به جمع مشترکان مگیران بپیوندید!

تنها با پرداخت 70 هزارتومان حق اشتراک سالانه به متن مقالات دسترسی داشته باشید و 100 مقاله را بدون هزینه دیگری دریافت کنید.

برای پرداخت حق اشتراک اگر عضو هستید وارد شوید در غیر این صورت حساب کاربری جدید ایجاد کنید

عضویت

جستجوی مقالات مرتبط با کلیدواژه "distress tolerance" در نشریات گروه "پزشکی"

  • صبا خرقانی، فائزه ابراهیمی خلجی*، ساجده شریفی، سمن نراقی پور، نسیم صمدی فرد
    مقدمه

    با توجه به نبود طرح های آزمایشی تصادفی کنترل شده در خصوص فرآیندهای تنظیم هیجان و تحمل پریشانی در مدیریت اختلال شخصیت مرزی و ضرورت و اهمیت این موضوع، لازم شد تا اثربخشی درمان روانپویشی مبتنی برظرفیت سازی بر بدتنظیمی هیجانی و تحمل پریشانی افراد دارای اختلال شخصیت مرزی مورد مطالعه قرار گیرد.

    روش کار

    پژوهش حاضر یک طرح آزمایشی کنترل شده تصادفی است که در آن از تمامی بیماران اختلال شخصیت مرزی دارای بدتنظیمی هیجانی بالا و تحمل پریشانی پایین مراجعه کرده به کلینیک های اعصاب و روان شهر تهران در پاییز 1402، 30 آزمودنی با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای و بر اساس معیارهای ورودی انتخاب شدند. آنها به طور تصادفی در یکی از گروه های مداخله (روانپویشی مبتنی بر ظرفیت سازی) یا کنترل قرار گرفتند. از مقیاس دشواری های تنظیم هیجان (DERS) و مقیاس تحمل پریشانی (DTS) به منظور اندازه گیری پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-26 و از طریق آزمون تحلیل کوواریانس یک راهه مورد تحلیل قرار گرفت.

    نتایج

    آزمون تحلیل کوواریانس برای تغییرات بین گروهی هر دو متغیر بدتنظیمی هیجانی (04/0=P و 66/75=F) و تحمل پریشانی (02/0=P و 15/86=F) معنادار بود.

    نتیجه گیری

    در نتیجه می توان روان درمانی پویشی مبتنی بر ظرفیت سازی را درمانی مناسب برای کاهش بدتنظیمی هیجانی و افزایش تحمل پریشانی بیماران اختلال شخصیت مرزی در نظر گرفت.

    کلید واژگان: درمان روانپویشی مبتنی بر ظرفیت سازی, بدتنظیمی هیجانی, تحمل پریشانی, شخصیت مرزی
    Saba Kharghani, Faezeh Ebrahimi Khalaji *, Sajedeh Sharifi, Saman Naraghipour, Nasim Samadifard
    Introduction

    considering the lack of RCT’s and the importance of the subject it was necessary to examine the effectiveness of capacity building Dynamic Psychotherapy on emotion dysregulation and distress tolerance of boatrderline personality disorder patients.

    Methods

    this was a randomized controlled trial and from all BPD patients with high levels of emotion dysregulation and low levels of distress tolerance of neuropsychiatric clinics in Qom during fall 2023, 30 eligible individuals were selected using randomized clustered sampling and were randomly assigned into intervention and control group. The data from Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS) and Distress Tolerance Scale (DTS) in pretest and posttest were analyzed via SPSS-26 through analyze of covariance (ANCOVA).

    Results

    the ANCOVA results showed that the differences between groups in emotion dysregulation (F=75/66, p=0/04) and distress tolerance (F=86/15, p=0/02) were significant.

    Conclusion

    Capacity Building Dynamic Psychotherapy can be considered as an effective intervention for reducing emotion dysregulation and improving distress tolerance in BPD patients.

    Keywords: Capacity Building Dynamic Psychotherapy, Emotion Dysregulation, Distress Tolerance, Boatrderline Personality Disorder
  • Farinoush Aghaebrahimi Samani, Parvin Jamshidian Ghalehshahi
    Background

    Infertile women not only face physical challenges but also experience a range of psychological problems throughout the diagnosis, treatment, and course of their disease.

    Objectives

    This study aimed to examine the effects of acceptance and commitment therapy (ACT) on distress tolerance, flourishing, and purpose in life of infertile women.

    Methods

    An interventional design with a pre-test and post-test with a control group was utilized in this research. The population consisted of infertile women undergoing treatment at infertility clinics in Isfahan city from February 20, 2023, to July 30, 2023. A total of 36 infertile women were randomly selected by convenience sampling based on inclusion and exclusion criteria and assigned into two equal groups—control and interventional—using simple random sampling (n = 18). The instruments used in this study included the Distress Tolerance Questionnaire by Simmons and Gaher (2005), the Flourishing Questionnaire by Soleimani et al. (2015), and the Purpose in Life Questionnaire by Crumbaugh and Maholick (1964). The interventional group received 8 sessions of ACT, while no intervention was implemented for the control group. At the end of the last treatment session, the participants took a post-test, and the data were analyzed using SPSS software version 23 at two levels of descriptive and inferential statistics.

    Results

    The demographic findings of the sample group indicated that the average age in the interventional group was 29.94 years, and in the control group, it was 30.50 years. Results showed that the mean scores of distress tolerance, flourishing, and purpose in life in the interventional group improved in the post-test phase compared to the control group (P < 0.05). Based on the results of multivariate covariance analysis, there is a significant difference between the groups in terms of distress tolerance, flourishing, and purpose in life (P < 0.05).

    Conclusions

    Acceptance and commitment therapy appears to be helpful in improving psychological problems associated with infertility in infertile women. Therefore, counselors and psychologists can use this method to support infertile women.

    Keywords: Acceptance, Commitment Therapy, ACT, Distress Tolerance, Flourishing, Purpose In Life, Infertile Women
  • Sayedeh Pegah Mousavipour, Sasan Bavi
    Background

    Multiple sclerosis (MS) patients face many challenges that significantly affect their daily lives. Multiple sclerosis symptoms are unpredictable and can disrupt work, relationships, and social interactions, leading to emotional consequences like anxiety and depression, as well as social stigma.

    Objectives

    This study aimed to evaluate the effectiveness of self-compassion therapy for distress tolerance and rumination in women with MS.

    Methods

    This quasi-experimental study adopted a pretest-posttest design with a control group and recruited women aged 18 - 55 diagnosed with MS by a neurologist who visited the MS Society of Ahvaz, Iran, in 2023. Forty participants diagnosed with MS were randomly assigned to two groups (control group: n = 20; experimental group: n = 20). The experimental group received self-compassion therapy delivered in eight 90-minute sessions. The control group did not receive the intervention and instead served as a waitlist control. The research instruments included the Distress Tolerance Scale (DTS) and Ruminative Response Scale (RRS). The data were analyzed using analysis of covariance in SPSS V.27.

    Results

    Posttest results revealed significant between-group differences. The experimental group exhibited lower mean scores (mean ± SD = 46.13 ± 3.40 for distress tolerance, 35.41 ± 3.41 for rumination) compared to the control group (mean ± SD = 27.71 ± 4.27 for distress tolerance, 53.90 ± 5.83 for rumination). The results demonstrated that self-compassion therapy significantly diminished rumination and enhanced distress tolerance in the experimental group.

    Conclusions

    This study demonstrated that self-compassion therapy has the potential to be an effective intervention for reducing rumination and enhancing distress tolerance in women with MS. However, further research with more extensive and diverse samples is necessary before recommending widespread adoption within healthcare settings.

    Keywords: Self-Compassion, Rumination, Distress Tolerance, Multiple Sclerosis, Women
  • سمانه قبادی، کیوان کاکابرایی*، محمود گودرزی
    مقدمه

    ناباروری یکی از مشکلات عمده تولیدمثل است و به صورت ناتوانی در بارداری پس از یک سال مقاربت، بدون استفاده از هرگونه روش پیشگیری از بارداری تعریف می شود. هدف از انجام این پژوهش اثربخشی بسته آموزشی مقابله ای شناختی- رفتاری با تنیدگی ناباروری بر تحمل پریشانی و تنظیم شناختی هیجان در زنان نابارور بود.

