقاله را بدون هزینه دیگری دریافت کنید.

برای پرداخت حق اشتراک اگر عضو هستید وارد شوید در غیر این صورت حساب کاربری جدید ایجاد کنید

عضویت

جستجوی مقالات مرتبط با کلیدواژه "type-2 diabetes" در نشریات گروه "پزشکی"

  • Syiedeh Maryam Mousavi, Fatemeh Zahra Gorji, Ziya Fallahmohammadi *, Khadijeh Nasiri, Abolfazl Akbari
    Objective (s)

    Type 2 diabetes (T2D) represents a complex and multifactorial disorder, and efforts to discover its treatment are necessary. Browning of white adipose tissue (WAT) as a therapeutic target for diabetes seems to be induced by exercise through neuropeptide FF (NPFF) signaling in the hypothalamus and adipose tissue. This study aimed to explore the role of endurance training on the browning of WAT by assessing the expression of the gene and protein of NPFF and its receptors in the hypothalamus and adipose tissue.

    Materials and Methods

    Forty adult male Wistar rats were assigned into four groups: control, exercise, diabetic control, and diabetic exercise. The serum levels of lipid profile, insulin, and glucose, along with the expression of gene and protein of NPFF and its receptors (NPFFR1 and NPFFR2), were evaluated in the hypothalamus and adipose tissue. A histological examination was performed to evaluate the browning of WAT.

    Results

    Metabolic parameters notably increased in the diabetic group. The gene and protein expression of NPFF and its receptors significantly decreased in the hypothalamus and fat tissue in the diabetic group. However, these changes in the hypothalamus, not in the adipose tissue, were significantly improved in the diabetic-exercise group compared to the diabetic group. The high WAT content in diabetic rats was decreased by exercise, leading to an increase in the browning of WAT.

    Conclusion

    Endurance progressive training could centrally, not peripherally, promote the browning of WAT in diabetic rats by enhancing the expression of gene and protein of NPFF and its receptors in the hypothalamus.

    Keywords: Brown Fat Tissue, Endurance Exercise, Hypothalamus, Neuropeptide FF, Type 2 Diabetes
  • Mojtaba Eizadi*, Hamid Eslami, Mania Rozbayani
    Introduction

    Clinical studies have pointed to muscle atrophy in diabetic patients. This study was conducted with the aim of determining the effect of resistance training on the expression of some transcription factors effective on muscle hypertrophy in type 2 diabetic rats.

    Methods

    For this purpose, type 2 diabetes was induced by intraperitoneal injection of nicotinamide-STZ in fourteen male Wistar rats (220 ± 10 g). Then diabetic rats were randomly selected in resistance and control groups. Rats in the resistance group participated in a 10-week resistance training (5 times weekly) in the form of climbing a step ladder with resistance (tying a weight to the tail based on the percentage of body weight), and the control group did not participate in the exercises. 48 hours after the last training session, the expression of PI3K and AMPK genes in the soleus muscle, as well as the weight of the soleus muscle and the ratio of soleus muscle weight to body weight (soleus/body weight ratio) were measured and compared by independent t test between groups.

    Results

    Compared to control group, resistance training resulted in significant increase in PI3K expression, soleus muscle weight and soleus/body weight ratio (P < 0.05).

    Conclusion

    Resistance training leads to soleus muscle hypertrophy in diabetic rats, and this improvement can probably be attributed to the increased PI3K expression.

    Keywords: Type 2 Diabetes, Gene Expression. Resistance Training, Muscle Hypertrophy, PI3K, AMPK Genes
  • Fatemeh Eisazadeh, Isaac Rahimian-Boogar*
    Background and Aim

    This systematic review and meta-analysis summarized the studies that evaluated the effects of acceptance and commitment therapy on biological measures in Iranians with type 2 diabetes. In addition, the study determined the combined effect size of the varying effect sizes observed in various studies.

    Materials and Methods

    A systematic search of Iranian scientific databases, including insane.ir, Magiran, SID, Noormags, and ISC, from 2013 to 2023, retrieved randomized controlled trials that evaluated the effects of acceptance and commitment therapy on biological measures in type 2 diabetes. The study was conducted based on the main PRISMA reporting guideline (the PRISMA 2020 statement), and a meta-analysis report was generated by reviewing the studies that met the inclusion criteria.

    Results

    Among the 26 studies, 10 were deemed suitable for inclusion based on the PRISMA statement, while the remaining 16 were excluded. The effect size of acceptance and commitment therapy on the biological markers in type 2 diabetes was 0.767, indicating a significant effect. The average effect sizes for fasting blood glucose (FBS), 2-hour postprandial glucose (2HPP), and glycosylated hemoglobin (HbA1c) were 0.798, 0.586, and 0.711, respectively. These effect sizes suggest a significant effect for FBS, a relatively strong impact for 2HPP, and a strong effect for HbA1c.

    Conclusion

    Acceptance and commitment therapy significantly improve the biological measures of patients with type 2 diabetes. Furthermore, its impact on FBS and HbA1c indices exceeds that of HPP2.

    Keywords: Acceptance, Commitment, Psychotherapy, Biomarkers, Type 2 Diabetes, Glycosylated Hemoglobin
  • Fatemeh Golnezhad Monfared, Farahnaz Meschi *, Mohsen Mansoubi Far, Robabeh Ataeifar, Sheida Sodagar
    Background

    Regarding the effect of early maladaptive schemas (EMSs) on the psychological distress (PD) of diabetic patients, various factors can play a mediating role. This study was to examine the associations between EMSs, PD, and coping strategies in people with diabetes.

    Methods

    This descriptive correlational study was carried out on people with type 2 diabetes (T2D) referred to the diabetes clinic of Shariati Hospital in Tehran, in 2021. Here, 200 patients were included in the research and the selection method of people was convenient. Research tools included Kessler's Psychological Distress Scale, Young Schema Questionnaire (YSQ-SF) and Coping Strategies Inventory (CSI). Data analysis was performed by SPSS 25 software and Smart-PLS 3, and structural equation method (SEM).

    Results

    The findings revealed that EMSs have a significant and direct association with PD. Coping strategies had a mediating role in relation to EMSs and PD in people with T2D. As a result, 37% of PD was explained by EMSs and coping strategies.

    Conclusion

    According to the results, in order to reduce the level of PD in people with T2D should be use of techniques aimed at enhancing EMSs and coping strategies.

    Keywords: Coping Strategy, Early Maladaptive Schemas, Patients, Psychological Distress, Type 2 Diabetes
  • حامد علی زاده پهلوانی*، میترا تجری، محدثه حضوری
    زمینه و هدف

    برای افراد مبتلا به دیابت، ورزش می تواند از طریق پروتئین های تنظیم کننده کلیدی مانند پروتئین کیناز فعال شده با آدنوزین مونوفسفات (AMPKα1/2)، پروتئین شبه داینامین (DLP1) و پروتئین مربوط به اتوفاژی 13 (ATG13) ابزار قدرتمندی برای مدیریت دیابت و بهبود سلامت کلی باشد.

    روش بررسی

    این مطالعه از اردیبهشت 1402 تا تیر 1402 به طول انجامید. در این پژوهش تجربی، 12 سر رت نر دو ماهه با میانگین وزنی g 30±280 از نژاد اسپراگ داولی مشارکت داشته اند. برای القای دیابت نوع 2، محلول نیکوتین آمید با دوز mg/kg 110 و استرپتوزوتوسین (STZ) با دوز mg/kg 60 تزریق گردید. قندخون بین 126 تا mg/dl 260 به عنوان شاخص القای دیابت تعیین شد. رت های دیابتی به طور تصادفی به گروه تمرین (شش سر) و کنترل (شش سر) تقسیم شدند. گروه تمرین تناوبی با شدت متوسط (Moderate-intensity interval training) به مدت چهار هفته و هر هفته چهار جلسه تمرین کردند. برنامه تمرین چهار وهله سه دقیقه ای با شدت معادل 75%-55 سرعت بیشینه و دوره های استراحت فعال دو دقیقه ای با شدت 45%-35 سرعت بیشینه انجام شد. پس از 24 ساعت از آخرین تمرین، رت ها بی هوش شدند و بافت عضله نعلی جدا شد و از طریق روش های وسترن بلات پروتئین ها اندازه گیری شدند.