    مواد و روش ها

    پژوهش حاضر با توجه به هدف، کاربردی و شیوه اجرا، نیمه آزمایشی از نوع طرح پیش آزمون- پس آزمون با پیگیری دوماهه به همراه گروه شاهد است. جامعه آماری این پژوهش زنان نابارور مراجعه کننده به مراکز ناباروری و مطب متخصصان زنان و درمان نازایی شهر کرمانشاه در سال 1401 بود. از میان زنان نابارور واجد شرایط شرکت در پژوهش و به منظور بررسی کیفیت و کنترل اثر بسته آموزشی استفاده شده، 60 نفر با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند بر اساس رضایت آگاهانه به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی ساده در سه گروه (دو گروه آزمایش و یک گروه شاهد) تقسیم شدند و گروه آزمایش با استفاده از بسته آموزشی مقابله ای شناختی- رفتاری با تنیدگی ناباروری قبادی، در 12 جلسه آموزش دید. در این پژوهش برای اندازه گیری مقیاس ها، از پرسش نامه استرس ناباروری نیوتن و تحمل پریشانی هیجانی سیمونز و تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی استفاده شده است. در این پژوهش، تجزیه وتحلیل داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS vol.24 و آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر و بررسی پیش فرض های آن صورت گرفته است.

    یافته های پژوهش:

     نتایج نشان داد، میان سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری در تحمل پریشانی (P<0.05-0.001) و تنظیم شناختی هیجان (P<0.05-0.001) و مولفه های آن ها تفاوت وجود دارد و این تفاوت معنادار تا مرحله پیگیری نیز تداوم داشته است (P<0.05).

    بحث و نتیجه گیری

    بسته آموزشی مقابله ای شناختی- رفتاری با تنیدگی ناباروری زنان نابارور می تواند بر تحمل پریشانی و تنظیم شناختی هیجان زنان نابارور اثربخش باشد و می توان از این برنامه برای کاهش تنیدگی زنان نابارور بهره گرفت.

    کلید واژگان: مقابله شناختی- رفتاری, تنیدگی ناباروری, تحمل پریشانی, تنظیم شناختی هیجان, زنان نابارور
    Samaneh Ghobadi, Keivan Kakabraee*, Mahmoud Goudarzi
    Introduction

     Infertility is one of the major reproductive problems and is defined as the inability to conceive after one year of sexual intercourse without using any method of pregnancy prevention. The current study aimed to investigate the effectiveness of designing a cognitive-behavioral coping training package for infertile women, specifically focusing on the impact of infertility stress on distress tolerance and cognitive regulation of emotion.

    Materials & Methods

    This was a quasi-experimental design that involved a pre-test, a post-test, and a two-month follow-up. The participants were infertile women who were referred to infertility centers and the offices of gynecologists for infertility treatment in Kermanshah city in 2021. Sixty people were selected as a sample using the purposeful sampling method based on informed consent and randomly divided into three groups (two experimental groups and one control group), and each experimental group trained in 12 sessions using a cognitive-behavioral coping training package with Ghobadi infertility stress. Data collection forms included Perceived Infertility Stress (PIS), Distress Tolerance Scale (DTS), and Cognitive Emotion Regulation (CER). The statistical tests consisted of chi-square and repeated measure ANOVA, which were analyzed by SPSS V.24, and the level of significance was considered less than 0.05.

    Results

    There is a difference between the three stages of pre-test, post-test, and follow-up in the Distress Tolerance scale (P<0.001) and Cognitive Emotion Regulation’s scores (P<0.001). Also, these differences were significant between groups during the follow-up stage (P<0.001).

    Conclusion

    The cognitive-behavioral coping training package with infertility stress can be effective in decreasing the distress tolerance and cognitive emotion regulation of infertile women's emotions.

    Keywords: Cognitive-Behavioral Coping, Infertility Stress, Distress Tolerance, Cognitive Emotion Regulation, Infertile Women
  • Saeed Moshtaghi *, Fatemeh Sameri, Ehsan Mokari Menshadi, Pegah Khorramniya, Vahid Jourasti
    Introduction
    In recent years, the cell-phone use greatly increased throughout the World. In between worrying about the psychological effects of this phenomenon is on the rise. The Present research was aimed to investigate the problematic use of cell-phone in the relationship by feeling of loneliness and alexithymia with the mediating role of distress tolerance among medical science students.
    Methods
    In this cross sectional study employed a correlational method based on causal models. The statistical population of the research included all medical science students of Ahvaz Jondishapur university. The statistical sample included 277 subjects selected by available method. In this research, questionnaires of cell-phone over-use scale (COS), UCLA loneliness scale (ULS), Toronto alexithymia scale (TAS) and distress tolerance scale (DTS) were used. The research data was analyzed using SPSS and AMOS software and with the help of structural equation modeling method.
    Results
    The results showed the direct effect of the variable of alexithymia (0.231), feeling of loneliness (-0.372), and distress tolerance (-0.204) were significant on problematic use of cell-phone (p<0.01). Also, the indirect effect of the distress tolerance variable on problematic use of cell-phone through the role of alexithymia and feeling of loneliness were significant (p<0.01).
    Conclusions
    Based on the findings of the research, it can be concluded that a better clinical understanding of alexithymia, feeling of loneliness and distress tolerance in the pathology of problematic use of cell-phone is a key element in the evaluation and clinical work with medical science students.
    Keywords: Problematic Use Of Cell-Phone, Distress Tolerance, Feeling Of Loneliness, Alexithymia, Medical Science Students
  • مهناز عنایتی، مصطفی خانزاده*، زهره رئیسی، اکرم دهقانی
    زمینه و هدف

    رفتارهای پرخطر ازجمله چالش های دوره نوجوانی است که می تواند تاثیرات عمیقی بر سلامت جسمی و روانی آن ها داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر آزمون مدل علی گرایش به رفتارهای پرخطر نوجوانی براساس ابعاد روشن شخصیت با توجه به نقش واسطه های تحمل پریشانی و نقش تعدیل کنندگی سبک فرزندپروری مقتدرانه ادراک شده بود.

    روش ها

    این مطالعه به روش توصیفی- همبستگی انجام شد. نمونه پژوهش شامل 474 نوجوان 16 تا 20 ساله شهر اصفهان بودند که به روش نمونه گیری مرحله ای انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها از مقیاس اقتدار والدینی بوری (1991)، مقیاس تحمل پریشانی سیمون و قاهر (2005)، مقیاس سه گانه روشن شخصیت کافمن و همکاران (2019) و مقیاس خطرپذیری نوجوانان ایرانی علی زاده و همکاران (1387) استفاده شد. برای تحلیل داده ها از روش های مدل یابی معادلات ساختاری با به کارگیری از نرم افزار AMOS-26 با سطح معناداری 0/05 استفاده شد.

    نتایج

    نتایج ضرایب مسیر مستقیم نشان داد که ابعاد روشن شخصیت اثر منفی و معناداری بر تحمل پریشانی دارند و تحمل پریشانی اثر منفی و معناداری بر رفتارهای پرخطر دارد (P<0/05,0/226- r=).همچنین، ابعاد روشن شخصیت بر رفتارهای پرخطر اثر منفی و معناداری دارد و اثر غیرمستقیم ابعاد روشن شخصیت بر رفتارهای پرخطر از طریق تحمل پریشانی در افراد با نمرات مختلف سبک فرزندپروری مقتدرانه مثبت و معنادار بود (P<0/05،286/-r=).

    نتیجه گیری

    سبک والدگری مقتدرانه می تواند به عنوان یک تعدیل گر موثر در ارتباط بین ابعاد روشن شخصیت و رفتارهای پرخطر نوجوانی عمل کند. همچنین، تحمل پریشانی به عنوان یک میانجی در این رابطه، نقش مهمی در کاهش رفتارهای پرخطر ایفا می کند. لذا پیشنهاد می شود که برنامه های آموزشی و حمایتی برای نوجوانان طراحی شود تا به تقویت مهارت های تحمل پریشانی در نوجوانان سبب بهبود سلامت روانی و کاهش رفتارهای پرخطر شود.

    کلید واژگان: فرزندپروری مقتدرانه, تحمل پریشانی, ابعاد روشن شخصیت, رفتارهای پرخطر
    M. Enayati, M.Khanzadeh *, Z .Raeisi, A.Dehghani
    Background & Aim

    Risky behaviors are a common challenges faced with adolescence and can have significant impacts on their physical and mental health. The aim of the this study was to examine a causal model of the tendency towards risky behaviors in adolescents based on the bright dimensions of personality, considering the mediating effect of distress tolerance as well as the moderating influence of perceived authoritative parenting style.

    Methods

    This study was conducted with a fundamental objective and a descriptive-correlational method. The statistical population of this study consisted of all adolescents aged 16-20 years in Isfahan City, from which a total of 474 individuals were selected through a staged sampling method. Data was collected using Buri's (1991) Parenting Authority Scale, Simon and Qaher’s (2005) Distress Tolerance Scale, Kaufman’s (2019) Bright Personality Triad Scale and Alizadeh’s (2008) Iranian Adolescent Risk-Taking Scale. For data analysis, methods of structural equation modeling were employed using SPSS AMOS-26 software at a significance level of 0.05.

    Results

    In this study, 293 girls (61.8%) and 181 boys (38.2%) participated, with a mean age of 18.6 years. The direct path coefficients showed that the bright dimensions of personality had a significant negative impact on distress tolerance, and that distress tolerance had a negative and significant effect on risky behaviors (P<0.05, r=-0.226). Additionally, the bright dimensions of personality had a significant negative effect on risky behaviors. The indirect effect of bright dimensions of personality on risky behaviors through distress tolerance was found to be positive and also it was significant for individuals with different scores on authoritative parenting style (P<0.05, r=-0.286).

    Conclusion

    The authoritative parenting style can be an effective moderator in the connection between bright dimensions of personality and risky behaviors in adolescents. Furthermore, distress tolerance plays a significant role in mediating the reduction of risky behaviors. Hence, it is recommended that educational and supportive programs be developed for adolescents in order to improve their distress tolerance skills. This will ultimately lead to better mental health and a decrease in risky behaviors.

    Keywords: Authoritative Parenting Style, Distress Tolerance, Bright Dimensions Of Personality, Risky Behaviors
  • سحر رحیمی، بتول احدی*، زهره خسروی
    هدف و زمینه

    براساس پژوهش های پیشین، فرایندهای شناختی می تواند به افراد در مدیریت احساسات خود پس از تجربه کردن وقایع سخت زندگی کمک کند؛ ازاین رو، پژوهش حاضر باهدف تعیین نقش نظم جویی شناختی هیجانی و تحمل پریشانی در پیش بینی بهزیستی روان شناختی بیماران سرپایی مبتلا به کرونا در ایام قرنطینه انجام گرفت.

    روش بررسی

    پژوهش حاضر توصیفی تحلیلی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی بیماران سرپایی مبتلا به کرونا در ایام قرنطینه در سال 1399 تشکیل دادند. از بین آن ها 150 نفر به روش نمونه گیری دردسترس مشروط بر مبتلابودن به کرونا و به سربردن در قرنطینه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه نظم جویی شناختی هیجان (گارنفسکی و کرایج، 2006) و مقیاس تحمل پریشانی (سیمونز و گاهر، 2005) و مقیاس بهزیستی روان شناختی (فرم کوتاه) (ریف، 1989) بود. داده های پژوهش با نرم افزار SPSS و آماره های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه خطی با مدل هم زمان، در سطح معناداری کمتر از 0٫05 تجزیه وتحلیل شد.

    یافته ها

    نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد، بین نظم جویی شناختی هیجانی (0٫717=r) و تحمل پریشانی (0٫677=r) با بهزیستی روان شناختی در بیماران سرپایی مبتلا به کووید رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (0٫001>p). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه خطی مشخص کرد، تحمل پریشانی و نظم جویی شناختی هیجانی به میزان 53درصد، بهزیستی روان شناختی را پیش بینی می کنند (0٫001>p)؛ همچنین تاثیرگذاری نظم جویی شناختی هیجانی (0٫001>p، 0٫493=β) بر بهزیستی روان شناختی بیشتر از تاثیرگذاری تحمل پریشانی (0٫005=p، 2٫275=β) است.

    نتیجه گیری

    براساس نتایج پژوهش، نظم جویی شناختی هیجانی و تحمل پریشانی در پیش بینی بهزیستی روان شناختی بیماران سرپایی مبتلا به کرونا در ایام قرنطینه نقش موثری دارند.

    کلید واژگان: بهزیستی روان شناختی, تحمل پریشانی, کرونا, نظم جویی شناختی هیجانی
    Sahar Rahimi, Batool Ahadi*, Zohreh Khosravi
    Background & Objectives

    Given the severity of the disease's spread, the World Health Organization declared a state of emergency on February 4, 2020, and many countries subsequently announced national quarantine. An epidemic of a disease is not only a physical phenomenon but also affects individuals and communities on many levels. Fear of illness, death, the spread of false news and rumors, disruption of daily activities, implementation of restrictive measures preventing public presence, going to places or meeting with other families, creating job–related issues and their consequences, and putting the mental health of individuals at risk in society. In addition, quarantine and restrictions are forms of isolation that are psychologically unpleasant and distressing. Based on previous research, cognitive processes can help individuals manage their emotions after experiencing difficult life events. Therefore, the present study aimed to determine the role of cognitive–emotional regulation and distress tolerance in predicting the psychological well–being of hospitalized patients with COVID–19 during quarantine.

    Methods

    We conducted descriptive–analytical research of correlational type. The statistical population comprised all outpatients with COVID–19 during quarantine in 2019. According to Green's model (2003), a minimum sample size of 106 was necessary to achieve better results and prevent bias. However, 150 individuals were selected using convenience sampling, based on their availability and meeting the inclusion criteria, through online platforms and virtual applications (WhatsApp & Telegram). The inclusion criteria were as follows: being infected with the COVID–19 disease on an outpatient basis and spending time in quarantine, being older than 18 years, being literate more than junior high school level, and providing written consent to participate in the research. The exclusion criteria were hospitalization of the affected person, age range less than 18 years, literacy level lower than junior high school, and not consenting to participate in the research. The research tools included the Cognitive–Emotional Regulation Questionnaires (Garnefski & Kraaij, 2006), the Distress Tolerance Scale (Simmons & Gaher, 2005), and the Psychological Well–Being Scale–Short–Form (Ryff, 1989). The research data were analyzed using SPSS software. The Pearson correlation and linear multiple regression analysis were performed at a significance level of less than 0.05.

    Results

    The results of the Pearson correlation showed a positive and significant relationship between emotional cognitive regulation (and its subscales) (r=0.771) and distress tolerance (and its subscales) (r=0.677) with psychological well–being in outpatients with COVID–19 (p<0.001). The results of the multiple regression analysis with the simultaneous model showed that both variables of distress tolerance and cognitive–emotional regulation together predict psychological well–being by 73%. Also, cognitive emotional regulation (p<0.001, β=0.493) and distress tolerance (p=0.005, β=0.275) positively and meaningfully predict psychological well–being. In addition, cognitive–emotional regulation (Beta=0.493), with a higher beta value, was considered a stronger predictor of psychological well–being.

    Conclusion

    According to the research results, emotional cognitive regulation and distress tolerance significantly predict the psychological well–being of hospitalized patients with COVID–19 during quarantine.

    Keywords: Psychological Well–Being, Distress Tolerance, Corona, Emotional Cognitive Regulation
  • صبا خرقانی، فائزه ابراهیمی خلجی *، ساجده شریفی، سمن نراقی پور، نسیم صمدی فرد
    مقدمه

    با توجه به نبود طرح های آزمایشی تصادفی کنترل شده در خصوص فرآیندهای تنظیم هیجان و تحمل پریشانی در مدیریت اختلال شخصیت مرزی و ضرورت و اهمیت این موضوع، لازم شد تا اثربخشی درمان روانپویشی مبتنی برظرفیت سازی بر بدتنظیمی هیجانی و تحمل پریشانی افراد دارای اختلال شخصیت مرزی مورد مطالعه قرار گیرد.

    روش کار

    پژوهش حاضر یک طرح آزمایشی کنترل شده تصادفی است که در آن از تمامی بیماران اختلال شخصیت مرزی دارای بدتنظیمی هیجانی بالا و تحمل پریشانی پایین مراجعه کرده به کلینیک های اعصاب و روان شهر تهران در پاییز 1402، 30 آزمودنی با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای و بر اساس معیارهای ورودی انتخاب شدند. آنها به طور تصادفی در یکی از گروه های مداخله (روانپویشی مبتنی بر ظرفیت سازی) یا کنترل قرار گرفتند. از مقیاس دشواری های تنظیم هیجان (DERS) و مقیاس تحمل پریشانی (DTS) به منظور اندازه گیری پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-26 و از طریق آزمون تحلیل کوواریانس یک راهه مورد تحلیل قرار گرفت.