    یافته ها

    نتایج نشان داد MIIT سبب افزایش غیرمعنا دار پروتئین AMPK (29/0=P) و ATG13 (079/0=P) می شود در حالی که کاهش معنا داری بر DLP1 (002/0=P) دارد.

    نتیجه گیری

    به نظر می رسد MIIT از طریق کاهش DLP1 می تواند در متابولیسم انرژی و فرآیند اتوفاژی برای بهینه سازی میتوکندری سلول در عضله نعلی رت های دیابتی تاثیر مفیدی ایجاد کند.

    کلید واژگان: اتوفاژی, تمرین تناوبی با شدت متوسط (MIIT), عضله نعلی, دیابت نوع 2
    Hamed Alizadeh Pahlavani*, Mitra Tajari, Mohadese Hozouri
    Background

    In people with diabetes, metabolic changes can affect the body's response to physical activity. On the other hand, for people with diabetes, exercise can be a powerful tool to manage diabetes and improve overall health through key regulatory proteins such as adenosine monophosphate-activated protein kinase (AMPKα1/2), dynamin-like protein (DLP1), and autophagy-related protein 13 (ATG13). In diabetes, AMPK regulation is often disrupted, contributing to the metabolic imbalances that characterize diabetes. In diabetes, disruption of DLP1 protein as a key regulator of mitochondrial fission leads to the accumulation of damaged mitochondria and metabolic imbalance. ATG13, as an autophagy regulator causes the recycling of damaged cells and damaged components.

    Methods

    This study was conducted in May to July 2023. In this experimental research, 12 two-month-old male Sprague-Dawley rats with an average weight of 280±30 grams participated. To induce type two diabetes, nicotinamide solution with a dose of 110 mg/kg and streptozotocin (STZ) with a dose of 60 mg/kg were injected, and blood glucose between 126 and 260 mg/dl was determined as the index of diabetes induction. Then the diabetic rats were randomly divided into training (six heads) and control groups (six heads). The moderate-intensity interval training (MIIT) group trained for 4 weeks and four sessions every week. The MIIT program consisted of 4 rounds of 3 minutes with an intensity equal to 55-75% of the maximum speed and active rest periods of two minutes with an intensity of 35-45% of the maximum speed. After 24 hours from the last training, the rats were anesthetized and the soleus muscle tissue was isolated and the proteins were measured by western blot methods.

    Results

    The results showed that MIIT causes a non-significant increase in AMPK protein (P=0.29) and ATG13 (P=0.079), while it has a significant decrease in DLP1 (P=0.002).

    Conclusion

    It seems that MIIT, through decreasing DLP1, can have a beneficial effect on energy metabolism and autophagy process in order to optimize cells mitochondria in the soleus muscle of diabetic rats.

    Keywords: Autophagy, Moderate-Intensity Interval Training (MIIT), Soleus Muscle, Type 2 Diabetes
  • Hamidreza Khodabandeh, Hanieh Molaee, Ladan Ghashghaie, Mohammadreza Farnia, Soleyman Alivand, Faraz Zandiyeh, Farshad Gharebakhshi, Elham Rashidi, Nahid Mir*
    Introduction

    Sodium-glucose cotransporter-2 (SGLT2) inhibitors reduce the mortality rate, hospitalization, and cardiac morbidity in diabetic patients. However, their safety in chronic kidney disease (CKD) individuals is still debatable.

    Objectives

    The present study aims to evaluate the effect of dapagliflozin on primary composite outcomes and mortality rate in CKD patients using a systematic review and meta-analysis approach.

    Materials and Methods

    In this meta-analysis, Cochrane, Web of Science, Scopus, and PubMed databases, along with the Google Scholar search engine, were queried until March 2023. Data were analyzed by STATA software version 14 at a significance level of P<0.05.

    Results

    A total of nine randomized clinical trials (RCTs) articles were reviewed, with a sample size of 16720 in the dapagliflozin group and 13 476 in the placebo group. Dapagliflozin use (10 mg/d) compared to placebo improved primary composite outcomes in CKD patients by 39% (OR=0.61, 95% CI: 0.57, 0.65) while reducing the mortality rate by 31% (OR=0.69, 95% CI: 0.63, 0.76). In an analysis by treatment length, no statistically significant change was noted in early composite outcomes (OR=0.70, 95% CI: 0.48, 1.01) and mortality rate (OR=0.75, 95% CI: 0.39, 1.45) between patients who were on dapagliflozin for less than two years and the placebo group. However, patients receiving dapagliflozin for two years and above had significantly improved primary composite outcomes (OR=0.60, 95% CI: 0.55, 0.66) and mortality rate (OR=0.69, 95% CI: 0.61, 0.79) compared to the placebo group.

    Conclusion

    Dapagliflozin use, compared to placebo, improved the early composite outcomes and mortality rate in CKD patients. Prescribing a daily dose of 10 mg for a treatment duration of over two years seems safe in these patients. Registration: This study has been compiled based on the PRISMA checklist, and its protocol was registered on the PROSPERO website (ID: CRD42023422186).

    Keywords: Type 2 Diabetes, SGLT2, Chronic Kidney Disease, Sodium-Glucose Cotransporter-2 Inhibitors, Dapagliflozin
  • امید ظفرمند*، خدیجه ملایی، مهدی مقرنسی
    مقدمه

     دیابت بیماری متابولیکی خاموشی است که مشخصه آن افزایش مزمن قندخون و اختلال در متابولیسم کربوهیدرات، چربی و پروتئین است. یافته های علمی نشان داده است که ورزش یک گزینه برای درمان این بیماران است. هدف مطالعه حاضر، اثر تمرین های هوازی بر هموگلوبین گلیکوزیله و رزیستین در افراد چاق، دارای اضافه وزن و مبتلا به دیابت نوع دو بوده است.

    روش کار

     جستجوی سیستماتیک مقالات انگلیسی و فارسی منتشرشده از پایگاه های اطلاعاتیPubMed ، Web of Science، Civilica، Scopus،  Sid و Magiran تا ژانویه سال 2024 انجام شد. تفاوت میانگین و فاصله اطمینان 95% (CI) با استفاده از مدل اثر تصادفی محاسبه شد. ناهمگونی با استفاده از آزمون (I2) و سوگیری انتشار با تحلیل بصری فونل پلات و آزمون Egger بررسی شدند.

    یافته ها

     در مجموع، 57 مطالعه با 1612 آزمودنی چاق و دارای اضافه وزن مبتلا به دیابت نوع دو فراتحلیل شده اند. نتایج نشان داد که تمرینات هوازی سبب کاهش معنادار هموگلوبین گلیکوزیله ]001/0P=، (11/1- الی 85/0-) mg/dL98/0-= [SMD و تغییر غیرمعنادار رزیستین]36/0P=، (27/0- الی 10/0) mg/dL08/0-= [SMD نسبت به گروه کنترل در افراد چاق دارای اضافه وزن و مبتلا به دیابت نوع دو شده است.