    نتایج

    آزمون تحلیل کوواریانس برای تغییرات بین گروهی هر دو متغیر بدتنظیمی هیجانی (04/0P= و 66/75F=) و تحمل پریشانی (02/0P= و 15/86F=) معنادار بود.

    نتیجه گیری

    در نتیجه می توان روان درمانی پویشی مبتنی بر ظرفیت سازی را درمانی مناسب برای کاهش بدتنظیمی هیجانی و افزایش تحمل پریشانی بیماران اختلال شخصیت مرزی در نظر گرفت.

    کلید واژگان: درمان روانپویشی مبتنی بر ظرفیت سازی, بدتنظیمی هیجانی, تحمل پریشانی, شخصیت مرزی
    Saba Kharghani, Faezeh Ebrahimi Khalaji *, Sajedeh Sharifi, Saman Naraghipour, Nasim Samadifard
    Introduction

    considering the lack of RCT’s and the importance of the subject it was necessary to examine the effectiveness of capacity building Dynamic Psychotherapy on emotion dysregulation and distress tolerance of boatrderline personality disorder patients.

    Methods

    this was a randomized controlled trial and from all BPD patients with high levels of emotion dysregulation and low levels of distress tolerance of neuropsychiatric clinics in Qom during fall 2023, 30 eligible individuals were selected using randomized clustered sampling and were randomly assigned into intervention and control group. The data from Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS) and Distress Tolerance Scale (DTS) in pretest and posttest were analyzed via SPSS-26 through analyze of covariance (ANCOVA).

    Results

    the ANCOVA results showed that the differences between groups in emotion dysregulation (F=75/66, p=0/04) and distress tolerance (F=86/15, p=0/02) were significant.

    Conclusion

    Capacity Building Dynamic Psychotherapy can be considered as an effective intervention for reducing emotion dysregulation and improving distress tolerance in BPD patients.

    Keywords: Capacity Building Dynamic Psychotherapy, Emotion Dysregulation, Distress Tolerance, Boatrderline Personality Disorder
  • رقیه واحدی، سامره مهدی نیا، ارسلان خان محمدی اطاقسرا*
    مقدمه

    بیماری قلبی عروقی به عنوان یکی از شایع ترین علت مرگ و میر در میان بیماری های غیرواگیر است.

    هدف

    پژوهش حاضر به منظور اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و شفقت ورزی زنان مبتلا به مشکلات قلبی عروقی انجام شد.

    روش

    روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل بیماران زن مبتلا به مشکلات قلبی عروقی مراجعه کننده به بخش قلب بیمارستان امام رضا (ع) آمل سال 1401-1402 بودند،که تعداد 30 نفر با شیوه نمونه گیری دردسترس انتخاب و در دو گروه درمان پذیرش و تعهد (15 نفر) وگروه کنترل (15 نفر) جایدهی شدند. برای گردآوری داده ها از مقیاس تحمل پریشانی سیمون و گاهر (2005) و شفقت ورزی نف (2003) استفاده شد. گروه آموزش، درمان پذیرش و تعهد هیز و همکاران (2011) را به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ای دریافت نمودند. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس بانرم افزار spss نسخه 22 مورد تحلیل قرارگرفت.

    یافته

    نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بین نمرات گروه کنترل و آزمایش تفاوت معناداری وجود دارد (001/0=P). به طوری که درمان پذیرش و تعهد منجر به افزایش تحمل پریشانی و شفقت ورزی زنان مبتلا به مشکلات قلبی عروقی گردید (05/0<P).

    نتیجه گیری

    براساس نتایج به دست آمده درمان پذیرش و تعهد به عنوان یک روش مناسب در جهت بهبود تحمل پریشانی و شفقت ورزی زنان مبتلا به مشکلات قلبی عروقی بود. باتوجه به اثربخش بودن این روش پیشنهاد می شود در کنار سایر روش های درمانی در جهت بهبود این متغیرها در این زنان استفاده شود

    کلید واژگان: تحمل پریشانی, شفقت ورزی, مشکلات قلبی عروقی
    Roghayeh Vahedi, Samereh Mahdinya, Arsalan Khanmmohammadi Otaghsara*
    Purpose

    Cardiovascular disease is one of the most common causes of death among non-communicable diseases.

    Objective

    The present study was conducted to determine the effectiveness of acceptance and commitment therapy on distress tolerance and compassion in women with cardiovascular problems.

    Method

    The research method was semi-experimental with a pre-test-post-test design with a control group. The statistical population consisted of female patients suffering from cardiovascular problems referred to the heart department of Imam Reza (AS) Amol Hospital in 1401-1402, 30 of whom were selected by available sampling method and divided into two treatment groups: acceptance and commitment (15 people) and control group (15). people) were placed. To collect data, Simon and Gaher (2005) distress tolerance scale and Neff (2003) compassion scale were used. The training group received Hayes et al.'s (2011) acceptance and commitment therapy for 8 sessions of 45 minutes. The data was analyzed using covariance analysis method with spss software version 22.

    Findings

    The results of covariance analysis showed that there is a significant difference between the scores of the control and experimental groups (P=0.001). So that the treatment of acceptance and commitment led to an increase in distress tolerance and compassion in women with cardiovascular problems (P<0.05).

    Conclusion

    Based on the obtained results, acceptance and commitment therapy was a suitable method to improve distress tolerance and compassion-exercise in women with cardiovascular problems. Due to the effectiveness of this method, it is suggested to be used along with other treatment methods to improve these variables in these women.

    Keywords: Distress Tolerance, Compassion, Cardiovascular Problems
  • ناهید شعبان، مرجان علیزاده*، مژگان سپاه منصور
    مقدمه

    پسوریازیس یک بیماری التهابی مزمن پوستی است که با سطوح بالای استرس و تاثیر منفی قابل توجهی بر کیفیت زندگی و تحمل پریشانی بیماران همراه است. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری و درمان مبتنی بر شفقت بر تحمل پریشانی در زنان مبتلا به پسوریازیس بود.

    روش کار

    روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش کلیه زنان مبتلا به پسوریازیس شهر تهران در پاییز سال 1403 بودند. تعداد 45 نفر بیمار  به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایشی(15 نفر در درمان شناختی-رفتاری و 15 نفر گروه درمان مبتنی بر شفقت) و یک گروه کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. سپس گروه آزمایش اول تحت 8 جلسه 90 دقیقه ای درمان شناختی-رفتاری و گروه آزمایش دوم تحت10 جلسه 90 دقیقه ای درمان مبتنی بر شفقت قرار گرفتند. از مقیاس تحمل پریشانی(DTS) Simons & Gaher به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. برای تحلیل داده های به دست آمده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بن فرونی استفاده شد. نرم افزار تحلیل داده ها SPSS نسخه 28 بود.

    یافته ها

    نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پس آزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر تحمل پریشانی داشته است (05/0>P). همچنین نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت اثربخشی بیشتری نسبت به درمان شناختی-رفتاری بر بهبود تحمل پریشانی دارد (05/0>P).

    نتیجه گیری

    بر اساس نتایج پژوهش حاضر، می‏توان گفت که درمان شناختی-رفتاری و درمان مبتنی بر شفقت می‏توانند به عنوان شیوه‏های درمانی مناسب برای بهبود تحمل پریشانی در زنان مبتلا به پسوریازیس در مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی به کار برده شوند و تقدم استفاده در بهبود تحمل پریشانی زنان مبتلا به پسوریازیس با درمان مبتنی بر شفقت است.

    کلید واژگان: پسوریازیس, تحمل پریشانی, درمان شناختی-رفتاری, درمان مبتنی بر شفقت, زنان
    Nahid Shaban, Marjan Alizadeh*, Mozhgan Sepahmansour
    Introduction

    Psoriasis is a chronic inflammatory skin disease linked to heightened stress levels and a substantial negative impact a patient's quality of life and their ability to tolerate distress. This study aimed to compare the effectiveness of cognitive-behavioural therapy and compassion-focused therapy in improving distress tolerance among women with psoriasis.

    Methods

    This semi-experimental study utilized a pretest-posttest design with a control group and included a follow-up period of two months. The research's statistical population comprised all women with psoriasis in Tehran during the autumn of 2024. A total of 45 women diagnosed by a physician were randomly assigned to three groups: 15 women in the cognitive-behavioural therapy group, 15 women in the compassion-focused therapy group, and a control group containing 15 women. The first experimental group participated in eight sessions of 90 minutes each of cognitive-behavioral therapy, while the second experimental group attended ten sessions of 90 minutes each of compassion-focused therapy. Data were collected using the Distress Tolerance Scale (DTS) developed by Simons and Gaher . For data analysis, we employed analysis of variance with repeated measures along with the Bonferroni post hoc test. The analysis was conducted using SPSS version 28.

    Results

    The results indicated that both interventions significantly affected distress tolerance (P<0.05). Furthermore, the Bonferroni post hoc test results revealed that compassion-focused therapy was more effective than cognitive-behavioral therapy in improving distress tolerance (P<0.05).

    Conclusion

    Based on the results of this study, both cognitive-behavioral therapy and compassion-focused therapy can be effective treatment methods for improving distress tolerance in women with psoriasis. However, compassion-focused therapy is prioritized as the more effective approach for enhancing distress tolerance in this population.

    Keywords: Cognitive-Behavioral Therapy, Compassion-Focused Therapy, Distress Tolerance, Psoriasis, Women
  • فاطمه عابدی ولوکلائی، زینب یوسفی طالشی، ارسلان خان محمدی اطاقسرا*
    مقدمه

    خانواده شالوده زندگی فردی، اجتماعی و هسته اصلی زندگی زوجین است.

    هدف

    هدف پژوهش‎حاضرتعیین اثربخشی آموزش ذهن آگاهی بر ابعاد نارسایی هیجانی و تحمل پریشانی زنان دارای گرایش به طلاق عاطفی بود.

    روش

    روش پژوهش نیمه‎آزمایشی ازنوع پیش‎آزمون و پس‎آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان متاهل دارای گرایش به طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر بابل در سه ماهه اول سال 1402 بود که تعداد 30 نفر از آنان به صورت دردسترس انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرگروه 15نفر) جایگزین شدند. جهت گردآوری داده ها از طلاق عاطفی پاینز (1996)، نارسایی هیجانی بگبی و همکاران (1994) و تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) استفاده شد. برنامه آموزش ذهن آگاهی به مدت 8جلسه 90 دقیقه ای براساس مدل سگال و همکاران (2002) صرفا بر روی گروه آزمایش اجرا شد. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره با نرم افزار spss نسخه 24 مورد تحلیل قرار گرفت.

    یافته

    نتایج نشان داد بین نمرات پیش آزمون پس آزمون دو گروه آزمایش و کنترل در نارسایی هیجانی و تحمل پریشانی زنان دارای گرایش به طلاق عاطفی و مولفه هایش تفاوت معنی داری وجود دارد (01/0>p). به طور کلی آموزش ذهن آگاهی بر نارسایی هیجانی و تحمل پریشانی تاثیر معنی داری داشت (01/0>p).

    نتیجه ‎گیری:

    مطابق با یافته ها آموزش ذهن آگاهی بر نارسایی هیجانی و تحمل پریشانی زنان دارای گرایش به طلاق عاطفی موثر بود.ازین رو از این برنامه می توان برای کمک به زنان دارای گرایش به طلاق عاطفی استفاده کرد.

    کلید واژگان: طلاق عاطفی, تحمل پریشانی, نارسایی هیجانی, ذهن آگاهی, زنان
    Fatemeh Abedi Valoukolaei, Zeynab Yousefi Taleshi, Arsalan Khanmmohammadi Otaghsara*
    Introduction

    Family is the foundation of both individual and social life and the core of married life.

    Objective

    The present research aimed to determine the effectiveness of mindfulness-based training on the dimensions of alexithymia and distress tolerance in women prone to emotional divorce.

    Method

    This research was a semi-experimental pretest-posttest design with a control group. The study population consisted of married women prone to emotional divorce referring to psychological counseling centers in the city of Babol during the first quarter of 2023. A total of 30 patients were selected through a convenience sampling method and were randomly assigned to two groups: Experimental (n=15) and control (n=15). The Couple Burnout Measure (Pines, 1996), the Alexithymia Scale (Bagby et al., 1994), and the Distress Tolerance Scale (Simons and Ghaher, 2005) were used to collect data. The mindfulness-based training program, based on the Segal et al.’s (2002) model, was administered merely in the experimental group for eight 90-minute sessions. Data were analyzed via multivariate analysis of covariance (MANCOVA) using SPSS version 24.

    Results

    The results demonstrated a significant difference between the pretest and posttest scores of the experimental and control groups regarding alexithymia, distress tolerance, and their components in women prone to emotional divorce (p<0.01). Overall, mindfulness-based training had a significant effect on both alexithymia and distress tolerance (p < 0.01).

    Conclusion

    Based on the results, mindfulness training had a significant effect on alexithymia and distress tolerance in women prone to emotional divorce. Therefore, this program can be utilized to help women prone to emotional divorce

    Keywords: Emotional Divorce, Distress Tolerance, Alexithymia, Mindfulness, Women
  • فریما فروغی، مریم غلامزاده جفره*، کبری کاظمیان مقدم، پروین عابدی
    زمینه و هدف

    هدف پژوهش حاضر اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر تنظیم هیجان، تحمل پریشانی و انعطاف پذیری روانی زنان مبتلا به میگرن بود. طرح پژوهش حاضر نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون- پیگیری با گروه کنترل بود. این کارآزمایی بالینی بر روی زنان مراجعه کننده 50-20 ساله مبتلا به بیماری میگرن مراجعه کننده به مراکز درمان دولتی و خصوصی شهر اهواز در سال 1401 بود (100=N)..

    مواد و روش ها

    با استفاده از فرمول نمونه گیری کوکران تعداد 72 نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و گروه کنترل (هر گروه 36 نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش مقیاس تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و همکاران (2002)، پرسش نامه انعطاف پذیری روان شناختی دنیس و وندروال (2011) و مقیاس تحمل پریشانی سیمون و گاهر (2005) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کواریانس تجزیه و تحلیل شدند.

    یافته ها

    نتایج نشان داد که رویکرد مبتنی بر درمان پذیرش و تعهد باعث بهبود تنظیم منفی هیجانی، افزایش تحمل پریشانی و انعطاف پذیری روانی زنان مبتلا به سردرد میگرن شد (05/0< P). همچنین نتایج مرحله پیگیری نشان داد که اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در افزایش تنظیم منفی هیجانی، تحمل پریشانی و انعطاف پذیری روانی زنان مبتلا به میگرن پایدار بوده است.

    نتیجه گیری

    نتایج بر اهمیت کاربرد درمان پذیرش و تعهد در بهبود وضعیت تنظیم منفی هیجانی، تحمل پریشانی و انعطاف پذیری روانی زنان دارای سردرد میگرن تاکید دارد.

    کلید واژگان: درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد, تنظیم منفی هیجانی, تحمل پریشانی, انعطاف پذیری روانی, درد, میگرن
    Ferima Forooghi, Maryam Gholamzadeh Jofreh *, Kobra Kazemian Moghadam, Parvin Abedi
    Introduction

    The aim of the present study was to the effectiveness of acceptance and commitment therapy (ACT) on negative emotion regulation, distress tolerance, and psychological flexibility of women with migraine.

    Materials and Methods

    The current research design was semi-experimental and pre-test-post-test-follow-up with a control group. This clinical trial was conducted on women aged 20-50 with migraine who were referred to public and private treatment centers in Ahvaz in 2022 (N=100). Using the sampling formula, 72 people were selected as the sample size and were randomly replaced into two treatment groups based on acceptance and commitment and the control group (36 people in each group). The present study was one-way blind so that the data analyst knew how to allocate the studied groups. The research tools were Garneffsky et al.'s Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (2002), Dennis and Vanderwaal's Cognitive Flexibility Inventory (2011), and Simon and Gaher's Distress Tolerance Questionnaire (2005). Data were analyzed using analysis of covariance.

    Results

    The findings showed that the approach based on acceptance and commitment treatment increased emotional regulation, distress tolerance, and psychological flexibility of women with migraine (P< 0.05). Also, the results of the follow-up phase showed that the effectiveness of acceptance and commitment therapy in increasing emotional regulation, distress tolerance, and psychological flexibility of women with migraine was stable.