    نتیجه گیری

     نتایج فراتحلیل حاضر نشان داد که تمرین هوازی سبب کاهش معنادار هموگلوبین گلیکوزیله و بهبود مقادیر رزیستین شده است. به نظر می رسد تمرین هوازی، به مثابه یکی از راهکارهای درمانی مناسب و کاربردی، می تواند در کاهش اختلالات متابولیکی افراد چاق دارای اضافه وزن و مبتلا به دیابت نوع دو موثر باشد.

    کلید واژگان: تمرینات هوازی, هموگلوبین گلیکوزیله, رزیستین, دیابت نوع دو
    Omid Zafarmand*, Khadijeh Molaei, Mehdi Mogharnasi
    Introduction

    Diabetes is a silent metabolic disease characterized by a chronic increase in blood sugar and disturbance in carbohydrate, fat, and protein metabolism. Scientific findings have shown that exercise is an option for the treatment of these patients. In this regard, the present study aimed to investigate the effect of aerobic exercise on glycosylated hemoglobin and resistin in overweight and obese people with type 2 diabetes.

    Method

    A systematic search of English and Farsi articles published in PubMed, Web of Science, Civilica, Scopus, Sid, and Magiran databases was conducted until January 2024. Mean difference and 95% confidence interval were calculated using a random effect model. Heterogeneity was evaluated using the (I2) test. Moreover, publication bias was evaluated by visual analysis of the funnel plot and Egger's test.

    Results

    In total, 57 studies with 1612 obese and overweight subjects with type 2 diabetes were meta-analyzed. The results showed that aerobic exercise caused a significant decrease in glycosylated hemoglobin [P=0.001, SMD=-0.98 mg/dL (-1.11 to 0.85)] and a non-significant change in resistin [P=0.36, SMD=-0.08 mg/dL (-0.27 to 0.10)]. Compared to the control group, overweight and obese people were diagnosed with type 2 diabetes.

    Conclusion

    Results of the present meta-analysis showed that aerobic exercise caused a significant decrease in glycosylated hemoglobin and improved resistin values. It seems that aerobic exercise, as one of the appropriate and practical treatment strategies, can be effective in reducing metabolic disorders of overweight and obese people with type 2 diabetes

    Keywords: Aerobic Exercise, Glycosylated Hemoglobin, Resistin, Type 2 Diabetes
  • Mohammadali Mardom, Mahbobeh Sajadi *, Ameneh Yaghoobzadeh, Mohsen Shamsi
    Background

    Type 2 diabetes is a chronic condition significantly impacting oral and dental health. Education plays a crucial role in improving the quality of life for diabetic patients.

    Aim

    This study was performed with aim to investigate the effect of a self-management education program on self-efficacy related to oral and dental health in individuals with type 2 diabetes.

    Method

    This experimental study was conducted on 70 type 2 diabetic patients referred to the Tarafa Hospital in Tehran, Iran. The subjects were randomly assigned to the intervention and control groups. The intervention group received 12-session (8 sessions and 4 follow-up sessions) self-efficacy training and standard care, while the control group only received the standard care. The participants completed the scales before and after the intervention. Data were analyzed using SPSS statistical software (version 22) and chi-square, independent t, and paired t-tests. p<0.05 was considered statistically significant.

    Results

    The control group showed a non-significant increase of 1.90±1.2 in self-efficacy related to oral and dental health (p>0.05). However, the intervention group experienced a significant increase of 4.77±0.5 in self-efficacy related to oral and dental health (p<0.05).

    Implications for Practice: 

    The present study showed that a multifaceted self-management intervention, consisting of face-to-face, participatory training with feedback opportunities, can effectively improve self-efficacy related to oral and dental health in type 2 diabetic patients. This approach is recommended to enhance the quality of life related to oral and dental health in these patients.

    Keywords: Dental Health, Educational Program, Oral Health, Self-Efficacy, Type 2 Diabetes
  • حسن پور رضی*، سید حامد قیامی
    زمینه و هدف

    فرآیند سالمندی به طور معمول با کاهش عملکرد حرکتی و افزایش ابتلا به برخی بیماری ها به ویژه سندرم متابولیک و دیابت همراه است. این پژوهش با هدف تعیین تاثیر 8 هفته تمرینات ترکیبی بر شاخص های سندرم متابولیک، عملکرد حرکتی و کنترل قامت در مردان سالمند مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد.

    روش ها

    در یک مطالعه نیمه تجربی، 20 مرد سالمند (میانگین سن 1/43±67/18 سال) مبتلا به دیابت نوع 2 پس از بررسی های اولیه به صورت تصادفی در 2 گروه تجربی (10 نفر) و کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. تمرینات ترکیبی به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته به مدت 90 دقیقه (هوازی با شدت 70-50 درصد ضربان قلب بیشینه؛ مقاومتی با شدت 70-40 درصد یک تکرار بیشینه) انجام شد. مقادیر سرمی گلوکز، پروفایل لیپیدی، شاخص عملکرد حرکتی و کنترل قامتی پیش از مداخله و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین اندازه گیری شد.

    یافته ها

    تمرینات ترکیبی باعث کاهش معنی دار در سطوح سرمی گلوکز (0/001=P) ،کلسترول (0/001=P)، تری گلیسیرید (0/02=P) و LDL (0/001=P) در مردان سالمند مبتلا به دیابت نوع 2 شد. همچنین، افزایش معنی دار HDL (0/01=P) در گروه تمرین ترکیبی مشاهده شد. شاخص عملکرد حرکتی (0/01=P) و کنترل قامتی (0/01=P) نیز بهبود معنی داری بعد از مداخله تمرینی داشتند.

    نتیجه گیری

    به نظر می رسد تمرینات ترکیبی می تواند راهبردی موثر و مناسبی برای کنترل قند خون، بهبود پروفایل لیپیدی و همچنین بهبود عملکرد حرکتی و کنترل قامتی در سالمندان مبتلا به دیابت نوع 2 باشد.

    کلید واژگان: تمرین ترکیبی, کنترل قامت, عملکرد حرکتی, دیابت نوع 2, سالمند
    Hasan Pourrazi*, Hamed Ghiyami
    Background and Aim

    The aging process is typically associated with a decline in motor function and an increased incidence of certain diseases, particularly metabolic syndrome and diabetes. This study aimed to determine the effects of an 8-week combined exercise program on metabolic syndrome markers, motor function, and postural control in elderly men with type 2 diabetes.

    Methods

    In a semi-experimental study, 20 elderly men (mean age 67.18 ± 4.43 years) with type 2 diabetes were randomly assigned to two groups: experimental (10 subjects) and control (10 subjects). The experimental group performed combined exercises for 8 weeks, 3 sessions per week, for 90 minutes (aerobic exercise at 50-70% of maximum heart rate; resistance exercise at 40-70% of 1 repetition maximum). Serum levels of glucose, lipid profile, motor function, and postural control were measured before the intervention and 48 hours after the last exercise session.

    Results

    Combined exercise significantly reduced serum levels of glucose (P=0.001), total cholesterol (P=0.001), triglycerides (P=0.02), and LDL (P=0.001) in elderly men with type 2 diabetes. Additionally, there was a significant increase in HDL (P=0.01) in the exercise group. Motor function (P=0.01) and postural control (P=0.01) also improved significantly after the exercise intervention.

    Conclusion

    Combined exercise appears to be an effective and appropriate strategy for controlling blood glucose, improving lipid profile, and enhancing motor function and postural control in older men with type 2 diabetes.

    Keywords: Combined Exercise, Postural Control, Motor Function, Type 2 Diabetes, Elderly
  • Akbar Ghalavand, Majid Nasiri, Hadi Kardan, Bita Bordbar Azari, Mojtaba Dalaramnasab *, Neda Dadvar
    Introduction

    Asprosin is an adipokine related to glucose homeostasis and type 2 diabetes (T2D). It has also been stated that exercise is one of the main pillars in the management of T2D, along with drug therapy. The aim of this study was to determine the effect of a short period of aerobic exercise on serum asprosin, glycemic control, and lipid profile in women with T2D.