    Conclusion

    The results emphasize the importance of using acceptance and commitment therapy in improving the emotional regulation, distress tolerance, and psychological flexibility of women with migraine headaches.

    Keywords: Treatment Based On Acceptance, Commitment, Emotional Regulation, Distress Tolerance, Psychological Flexibility, Pain, Migraine
  • مریم شجاعیان، ناصر صبحی قراملکی*، حسین ابراهیمی مقدم
    زمینه و هدف

    عملکرد جنسی جزء مهمی از زندگی زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع دو است و تغییر در آن به خصوص در یائسگی، می تواند بر سلامت ایشان تاثیرگذار باشد. عملکرد جنسی این زنان می تواند تحت تاثیر عوامل مختلفی قرار گیرد. هدف از پژوهش حاضر تعیین نقش میانجی تحمل پریشانی در رابطه بین اضطراب و افسردگی با عملکرد جنسی در زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع دو بود.

    مواد و روش ها

    مطالعه حاضر از نوع توصیفی بود. جامعه آماری شامل زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع 2 ساکن شهر تهران در سال 1402 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل Kline و با روش نمونه‏گیری در دسترس 300 نفر انتخاب شد. ابزار گردآوری داده های پژوهش شامل پرسش نامه عملکرد جنسی زنان، سیاهه افسردگی Beck، سیاهه اضطراب Beck و مقیاس تحمل پریشانی Simons و Gaher بود. داده ها با استفاده از مدل‏سازی معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شد.

    یافته ها

    یافته های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم اضطراب، افسردگی و تحمل پریشانی بر عملکرد جنسی معنادار بود (001/0=P). هم‏چنین، نتایج نشان داد که تحمل پریشانی در رابطه بین اضطراب و افسردگی با عملکرد جنسی نقش میانجی دارد.

    نتیجه گیری

    بر طبق یافته های مطالعه حاضر، عملکرد جنسی زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع دو می تواند متاثر از اضطراب، افسردگی و تحمل پریشانی آنان باشد. لذا بر اساس یافته ها، اضطراب و افسردگی با تاثیرگذاری بر تحمل پریشانی موجب نقص در عملکرد جنسی زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع دو می شود که بر این اساس پیشنهاد می شود در مداخلات روان شناختی برای این زنان اقدام به کاهش اضطراب و افسردگی آنان کرد.

    کلید واژگان: اضطراب, افسردگی, دیابت نوع دو, عملکرد جنسی, تحمل پریشانی, یائسگی
    Maryam Shojaeeyan, Nasser Sobhi Gharamaleki*, Hossein Ebrahimi Moghadam
    Background and Objectives

    Sexual function is an important part of the life of postmenopausal women with type 2 diabetes and changes in it, especially in menopause, can affect their health. The sexual function of these women can be affected by various factors. The purpose of the present study was to investigate the mediating role of distress tolerance in the relationship between anxiety and depression and sexual function in postmenopausal women with type 2 diabetes.

    Materials and Methods

    The present research is descriptive. The statistical population in this research included postmenopausal women with type 2 diabetes in Tehran City in 2023. A sample size of 300 people was selected based on Kline model and by convenience sampling. Data collection tools included Isidori’s Female Sexual Function Index, Beck’s Depression Inventory-II, Beck’s Anxiety Inventory, and Simons and Gaher’s Distress Tolerance Scale. The data were analyzed using structural equations modelling.

    Results

    The findings showed that the direct effects of anxiety, depression, and distress tolerance on sexual function were significant (p=0.001). Also, the results showed that distress tolerance has a mediating role in the relationship between anxiety and depression and sexual function.

    Conclusion

    According to the results of the current study, sexual function of postmenopausal women with type 2 diabetes can be affected by anxiety, depression, and distress tolerance. It is concluded that anxiety and depression affect the distress tolerance and cause defects in the sexual function of postmenopausal women with type 2 diabetes; so it is suggested to reduce their anxiety and depression in psychological interventions for these women.

    Keywords: Anxiety, Depression, Type 2 Diabetes, Sexual Function, Distress Tolerance, Menopause
  • زهرا گیاهی، مجید صدوقی*، محمدرضا تمنائی فر
    مقدمه و هدف

    داشتن فرزند کم توان ذهنی برای والدین به ویژه مادران در مقام مراقبان اصلی، مسائل روان شناختی متعددی را در پی دارد؛ بنابراین یافتن روش های کاستن از این مشکلات از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش شفقت به خود در تنظیم شناختی هیجان و تحمل پریشانی در مادران دارای کودک کم توان ذهنی بود.

    روش

    روش پژوهش از نوع شبه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. تعداد 40 نفر از بین مادران دارای فرزند کم توان ذهنی مراجعه کننده به یک مرکز آموزش و توان بخشی شهر کاشان در سال 1400 بر اساس نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در گروه های آزمایش و گواه (هر گروه 20 نفر) جای دهی شدند. مادران در مرحله پیش آزمون، پس آزمون، و پیگیری به پرسشنامه های تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و کرایج  (2007) و تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) پاسخ دادند.آموزش شفقت به خود نف و گرمر (2013) برای گروه آزمایش به مدت 12 جلسه 90 دقیقه برگزار شد و گروه گواه در فهرست انتظار بودند. تحلیل داده ها با کمک نرم افزار SPSS-24 و با روش تحلیل واریانس چندمتغیره با اندازه های مکرر انجام شد.

    یافته ها

    نتایج تحلیل واریانس چندمتغیره با اندازه های مکرر نشان داد آموزش شفقت به خود بر خودتنظیمی هیجانی سازش یافته (001/0 =P و 73/118=F)، تنظیم شناختی هیجان سازش نایافته (001/0 =P  و 11/90=F) و تحمل پریشانی (001/0= P و 15/126=F) موثر است و این تاثیرات در مرحله پیگیری سه ماهه پایدار مانده است.

    نتیجه

    آموزش شفقت به خود با تشویق مادران کودک کم توان ذهنی به مراقبت از خود توانسته است به آنان کمک کند تا در موقعیت های کشاکش برانگیز، نگرش مشفقانه تری نسبت به خود داشته باشند و دشواری های ویژه فرزندپروری کودک کم توان ذهنی را مدیریت کنند. بنابراین پیشنهاد می شود به منظور افزایش سطح سلامت روانی مادران دارای فرزند کم توان ذهنی از آموزش شفقت به خود استفاده شود.

    کلید واژگان: تحمل پریشانی, تنظیم شناختی هیجان, شفقت به خود, مادران دارای فرزند کم توان ذهنی
    Zahra Giahi, Majid Sadoughi*, Mohammadreza Tamanneifar
    Background and Purpose

    Having a child with intellectual disability can cause several psychological problems for parents, especially for mothers as the main caregiver. Therefore, it is very important to find ways to handle such problems. The present study aimed to determine the effectiveness of a self-compassion training intervention focused on cognitive emotion regulation and distress tolerance among mothers of children with intellectual disability.

    Methods

    This research used a quasi-experimental design with a pretest-posttest and a three-month follow-up with control group. The participants were 40 mothers of children with intellectual disability. The participants referred to an education and rehabilitation center in Kashan (Iran) and were randomly selected and assigned to experimental and control groups, each containing 20 participants. The experimental group received self-compassion training (45) in twelve sessions (each session 90 minutes) sessions based on Germer and Neff (2013), while the control group remained on the waiting list. The data collection instruments were Garnefski & Kraaij’s Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (2007) and Simons and Gaher’s Distress Tolerance Scale (2005). Data analysis was performed using SPSS-24 software and one-way repeated measures multivariate analysis of variance.

    Results

    The findings of the one-way repeated measures multivariate analysis of variance showed that self-compassion training helped the participants use more adaptive cognitive emotion regulation strategies (F=118.73, P=.001) and distress tolerance (F=126.15, P=.001) as well as fewer unadaptive cognitive emotion regulation strategies (F=90.11, P=.001). Additionally, these effects remained stable in the three-month follow-up phase.

    Conclusion

    Self-compassion traning encouraged mothers of chlideren with intellectual disability to care more about themselves, which helped them adopt a more compassionate view of themselves in challenging situations and deal with the particular difficulties associated with raisng these children. Therefore, it is recommended that significant measures be taken to enhance the mental health of mothers of children with intellectual disabilities by providing them with self-compassion guidelines so that they can use more adaptive and fewer maladaptive cognitive emotion regulation strategies and increase their distress tolerance.

    Keywords: Cognitive Emotion Regulation, Distress Tolerance, Self-Compassion Training, Mothers Of Children With Intellectual Disability
  • Mehdi Fakhri, Anahita Khodabakhshi-Koolaee*, Mohammadreza Falsafinejad
    Objectives

    The outstanding performance of Paralympic athletes improves their quality of life and resilience. The present study explores the role of mental toughness in predicting resilience and distress tolerance in Paralympic athletes.

    Methods

    This descriptive and correlational study was conducted on Paralympic athletes who were members of the Iran Sports Federation for the Disabled (IRISFD) and were invited to attend the Paralympic games. The participants were 128 Paralympic athletes (n=60 women and n=68 men) who were selected via the simple random sampling method. The data were collected using the mental toughness questionnaire-48 (MTQ48), the Connor-Davidson resilience scale (CD-RISC) and the distress tolerance scale (DTS). The collected data were analyzed using the multiple regression analysis by the SPSS software, version 26.

    Results

    The results showed that mental toughness can predict resilience and distress tolerance in Paralympic athletes. Moreover, mental toughness accounted for 47.8% of the variances in resilience and 28.6% of the variance in distress tolerance. In addition, the analysis of the standard beta coefficients showed that mental toughness can positively and significantly predict resilience and distress tolerance in Paralympic athletes, with β coefficients equal to 0.69 and 0.53, respectively.

    Discussion

    Mental toughness is a psychological construct that affects the performance and success of Paralympic athletes and increases their resilience and distress tolerance. Thus, a part of the preparation process, namely training and skill development programs for Paralympic games should focus on the mental toughness of athletes.

    Keywords: Mental Toughness, Resilience, Distress Tolerance, Athletes, Disability, Paralympics
  • سمانه قبادی، کیوان کاکابرایی*، محمود گودرزی
    زمینه و هدف

    ناباروری حادثه ای پراسترس در زندگی انسان است و امروزه به عنوان مشکلی نسبتا شایع بین زوجین مطرح می شود. هدف از انجام این پژوهش اثربخشی بسته آموزشی مقابله ای شناختی- رفتاری با تنیدگی ناباروری بر امیدواری و تحمل پریشانی در زنان نابارور است.

    مواد و روش ها

    این مطالعه از نوع نیمه تجربی با گروه گواه، دارای طرح پیش آزمون- پس آزمون و پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری این پژوهش زنان نابارور مراجعه کننده به مراکز ناباروری و مطب متخصصان زنان و درمان نازایی شهر کرمانشاه در سال 1401 بود. از بین زنان نابارور و در راستای کنترل اثر 60 نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس براساس رضایت آگاهانه به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی ساده در سه گروه (2گروه آزمایش تحت آموزش مقابله ای شناختی- رفتاری با تنیدگی ناباروری و 1 گروه گواه) جایگزین شدند و گروه های آزمایش با استفاده از بسته آموزشی مقابله ای شناختی رفتاری با تنیدگی ناباروری (قبادی، کاکابرایی و گودرزی، 1402) در 12جلسه آموزش دیدند. ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه استرس ناباروری نیوتن و همکاران (1999)، تحمل پریشانی هیجانی سیمونز و گاهر (2005) و امیدواری اشنایدر (1991) است. تجزیه و تحلیل داده ها در نرم افزار SPSS-24، از آزمون آنالیز واریانس اندازه گیری مکرر و بررسی پیش فرض های آن است.

    یافته ها

    بررسی اثربخشی بسته ی آموزشی بر امیدواری و تحمل پریشانی زنان نابارور نشان داد بین سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری در تحمل پریشانی و امیدواری و مولفه های آنها تفاوت وجود دارد (0/001=p) و این تفاوت معنادار تا مرحله پیگیری نیز تداوم داشته است (0/001=p). اندازه اثر آموزش بر امیدواری و تحمل پریشانی به ترتیب برابر با 0/831 و 0/967 است.

    نتیجه گیری

    بسته آموزشی مقابله ای شناختی- رفتاری با تنیدگی ناباروری زنان نابارور می تواند بر تحمل پریشانی و امیدواری زنان نابارور اثربخش باشد و می توان از این برنامه برای کاهش تنیدگی زنان نابارور بهره گرفت.

    کلید واژگان: مقابله شناختی- رفتاری, تنیدگی ناباروری, تحمل پریشانی, امیدواری, زنان نابارور
    Samaneh Ghobadi, Keivan Kakabraee*, Mahmoud Goudarzi
    Background & Aim

    Infertility is a stressful event in human life and nowadays it is a relatively common problem among couples. The purpose of this research is the effectiveness of the cognitive-behavioral coping training package with the stress of infertility on hope and tolerance of distress in infertile women

    Materials & Methods

      This study was a semi-experimental type with a control group, with a pre-test-post-test design and a two-month follow-up. The statistical population of this research was infertile women who referred to infertility centers and the office of gynecologists and infertility treatment in Kermanshah city in 2022. Among the infertile women and in order to control the effect, 60 people were selected using the available sampling method based on informed consent as a sample and randomly selected in three groups (2 experimental groups under cognitive-behavioral coping training with infertility stress and 1 control group ) were replaced and the experimental groups were trained in 12 sessions using the cognitive-behavioral coping training package with infertility stress (Ghobadi, Kakabraei and Guderzi, 2024). In this research, to measure the scales, from the infertility stress questionnaire of Newton et al. The data collection tool is Newton et al.'s infertility stress questionnaire (1999), Simmons and Gaher's emotional distress tolerance (2005) and Schneider's hope (1991). Data analysis in SPSS-24 software is from repeated measurement analysis of variance and checking its defaults.

    Results

    Examining the effectiveness of the educational package on the tolerance of distress and hope of infertile women showed that there is a difference between the three stages of pre-test, post-test and follow-up in tolerance of distress and hope and their components (p=0/001), and this significant difference continued until the follow-up stage (p=0/001). The size of the effect of education on hope and distress tolerance is equal to 0.831 and 0.967, respectively.

    Conclusion

    The cognitive-behavioral coping training package with infertility stress of infertile women can be effective in bearing the distress and hope of infertile women, and this program can be used to reduce the stress of infertile women

    Keywords: Cognitive-Behavioral Coping, Infertility Stress, Distress Tolerance, Hope, Infertile Women
  • آتوسا رهبری نژاد، شادی مقدم*
    زمینه و هدف

    مالتیپل اسکلروزیس یک بیماری مزمن و ناتوان کننده سیستم ایمنی بدن شناخته شده است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی رویکرد روان شناسی مثبت نگر بر تحمل پریشانی و احساس گرفتاری زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس انجام شد.

    روش ها

    روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به بیماری ام.اس عضو انجمن ام.اس اراک در سال 1401 بودند که به روش هدفمند تعداد 30 نفر انتخاب شدند و به صورت گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (15 نفری) تقسیم شدند. مداخله مثبت نگر طرح سلیگمن در طی 8 جلسه 60 دقیقه ای برگزار شد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسش نامه تحمل پریشانی هیجانی و مقیاس احساس گرفتاری جمع آوری شد و با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس با نرم افزار SPSS-26 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

    نتایج

    رویکرد روان شناسی مثبت نگر در گروه آزمایش برای بهبود تحمل پریشانی (0/05>P) و احساس گرفتاری (0/01>P) موثر و معنادار بوده است. همچنین ضریب اتا رویکرد روان شناسی مثبت نگر برای کاهش احساس گرفتاری در زنان مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس برابر با 48/7 درصد بوده است.

    نتیجه گیری

    با توجه به اثربخش بودن رویکرد روانشناسی مثبت نگر در این پژوهش پیشنهاد می گردد از این رویکرد در مراکز ارایه خدمات روان شناختی به افراد مبتلا به ام اس استفاده گردد.

    کلید واژگان: روان شناسی مثبت نگر, تحمل پریشانی, احساس گرفتاری, مالتیپل اسکلروزیس
    A. Rahbari Nezhad, S.Moghadam *
    Background & Aim

    Multiple sclerosis (MS) is a chronic disease that weakens the body's immune system. The present study was conducted with the aim of determining the effectiveness of the positive psychology approach on the tolerance of distress and feeling trapped in women with multiple sclerosis.