    Methods

    In this semi-experimental study, 30 women with T2D from Zabol were selected by purposive sampling and divided into the training (3 weeks of aerobic exercises, 3 sessions per week) and control (no training) groups. Fasting blood sugar (FBS), fructosamine, asprosin, and lipid profiles were measured at the beginning of the intervention and 48 hours after the last session of the intervention.

    Results

    The findings of the present study showed that after 3 weeks of intervention, there was a significant decrease in FBS (P=0.011), fructosamine (P<0.001), and serum asprosin (P=0.038) and a significant increase in the high-density lipoprotein level (P=0.002) in the training group compared to the control group. However, no significant difference was observed in triglyceride, total cholesterol, or low-density lipoprotein (P>0.05).

    Conclusion

    Based on the findings, 3 weeks of aerobic training had positive effects on the adjustment of serum asprosin, which was related to glycemic control and the improvement of the lipid profile.

    Keywords: Type 2 Diabetes, Exercise Training, Asprosin, Metabolic Disorders
  • مهدی فراموشی*، رامین امیرساسان، وحید ساری صراف
    مقدمه

    دیابت نوع دو یک بیماری مزمن متابولیکی و اختلال پیچیده با چندین عارضه کوچک و بزرگ عروقی در قسمت های مختلف بدن است که با فیبروز قلبی همراه است. از طرفی به نظر می رسد تمرین استقامتی با کاهش میزان گلوکز ناشتا و افزایش شاخص های آنتی اکسیدانی موجب پیشگیری از توسعه فیبروز قلبی در دیابت می شود.

    روش ها

    24 سر موش نر نژاد ویستار پس از آشناسازی با محیط آزمایشگاه به طور تصادفی به سه گروه سالم کنترل (8 =NC. n) دیابت کنترل (8 =DC. n) و دیابت ورزش (8 =DT. n) تقسیم شدند. دیابت از طریق مصرف رژیم غذایی پرچرب و تزریق استرپتوزوتوسین القا شد. گروه های تمرینی، 8 هفته تمرین تناوبی استقامتی را روی نوارگردان اجرا کردند. برای بررسی میزان فیبروز و به هم ریختگی سلولی از رنگ آمیزی هماتوکسیلین ائوزین و ماسون تری کروم استفاده شد. مالون دی آلدهیدسرم (MDA) توسط اسپکتروفتومتری تیوباربیتوریک اسید اندازه گیری شد. همچنین آنتی اکسیدان کل سرم نیز به روش FRAP سنجیده شد.

    یافته ها

    موش ها در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل دیابتی کاهش در میزان فیبروز، گلوکز ناشتا و همچنین کاهش در تری گلیسرید و کلسترول تام مشاهده شد (05/0  <P).

    نتیجه گیری

    تمرین استقامتی در بیماران دیابتی با کاهش قند خون ناشتا، پروفایل لیپیدی و افزایش  می باشد.

    کلید واژگان: تمرین استقامتی, فیبروز قلبی, آنزیم های اکسیداتیو, دیابت نوع دو
    Mahdi Faramoushi*, Ramin Amirsasan, Vahid Sarisarraf
    Background

    Type 2 diabetes is a chronic metabolic disease and a complex disorder with several micro and macro vascular complications in different parts of the body, which is associated with cardiac fibrosis. On the other hand, endurance training seems to prevent the development of cardiac fibrosis in diabetes by reducing fasting glucose levels and increasing antioxidant indices.

    Methods

    24 male Wistar rats were randomly divided into three groups: healthy control (NC, n=8), diabetes control (DC, n=8) and exercise diabetes (DT, n=8) after familiarization with the laboratory environment. Diabetes was induced to diabetic animals through streptozotocin injection. Training groups, performed 8 weeks of intermittent endurance training on a treadmill. Hematoxylin-eosin and Masson trichrome staining were used to check the level of fibrosis and cell disorder. Serum malondialdehyde (MDA) was measured by thiobarbituric acid spectrophotometry. Also, total serum antioxidants were measured by FRAP method.

    Results

    Compared to the diabetic control group, rats in the training group showed a decrease in fibrosis, fasting glucose, and also a decrease in triglyceride and total cholesterol (P<0.05).

    Conclusion

    Based on the results, it seems that Endurance training in diabetic Rats prevents the development of cardiac fibrosis caused by diabetes by reducing fasting blood sugar, lipid profile and increasing total antioxidants. However, more studies are needed.

    Keywords: Endurance Training, Cardiac Fibrosis, Oxidative Enzymes, Type II Diabetes, Rat
  • Anahita Ansari Djafari, Babak Javanmard*, Ali Koohifard, Fatemeh Hojjati, Amir Alinejad Khorram, Zahra Razzaghi, Seyyed Ali Hojjati
    Purpose

    Evaluating pseudomotor performance can be a valuable tool for investigating the peripheral autonomic nervous system in diabetic patients. Sudoscan, a simple and non-invasive method for assessing pseudomotor performance, has been developed in recent years. This study aimed to investigate autonomic neuropathy using Sudoscan in diabetic patients with lower urinary tract symptoms (LUTS) of unknown cause.

    Materials and Methods

    In this cross-sectional study conducted from April 2022 to April 2023, we included 195 patients with type 2 diabetes who were referred to the urology clinic. We extracted demographic, clinical, and laboratory data from the patient files and evaluated urinary symptoms using the International Prostate Symptom Score (IPSS) questionnaire. Patients underwent Sudoscan testing to evaluate autonomic neuropathy in the physical medicine and rehabilitation clinic. To further assess urinary irritative symptoms, patients underwent urodynamic studies (UDS) and ultrasonography.

    Results

    The Sudoscan test results showed that autonomic neuropathy was present in 77 patients (40%), with 43 (22.1%) having moderate and 44 (22.6%) having severe neuropathy. Patients with autonomic neuropathy were found to be older, had longer diabetes durations, higher average blood glucose levels, and higher creatinine levels. Additionally, we found a significant correlation between autonomic neuropathy and signs of high post-void residue on ultrasound and detrusor contraction disorders on UDS (p-value < 0.05).

    Conclusion

    Our study found a higher prevalence of autonomic neuropathy in diabetic patients with LUTS using Sudoscan (40%). Longer diabetes duration and poor glycemic control were associated with an increased risk of autonomic neuropathy linked with LUTS, such as urge incontinence.

    Keywords: Autonomic Neuropathy, Lower Urinary Tract Symptoms, Type 2 Diabetes
  • فاطمه صلح دوست، حامد علیزاده پهلوانی*، محمد شرافتی
    مقدمه
    با افزایش شیوع دیابت در سراسر جهان، به نظر می رسد تمرین مقاومتی می تواند اختلال عملکرد قلب را در مدل های دیابتی کاهش دهد. هدف از مطالعه حاضر اثربخشی تمرین مقاومتی بر پروتئین های مرتبط با رتیکولوفاژی در بطن چپ قلب رت های دیابتی نوع 2 است.
    روش کار
    در این مطالعه تجربی، 12 سر رت نر 2 ماهه از نژاد اسپراگ داولی با میانگین وزن 20±280 گرم انتخاب شدند. دیابت نوع 2 از طریق تزریق محلول های نیکوتین آمید و استرپتوزوتوسین القاء شد. رت ها به روش تصادفی به گروه تمرین مقاومتی دیابتی و کنترل دیابتی تقسیم شدند. تمرین مقاومتی شامل 8 هفته، هفته ای 3 جلسه بالارفتن از نردبان عمودی با شیب 85 درجه به طول یک متر با 26 پله و 2 سانتی متر فضای بین هر پله بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های t-مستقل و t-وابسته در نرم افزار SPSS نسخه 29 استفاده شد.
    یافته ها
    محتوای پروتئین ATF6 (P= 0.001) و mTOR (P=0.03) به ترتیب کاهش و افزایش معنی داری را نسبت به گروه کنترل در بطن چپ قلب پس از 8 هفته تمرین مقاومتی نشان دادند. از طرفی تغییر معنی داری در محتوای پروتئین JNK1 در بطن چپ قلب مشاهده نشد (P=0.16). میزان قند خون (mg/dl) بین هفته هشتم نسبت به هفته اول در گروه تمرین مقاومتی تغییر معنی داری را نشان نداد (0.07=P)، اما بین هفته هشتم در گروه کنترل نسبت به گروه تمرین مقاومتی تفاوت معنیداری مشاهده شد (0.001=P).
    نتیجه گیری
    تمرین مقاومتی به مدت 8 هفته می تواند به تعدیل پروتئین های مربوط به رتیکولوفاژی در قلب افراد مبتلا به دیابت نوع 2 کمک کند.
    کلید واژگان: بطن چپ قلب, تمرین مقاومتی, ریتکولوفاژی, دیابت نوع 2
    Fatemeh Solhdoust, Hamed Alizadeh Pahlavani *, Mohammad Sherafati Moghadam
    Introduction
    With the increasing prevalence of diabetes worldwide, it seems that resistance training can reduce cardiac dysfunction in diabetic models. The aim of the present study is the effectiveness of resistance training on reticulophagy-related proteins in the left ventricle of the heart of type 2 diabetic rats.
    Materials and Methods
    In this experimental study, 12 2-month-old male Sprague Dawley rats with an average weight of 280±20 grams were selected. Type 2 diabetes was induced by injecting nicotinamide and streptozotocin solutions. Rats were randomly divided into the diabetic resistance training group and the diabetic control group. Resistance training consisted of 8 weeks and 3 sessions per week of climbing a vertical ladder with an 85degree slope, one meter long with 26 steps and 2 cm space between each step. To analyses the data, independent t-tests, and t-dependent tests were used in SPSS version 29 software.
    Results
    The protein content of ATF6 (P=0.001) and mTOR (P=0.03) showed a significant decrease and increase, respectively, compared to the control group in the left ventricle of the heart after 8 weeks of resistance training. On the other hand, there was no significant change in JNK1 protein content in the left ventricle of the heart (P=0.16). The level of blood sugar (mg/dl) did not show a significant change between the eighth week compared to the first week in the resistance training group (P=0.07), but a significant difference was observed between the eighth week in the control group compared to the resistance training group (P=0.001).
    Conclusion
    It seems that resistance training for 8 weeks is capable of modulating proteins related to reticulophagy in the heart of people with type 2 diabetes.
    Keywords: Left Ventricle, Resistance Exercise, Reticulophagy, Type 2 Diabetes
  • یونس همتی اردلی، ماندانا غلامی*، فرشاد غزالیان، شهرام سهیلی
    مقدمه و هدف

    برهم خوردن تنظیم سطوح آدیپوکاین ها در پاتوژنز دیابت نوع2 نقش مهمی دارد. باوجود این، تمرینات ورزشی بواسطه تعدیل سطوح آدیپوکاین ها می تواند در بهبود کنترل گلیسمیک در بیماران دیابتی نوع2 موثر باشد. در مطالعه حاضر، تاثیر 12 هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تداومی با شدت متوسط (MICT) بر سطوح سرمی پروگرانولین و MCP-1 در زنان دیابتی نوع 2 بررسی شد.

    مواد و روش ها

    تعداد 36 زن دیابتی نوع2 واجد شرایط و داوطلب در سه گروه کنترل، HIIT و MICT به صورت تصادفی تقسیم شدند. پروتکل HIIT (90 درصد ضربان قلب بیشینه) و MICT (60 تا 70 درصد ضربان قلب بیشینه) هر دو به مدت 12 هفته روی نوارگردان اجرا شدند. نمونه های خونی در مراحل پیش آزمون و پس آزمون جمع آوری شدند. تغییرات بین گروهی با آزمون آنالیز کوواریانس تعیین شد و سطح معناداری 05/0>p بود.

    نتایج

    نتایج حاضر نشان داد که HIIT (001/0>p) و MICT (014/0=p) هر دو به کاهش معنادار سطوح سرمی MCP-1 منجر شده اند. باوجود این، کاهش پروگرانولین نسبت به گروه کنترل تنها در گروه HIIT مشاهده شد (001/0>p) و MICT تاثیر معناداری بر سطوح پروگرانولین نداشت (077/0=p). کاهش درصد چربی بدن و مقاومت به انسولین نیز با هر دو پروتکل HIIT و MICT در مقایسه با گروه کنترل معنادار بود (001/0>P).

    نتیجه گیری

    تمرینات HIIT و MICT هر دو در تعدیل آدیپوکاین ها در بیماران دیابتی نوع2 موثر هستند. باوجود این، تاثیرگذاری HIIT در مقایسه با MICT از جمله در کاهش سطوح پروگرانولین بیشتر بود که اهمیت توجه بیشتر به HIIT در مدیریت دیابت نوع2 را نشان می دهد.

    کلید واژگان: دیابت نوع2, عامل جاذب شیمیایی مونوسیت1, پروگرانولین, تمرین تناوبی شدید, تمرین تداومی با شدت متوسط
    Yones Hemati Ardali, Mandana Gholami *, Farshad Ghazalian, Shahram Soheili
    Background and Objective

    Adipokines dysregulation plays important role in the type 2 diabetes (T2D) pathogenesis. However, exercise training can be effective in improving the glycemic control in T2D patients by modulating the adipokines levels. In the present research, the effects of 12 weeks of high intensity interval training (HIIT) and moderate intensity continuous training (MICT) on the serum levels of progranulin and MCP-1 in type2 diabetic women have been investigated.

    Materials and Methods

    36 qualified and volunteer women with T2D were randomly assigned in the three groups including control, MICT and HIIT groups. Both HIIT (90 percent of maximum heart rate) and MICT (60 to 70 percent of maximum heart rate) protocols were conducted on treadmill for 12 weeks. Blood samples were collected in pre and post-test stages. Between groups difference were determined by analysis of covariance test and significant level was P<0.05.

    Results

    The present study findings indicated that both HIIT (p<0.001) and MICT (p=0.014) protocols cause significant decrease in the MCP-1 levels. However, the progranulin reduction compared to the control group was significant only in the HIIT group (p<0.001) and MICT does not have significant effect on the progranulin levels (p=0.077). Decrease in body fat percentage and insulin resistance was also significant for both HIIT and MICT protocols compared to the control group (p<0.001).

    Conclusion

    Both HIIT and MICT exercise trainings are effective for modulating the adipokines levels in the T2D patients. However, the effectiveness of HIIT was greater for reduction of progranulin levels compared to the MICT group, which indicates the importance of paying more attention to HIIT in the management of T2D.

    Keywords: Type 2 Diabetes, Monocyte Chemoattractant Protein-1, Progranulin, High Intensity Interval Training, Moderate Intensity Continuous Training
  • فاطمه صلح دوست، حامد علیزاده پهلوانی*، محمد شرافتی مقدم
    مقدمه و هدف

    در سال های اخیر تمرین مقاومتی به عنوان یک مداخله قوی برای بهبود سلامت عملکرد قلبی عروقی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 پیشنهاد شده است. از این رو، هدف از مطالعه حاضر تاثیر تمرین مقاومتی بر محتوای پروتئین های مرتبط با استرس شبکه آندوپلاسمی (PERK و NRF2) در بطن چپ موش های سفید بزرگ آزمایشگاهی مبتلا به دیابت نوع 2 است.  