    Methods

    The research method was semi-experimental, with a pre-test and post-test design, and with a control group. The statistical population included all MS patients who were members of the MS Association of Arak in 2023. 30 people were selected by a targeted method and randomly assigned in to two experimental and control groups (15 people). The positive intervention approach Seligman was held during 8 sessions of 60 minutes and the control group did not receive any intervention. The data were collected from the Distress Tolerance Scale and the Feeling of Distress scale and analyzed using the analysis of covariance test with SPSS version 26 software.

    Results

    The positive psychological approach in the experimental group has been effective and significant for improving distress tolerance (P<0.05) and the feeling of distress (P<0.01). Also, the eta coefficient of the positive psychological approach to reduce the feeling of distress in women with MS was equal to 48.7%.

    Conclusion

    In this research with considering the effectiveness of the positive psychology approach, this approach is suggested to be used in the centers of providing psychological services to people with MS.

    Keywords: Positive Psychology, Distress Tolerance, Feeling Trapped, Multiple Sclerosis
  • محمدسعید خانجانی، مینا رامین*، پروین جعفری، محسن واحدی
    اهداف

    کودکان مبتلابه اختلال طیف اتیسم چالش عمده ای برای والدین به ویژه برای مادران به عنوان مراقب اصلی ایجاد می کنند. مادران شرم و پریشانی روانی زیادی را درارتباط با کودکان اتیسم تجربه می کنند. پژوهش حاضر باهدف بررسی تاثیر آموزش گروهی درمان متمرکز بر شفقت بر شرم و تحمل پریشانی مادران کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم انجام شد.

    مواد و روش ها

    پژوهش حاضر، با روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمام مادران دارای کودک اختلال طیق اتیسم شهر تهران تحت پوشش انجمن اتیسم ایران می باشد. نحوه انتخاب نمونه ها به صورت دردسترس و گلوله برفی است. 30 نفر از افراد به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند و پرسش نامه های شرم درونی شده کوک (1993)، دیگران به عنوان شرمگین کننده گاس (1994) و تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) در هر دو گروه اجرا شد و سپس گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 1 ساعته تحت آموزش گروهی درمان متمرکز بر شفقت قرار گرفتند. پس از پایان دوره آموزشی به منظور بررسی تاثیر آموزش، پس آزمون در هر دو گروه اجرا شد و آزمون پیگیری 1 ماه پس از آن انجام شد. به منظور آزمون فرضیه های پژوهش از روش تحلیل اندازه گیری مکرر استفاده شد و برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 28 استفاده شده است

    یافته ها

    یافته های پژوهش نشان داد آموزش گروهی درمان متمرکز بر شفقت بر کاهش شرم درونی، کاهش شرم بیرونی و افزایش تحمل پریشانی تاثیر دارد (P<0/01). نتایج نشان داد مداخله بیشترین تاثیر را به ترتیب بر تحمل پریشانی با ضریب 0/571، شرم درونی با ضریب 0/419 و شرم بیرونی با ضریب 0/417 دارد.

    نتیجه گیری

    با استفاده از آموزش گروهی درمان متمرکز بر شفقت می توان در راستای ارتقای سلامت روان مادران دارای کودک اتیسم گام برداشت.

    کلید واژگان: درمان متمرکز بر شفقت, شرم, تحمل پریشانی, اختلال طیف اتیسم
    Mohammad Saeed Khanjani, Mina Ramin*, Parvin Jafari, Mohsen Vahedi
    Objectives

    The care of children with autism spectrum disorder (ASD) pose a significant challenge for parents, especially mothers as their primary caregivers. Mothers of ASD children often feel shame and low psychological distress. The present study aimed to investigate the effect of group compassion-focused therapy on shame and distress tolerance of mothers of children with ASD. 

    Methods

    This is a quasi-experimental study with pre-test/post-test/follow-up design. The study population of consists of all mothers of children with ASD in Tehran, Iran, covered by the Iran Autism Association. The samples were selected using convenience and snowball sampling methods. Thirty mothers were randomly assigned to two groups of 15, including intervention and control. The internalized shame scale by Cook (1993), the Others as Shamer Scale by Goss (1994), and the Distress Tolerance Scale by Simons and Gaher (2005) were completed by both groups at pre-test, post-test, and one-month follow-up phases. The intervention group received eight one-hour sessions of group compassion-focused therapy. The data were analyzed using repeated measures ANOVA in SPSS version 28.

    Results

    The group compassion-focused therapy had a significant effect on reducing internalized shame, external shame, and increasing distress tolerance (P<0.01). The intervention had the greatest effect on distress tolerance with an effect size of 0.571, followed by internalized shame and external shame with effect sizes of 0.419 and 0.417, respectively.

    Conclusion

    The group compassion-focused therapy can reduce shame and improve distress tolerance of mothers of children with ASD.

    Keywords: Compassion-Focused Therapy, Shame, Distress Tolerance, Autism Spectrum Disorder
  • Masoume Bigonah Roodmajani, Mehdi Nayyeri*, Javad Ramezani
    Introduction

    Cardiac disease significantly impacts global health, causing substantial disability and mortality. This study compared the effectiveness of mindfulness-based cognitive therapy (MBCT) and integrated transdiagnostic psychotherapy (ITP) on emotion regulation and distress tolerance in patients with type D personality, characterized by social inhibition and negative affectivity.

    Methods

    A semi-experimental design randomly assigned 60 cardiac patients with type D personality from Simorgh Heart Clinic, Mashhad, Iran, in 2022, to MBCT group (n = 20), ITP group (n = 20) and control group (n = 20). The MBCT and ITP groups received respective interventions, while the control group received no intervention. Emotion regulation and distress tolerance were assessed using validated scales before and after the interventions.

    Results

    MBCT demonstrated significantly greater improvement in both emotion regulation and distress tolerance compared to ITP and the control group.

    Conclusion

    This study suggests that MBCT may be a more effective intervention than ITP in improving emotion regulation and distress tolerance in cardiac patients with type D personality. Mindfulness-based approaches could offer valuable tools for managing emotional challenges in this population.

    Keywords: Therapy, Emotion Regulation, Distress Tolerance, Cardiac Patients Personality
  • Azadeh Niroomand, Kourosh Goodarzi *, Mehdi Roozbahani, Zahra Tanha
    Background
    This study aimed to investigate the effectiveness of Pilates exercises on emotion regulation and distress tol89erance in female students with premenstrual syndrome (PMS). 
    Methods
    The present study used a quasi-experimental pretest-posttest design with a nonequivalent control group. The research population consisted of female students with PMS at the Islamic Azad University of Doroud during the academic year of 2021-2022. A convenience sampling method was employed, and 30 individuals were selected and randomly assigned to either the Pilates or control group. The research tools included the Premenstrual Symptoms Screening Tool (PSST), Distress Tolerance Scale (DTS), and Emotion Regulation Questionnaire (ERQ). These tools were administered to both the Pilates group and the control group in 3 stages: pretest, posttest, and follow-up. Pilates exercises were taught to the Pilates group by a professional instructor at the university gymnasium. Data analysis for this study was conducted using repeated measures analysis of variance (ANOVA) using SPSS version 22.
    Results
    The findings showed that considering P≤0.05, there were significant changes in the variable of emotion regulation. In the Pilates group, the mean score of the emotion suppression subscale increased from 12 in the pretest to 15.33 in the posttest and16.8 in the follow-up. Similarly, the mean score of the emotion reappraisal subscale increased from 22.4 in the pretest to 26.26 in the posttest and 26.06 in the follow-up. Additionally, the distress tolerance in the Pilates group showed an increase from 40.93 in the pretest to 47.06 in the posttest and 47 in the follow-up.
    Conclusion
    Pilates exercise has an effective role in improving emotion regulation and distress tolerance in female students with PMS.
    Keywords: Pilates exercises, emotion regulation, distress tolerance, Premenstrual syndrome
نکته
  • نتایج بر اساس تاریخ انتشار مرتب شده‌اند.
  • کلیدواژه مورد نظر شما تنها در فیلد کلیدواژگان مقالات جستجو شده‌است. به منظور حذف نتایج غیر مرتبط، جستجو تنها در مقالات مجلاتی انجام شده که با مجله ماخذ هم موضوع هستند.
  • در صورتی که می‌خواهید جستجو را در همه موضوعات و با شرایط دیگر تکرار کنید به صفحه جستجوی پیشرفته مجلات مراجعه کنید.
درخواست پشتیبانی - گزارش اشکال