    مواد و روش ها

    در این مطالعه ی تجربی، 12 سر موش سفید بزرگ ازمایشگاهی نر 2 ماهه از نژاد Sprague Dawley با میانگین وزن 20±280 گرم انتخاب شدند. دیابتی نوع 2 از طریق تزریق محلول های نیکوتین آمید و استرپتوزوتوسین القاء شد. موش های سفید بزرگ آزمایشگاهی به روش تصادفی به 2 گروه، تمرین مقاومتی دیابتی و کنترل دیابتی تقسیم شدند؛ تمرین مقاومتی شامل 8 هفته و هفته ای 3 جلسه بالارفتن از یک نردبان عمودی با شیب 85 درجه به طول یک متر با 26 پله و 2 سانتی متر فضای بین هر پله بود. برای سنجش محتوای پروتئین PERK و NRF2 از روش وسترن بلات استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون t-مستقل استفاده‏ شد و سطح معناداری 05/0≤p بود.

    نتایج

    پس از 8 هفته تمرین مقاومتی محتوای پروتئین های PERK و NRF2 افزایش معنی داری را نسبت به گروه کنترل در بطن چپ قلب موش های سفید بزرگ آزمایشگاهی دیابتی نشان داد (به تریتب 01/0=p و 002/0=p).

    نتیجه گیری

    به نظر می رسد تمرین مقاومتی برای سلامت قلب آزمودنی های مبتلا به دیابت نوع 2 می تواند مفید باشد و در دستورالعمل توانبخشی متخصصان سلامتی قرار گیرد.

    کلید واژگان: تمرین مقاومتی, شبکه آندوپلاسمی, بطن چپ قلب, پروتئین PERK, پروتئین NRF2, دیابت نوع 2
    Fatemeh Solhdoust, Hamed Alizadeh Pahlavani *, Mohammad Sherafati Moghadam
    Background and Objective

    In recent years, resistance training has been proposed as a powerful intervention to improve the health of cardiovascular function in people with type 2 diabetes. Therefore, the aim of this study is the effect of resistance training on the content of endoplasmic reticulum stress-related proteins (PERK and NRF2) in the left ventricle of rats with type 2 diabetes.

    Materials and Methods

    In this experimental study, 12 2-month-old male Sprague Dawley rats with an average weight of 280±20 grams were selected. Type 2 diabetes was induced by injecting nicotinamide and streptozotocin solutions. Rats were randomly divided into 2 groups, diabetic resistance training and diabetic control. Resistance training consisted of 8 weeks and 3 sessions per week of climbing a vertical ladder with an 85 degree slope, one meter long with 26 steps and 2 cm space between each step. Western blot method was used to measure PERK and NRF2 protein content. Independent t-test was used for data analysis and the significance level was P≤0.05.

    Results

    After 8 weeks of resistance training, the content of PERK and NRF2 proteins showed a significant increase compared to the control group in the left ventricle of the heart of diabetic rats (P=0.01 and P=0.002, respectively).

    Conclusion

    It seems that resistance training can be useful for the heart health of subjects with type 2 diabetes and can be included in the rehabilitation guidelines of health professionals.

    Keywords: Resistance Exercise, Endoplasmic Reticulum, Left Ventricle, PERK Protein, NRF2 Protein, Type 2 Diabetes
  • کوثر نصری، مژگان اکبرزاده، معصومه کریمیان، مهدی پناهی، مهناز جدی، جواد سید جعفری*
    زمینه و هدف

    بهبود رفتارهای خودمراقبتی اولین گام در راستای کمک به بیماران مبتلا به دیابت برای کنترل بهتر بیماری آن ها است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر خودمراقبتی افراد مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد.

    روش بررسی

    روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو تشکیل دادند که در سال 1398 به مرکز مشاوره روان یار تهران مراجعه کردند. حجم نمونه پژوهش شامل سی نفر از افراد واجد شرایط براساس معیارهای ورود و خروج و داوطلب شرکت در پژوهش بود که به طور تصادفی پانزده نفر در گروه آزمایش و پانزده نفر در گروه گواه قرار گرفتند. سپس گروه آزمایش درمان متمرکز بر شفقت را در هشت جلسه دریافت کرد؛ درحالی که برای گروه گواه درمانی ارائه نشد. ابزارهای پژوهش، برنامه درمانی متمرکز بر شفقت گیلبرت (2009) و پرسش نامه خلاصه فعالیت های خودمراقبتی دیابت (توبرت و گلاسکو، 1994) بود. تحلیل داده ها با آزمون های تحلیل کوواریانس تک متغیره، تی مستقل و خی دو به کمک نرم افزار SPSS نسخه 22 در سطح معناداری 0٫05 انجام شد.

    یافته ها

    نتایج نشان داد، پس از تعدیل نمرات پیش آزمون خودمراقبتی، در پس آزمون نمرات گروه آزمایش از گروه گواه به طور معناداری بیشتر شد (0٫005=p).

    نتیجه گیری

    براساس نتایج، درمان متمرکز بر شفقت باعث افزایش خودمراقبتی در افراد مبتلا به دیابت نوع دو می شود.

    کلید واژگان: درمان متمرکز بر شفقت, خودمراقبتی, دیابت نوع دو
    Kosar Nasri, Mozhgan Akbarzade, Masomeh Karimiyan, Mahdi Panahi, Mahnaz Jedi, Javad Seidjafari*
    Background & Objectives

    Diabetes and its complications and treatment techniques are among the most fundamental issues facing medical and psychological knowledge today. In patients with type 2 diabetes, more than 95% of the treatment process is performed by the patient, and the treatment team has little control over the patient between visits, which requires more attention to promoting self–care activities. Designing and evaluating educational and therapeutic programs based on providing information, motivating, and teaching behavioral skills in health–promoting self–care behaviors will increase patients' adherence to self–care behaviors and create a sense of recovery and satisfaction with disease control. Among these therapies is compassionate therapy, which has attracted the attention of new therapists, even for certain diseases. This study aimed to investigate the effectiveness of compassion–focused therapy on the self–care of people with type 2 diabetes.

    Methods

    The research method was quasi–experimental with a pretest–posttest design and a control group. The statistical population in this study consisted of all patients with type 2 diabetes referred to the Ravan Yar Counseling Center in Tehran City, Iran, in 2019. The sample size of the present study included 30 people. They were randomly assigned to the experimental and control groups (15 in each) on the inclusion and exclusion criteria. The inclusion criteria were as follows: voluntary admission to the study, non–use of psychiatric medication, a score below 50 in the self–care questionnaire, and at least 6 months have elapsed since the illness. The exclusion criteria were as follows: participants' reluctance to continue treatment and more than two absences from treatment sessions. The research instruments included Gilbert's Compassionate Therapy Program (2009) and the Summary of Diabetes Self–Care Activities Questionnaire (Toobert and Glasgow, 1994). Data analysis was done using univariate analysis of covariance, independent t test, and Chi–square test using SPSS version 22 software at a significance level 0.05.

    Results

    Based on the results, the mean self–care scores in the experimental group before and after the test were 24.58 and 26.42, respectively. Also, the average self–care scores in the control group before and after the test were 25.58 and 25.27, respectively. The following results show that the mean self–care scores increased in the posttest of the experimental group and decreased slightly in the posttest of the control group. The results of univariate analysis of covariance showed that after adjusting the self–care pretest scores, in the posttest, the scores of the experimental group were significantly higher than the control group (p=0.005).

    Conclusion

    Based on the results, compassion–focused therapy increases self–care in people with type 2 diabetes.

    Keywords: Compassion–Focused Therapy, Self–Care, Type 2 Diabetes
  • معرفت سیاه کوهیان*، لیلا فصیحی، بهمن ابراهیمی ترکمانی
    پیش زمینه و هدف

    دیابت نوع 2 به عنوان یک بیماری مزمن غیرواگیر در بسیاری از کشورها ظاهر شده و با افزایش عوامل خطرزای قلبی-عروقی همراه است. نقش فعالیت جسمانی به عنوان یک مداخله مفید در پیشگیری، مدیریت و درمان دیابت نوع 2 ثابت شده است. بااین وجود در مورد نوع و شدت فعالیت های ورزشی هنوز اختلاف نظرهایی وجود دارد. هدف پژوهش حاضر مقایسه تاثیر تمرینات هوازی، تمرینات مقاومتی و تمرینات ترکیبی بر سطوح پلاسمایی هموسیستئین و برخی عوامل خطر قلبی عروقی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بود.

    مواد و روش کار

    44 فرد مبتلا به دیابت نوع دو با دامنه سنی 30 الی 55 سال در این مطالعه شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی در یکی از چهار گروه تمرین هوازی، مقاومتی، ترکیبی و کنترل قرار گرفتند (تعداد هر گروه 11 نفر). برنامه تمرینی اختصاص یافته به هر گروه به مدت 12 هفته و سه جلسه در هفته انجام شد. جهت بررسی متغیرهای وابسته نمونه های خونی یک روز قبل و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی از تمامی آزمودنی ها گرفته شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های تی زوجی و آنوای یک راهه در سطح معنی داری کمتر از 5 درصد انجام گرفت.

    یافته ها

    پس از 12 هفته شرکت در فعالیت ورزشی میانگین کلسترول تام (p=0.001)، لیپو پروتئین کم چگال (p=0.001)، هموسیستئین (p=0.011) و شاخص آتروژنیک پلاسما (p=0.01) در گروه تمرین ترکیبی کاهش معنی دار و سطوح لیپو پروتئین با چگالی بالا (p=0.036) در این گروه پس از مداخلات تمرینی افزایش معنی داری داشت. همچنین پس از 12 هفته مداخله تمرینی در گروه تمرین هوازی سطوح هموسیستئین (p=0.038) و در گروه تمرین مقاومتی سطوح کلسترول تام (p=0.028) کاهش معنی داری یافتند.

    بحث و نتیجه گیری

    با توجه به نتایج حاصل از پژوهش حاضر به نظر می رسد تمرینات ترکیبی با کاهش معنی دار سطوح هموسیستئین، بهبود پروفایل لیپیدی و شاخص آتروژنیک پلاسما، می تواند به عنوان یک مداخله موثر در کاهش عوامل خطرزای قلبی-عروقی در بیماران دیابتی نوع 2 توصیه شود.

    کلید واژگان: تمرین ورزشی, تمرین ترکیبی, دیابت نوع دو, نیم رخ لیپیدی, هموسیستئین, شاخص آتروژنیک پلاسما
    Marefat Siahkohian*, Leyla Fasihi, Bahman Ebrahimi-Torkmani
    Background & Aims

    Type 2 diabetes is a chronic non-communicable disease that has emerged as a significant public health issue in many countries and is associated with increased cardiovascular risk factors. Physical activity is a proven intervention for the prevention, management, and treatment of type 2 diabetes. However, differences remain regarding the most effective type and intensity of exercise. The purpose of this study was to compare the effects of aerobic, resistance, and combined exercises on plasma homocysteine levels and selected cardiovascular risk factors in patients with type 2 diabetes.

    Materials & Methods

    Forty-four individuals with type 2 diabetes, aged 30 to 55 years, participated in this study. Participants were randomly assigned to one of four groups: aerobic, resistance, combined, or control (11 participants in each group). Each training program was performed over 12 weeks, with three sessions per week. Blood samples were collected from all participants one day before and 48 hours after the final training session to measure dependent variables. Data were analyzed using paired t-tests and one-way ANOVA, with a significance level set at p<0.05.

    Results

    After 12 weeks of exercise intervention, significant reductions were observed in total cholesterol (p=0.001), low-density lipoprotein (p=0.001), and homocysteine (p=0.01) levels in the combined exercise group, while high-density lipoprotein levels increased significantly (p=0.036) in this group. Additionally, homocysteine levels in the aerobic training group (p=0.038) and total cholesterol levels in the resistance training group (p=0.028) decreased significantly. No significant changes were observed in other examined parameters.

    Conclusion

    The results of this study suggest that combined exercises, through their significant impact on homocysteine reduction, lipid profile improvement, and atherogenic index optimization, can be recommended as an effective intervention for reducing cardiovascular risk factors in patients with type 2 diabetes.

    Keywords: Exercise, Combined Exercise, Type 2 Diabetes, Lipid Profile, Homocysteine, Atherogenic Index Of Plasma
  • Ehsan Khosh Nezhad Afkham, Fatemeh Sayarifard, Farzaneh Abbasi, Ali Rabbani, Hossein Shabani, Azadeh Sayarifard
    Background

    With the spread of the coronavirus disease 2019 (COVID-19), strict laws such as quarantine were implemented in many countries, including Iran. The spread of this disease and the general quarantine overshadowed the treatment and management of some chronic diseases, including type 1 diabetes, and many families faced a serious challenge in providing medicines and periodic tests for their children. This study was conducted with the aim of investigating the effects of the COVID-19 crisis on disease management in children with type 1 diabetes.

    Method

    Based on a researcher-made questionnaire, this cross-sectional study was conducted on 85 children with type 1 diabetes between the ages of 2 and 18 years in 6 months at the Children's Medical Center Hospital. This questionnaire is either collected from the parents during the face-to-face visit of the child with type 1 diabetes, or the virtual visit (telemedicine), and they were asked to complete the relevant questionnaire. This questionnaire included demographic information, laboratory tests, and the challenges of patients' families during the pandemic. In order to properly understand the management of this disease, parents were asked to enter the results of tests related to fasting blood sugar and HbA1c 3 times at the beginning of the pandemic, during quarantine, and during the implementation of the study.

    Results

    Based on the results, the level of HbA1c, the problem of insurance coverage, the problem of attendance, ketoacidosis, and infection before the pandemic, during the pandemic, and at the time of the study among children with type 1 diabetes were unchanged (P>0.05). There was a significant difference between fasting blood sugar levels, insulin levels, blood sugar control levels, and hospitalizations in type 1 diabetes patients before the pandemic, during the pandemic, and the study period (P<0.05).

    Conclusion

    Increasing the use of continuous glucose monitors and the widespread use of telemedicine visits may improve the impact of the pandemic on disease management. It is suggested that more multicenter studies with a higher sample size should be conducted in order to investigate the impact of the COVID-19 crisis on children with diabetes.

    Keywords: Coronavirus Diseases 2019, COVID-19, Type 1 Diabetes, Telemedicine
  • فاطمه کاظمی نسب*، نفیسه حسن پور، امید ظفرمند
    زمینه و هدف

    آپلین نقش مهمی در تنظیم هموئوستاز انرژی دارد که نقش آن در دیابت و مقاومت به انسولین به درستی مشخص نیست بنابراین هدف این مطالعه، بررسی تاثیر تمرین ورزشی بر میزان آپلین سرمی و مقاومت به انسولین در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو (T2DM) است.

    مواد و روش ها

    جستجوی نظام مند برای مطالعات مرتبط در پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Web of Science، SID، Magiran انجام شد. اندازه اثر و فاصله اطمینان 95 درصد (CI) با استفاده از مدل اثر تصادفی محاسبه شد.

    یافته ها

    تجزیه و تحلیل 14 مداخله با 386 بیمار T2DM نشان داد که تمرین ورزشی سبب تغییر معنادار آپلین سرمی]8/0=P  ،(731/0- تا 897/0) 083/0= [SMD نسبت به گروه کنترل در افراد بزرگسال نشد. با این وجود، تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که تمرین ورزشی سبب کاهش معنادار سطوح گلوکز ناشتا]001/0=P ،(37/26- الی 69/11-)mg/dl  034/19-=[WMD، میزان انسولین ناشتا] 001/0=P ،(429/5- تا 804/1-)mU/mL  616/3-= [WMDو شاخص مقاومت به انسولین یا HOMA-IR]001/0P= ،(044/2- تا 104/1-) 574/1-= [WMD نسبت به گروه کنترل در بیماران T2DM شد.

    نتیجه گیری

    نتایج فراتحلیل حاضر نشان داد که تمرین ورزشی تاثیری بر میزان آپلین سرمی ندارد ولی سبب کاهش گلوکز ناشتا، انسولین ناشتا و مقاومت به انسولین در بیماران T2DM می شود؛ بنابراین، تمرینات ورزشی یک روش مناسب و کارآمد برای بهبود مقاومت به انسولین در بیماران T2DM است.

    کلید واژگان: اپلین, دیابت نوع دو, مقاومت به انسولین, گلوکز خون, تمرین ورزشی
    Fatemeh Kazeminasab *, Nafiseh Hassanpour, Omid Zafarmand
    Introduction

    Apelin is crucial for regulating energy homeostasis, yet its role in diabetes and insulin resistance remains inadequately understood. This study aimed to investigate the effects of exercise training (Exe) on serum apelin levels and insulin resistance in patients with type 2 diabetes mellitus (T2DM).

    Materials and Methods

    A systematic search for relevant studies was conducted using the PubMed, Web of Science, SID, and Magiran databases. Effect sizes and 95% confidence interval (CI) were calculated using a random effects model.

    Results

    Analysis of 14 interventions involving 386 adults with T2DM indicated that exercise training did not result in a significant change in serum apelin levels [SMD=0.083 (95% CI: 0.731 to 0.897), P=0.8] compared to the control group. However, exercise training was associated with significant reductions in fasting glucose levels [WMD=-19.034 mg/dl (95% CI: -11.69 to -26.37), P=0.001], fasting insulin levels [WMD=-3.616 μU/ml (95% CI: -1.804 to -5.429), P=0.001], and insulin resistance as measured by HOMA-IR [WMD=-1.574 μU/ml (95% CI: -1.104 to -2.044), P=0.001], relative to the control group.

    Conclusion

    The results of this meta-analysis indicate that exercise training does not significantly affect serum apelin levels. However, it contributes to reductions in fasting glucose, fasting insulin, and insulin resistance in patients with T2DM. Thus, exercise is an effective strategy for improving insulin resistance in individuals with T2DM.

    Keywords: Apelin, Type 2 Diabetes, Insulin Resistance, BLOOD GLUCOSE, Exercise Training
  • سجاد جدی، اصغر قاسمی*
    مقدمه

    نیتریت یک دهنده نیتریک اکسید است که منجر به افزایش ترشح انسولین از جزایر پانکراس در موش صحرایی با دیابت نوع 2  (T2D) می گردد. سازوکار پیشنهادی برای این اثر، کاهش استرس اکسیداتیو است. هدف این مطالعه بررسی تاثیر نیتریت بر بیان دو ژن دخیل در فرایند استرس اکسیداتیو ناشی از T2D در جزایر پانکراس موش های صحرایی است.

    مواد و روش ها

    دیابت نوع 2 در موش های صحرایی نر با تجویز رژیم غذایی پر چرب و تزریق مقادیر کم استرپتوزوتوسین (25 میلی گرم بر کیلوگرم) ایجاد شد. موش های صحرایی به سه گروه (6 موش صحرایی  در هر گروه) تقسیم شدند: شاهد، دیابت و دیابت+نیتریت. گروه دیابت+نیتریت، برای هشت هفته آب آشامیدنی حاوی نیتریت سدیم (50 میلی گرم بر لیتر) دریافت کرد. در پایان مطالعه، سطوح mRNA  فاکتور هسته ای فاکتور مرتبط با اریتروئید 2 (Nrf2) و پراکسی ردوکسین-4 (Prdx4) در جزایر پانکراس جدا شده اندازه گیری شد.

    یافته ها

    در جزایر جدا شده از موش  های صحرایی مبتلا به T2D، بیان mRNA ژنNrf2  و Prdx4 به ترتیب 55 (0/005=P) و 77 درصد (0/001>P) کمتر از گروه شاهد بود. تجویز نیتریت موجب افزایش 61 درصدی بیان Nrf2  (P=0/050) و 94 درصدی بیان ژن Prdx4 (P=0/009) در جزایر پانکراس جدا شده از موش های صحرایی با T2D گردید.

    نتیجه گیری

    اثرات مفید نیتریت در کاهش استرس اکسیداتیو ایجاد شده توسط T2D در جزایر پانکراس جدا شده از موش های صحرایی، با افزایش بیان mRNA ژن Nrf2 وPrdx4  در ارتباط است.

    کلید واژگان: نیتریت, نیتریک اکسید, فاکتور هسته ای فاکتور مرتبط با اریتروئید 2, استرس اکسیداتیو, جزایر پانکراس, پراکسی ردوکسین-4, موش صحرایی, دیابت نوع 2
    S .Jeddi, A. Ghasemi*
    Introduction

    Nitrite is a nitric oxide (NO) donor that increases insulin secretion from pancreatic islets in rats with type 2 diabetes (T2D). The underlying mechanism of this effect is the reduction of oxidative stress. This study aims to investigate the effect of nitrite on the expression of two genes involved in the oxidative stress process caused by T2D in the pancreatic islets of rats.

    Materials and Methods

    T2D was induced in male rats by administering a high-fat diet along with a low dose of streptozotocin (25 mg/kg). The rats were divided into three groups (n=6 per group): control, T2D, and T2D+nitrite. The T2D+nitrite group received drinking water containing sodium nitrite (50 mg/L) for eight weeks. At the end of the study, mRNA levels of nuclear factor erythroid 2-related factor 2 (Nrf2) and peroxiredoxin-4 (Prdx4) were measured in the isolated pancreatic islets.

    Results

    In the pancreatic islets isolated from T2D rats, mRNA expression levels of Nrf2 and Prdx4 were significantly lower by 55% (P=0.005) and 77% (P<0.001), respectively, compared to the control group. Nitrite administration in T2D rats resulted in a 61% increase in Nrf2 expression (P=0.050) and a 94% increase in Prdx4 expression (P=0.009) in the isolated pancreatic islets.

    Conclusion

    The beneficial effects of nitrite in reducing oxidative stress induced by T2D in the pancreatic islets of rats are associated with increased mRNA expression of Nrf2 and Prdx4.

    Keywords: Nitrite, Nitric Oxide, Nrf2, Oxidative Stress, Pancreatic Islets, Prdx4, Rat, Type 2 Diabetes
نکته
  • نتایج بر اساس تاریخ انتشار مرتب شده‌اند.
  • کلیدواژه مورد نظر شما تنها در فیلد کلیدواژگان مقالات جستجو شده‌است. به منظور حذف نتایج غیر مرتبط، جستجو تنها در مقالات مجلاتی انجام شده که با مجله ماخذ هم موضوع هستند.
  • در صورتی که می‌خواهید جستجو را در همه موضوعات و با شرایط دیگر تکرار کنید به صفحه جستجوی پیشرفته مجلات مراجعه کنید.
درخواست پشتیبانی - گزارش اشکال